Homo sapiens?

Σύνοψη: Το «Homo Sapiens?» αποτελείται από 16 αυτοτελείς αλλά θεματικά συνδεδεμένες ιστορίες. 
 
Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Γκιγιέρμο Φρανσέγια, ο οποίος μεταμορφώνεται σε κάθε ιστορία σε έναν διαφορετικό χαρακτήρα, λειτουργώντας σαν κοινωνικός χαμαιλέοντας. Μέσα από τις ερμηνείες του ξεδιπλώνονται γνώριμοι τύποι: ο εκλεπτυσμένος οπορτουνιστής, ο μικροαστός με τα διπλά μέτρα και σταθμά, ο υποκριτής που επικαλείται αξίες για ίδιον όφελος, ο «ειδικός» που μιλά με βεβαιότητα για όσα αγνοεί, ο ευγενικός εκμεταλλευτής, αλλά και φιγούρες που κινούνται ανάμεσα στην ποδοσφαιρική λατρεία, την καταναλωτική φιλοδοξία, την επιτηδευμένη πολιτική ορθότητα ή την τέχνη του να παριστάνεις τον αφελή.

Άποψη: Το δημιουργικό δίδυμο των Mariano Cohn και Gastón Duprat έχει να περηφανεύεται για μια σειρά αξιόλογων φιλμ με σατιρική χροιά (“Ο Επιφανής Πολίτης”, “Επίσημη Συμμετοχή” μεταξύ άλλων) τα οποία έχουν προσθέσει μια αξία στην υπογραφή τους.

 Δυστυχώς η νέα τους δουλειά απέχει πολύ ποιοτικά από τις καλύτερες στιγμές τους. 

Ως καταγγελία των ποικίλων παθογενειών της αργεντίνικης κοινωνίας είναι από επιδερμική ως αντιδραστική ανά σημεία (ή έχει πέσει βούρδουλας από τον Milei ή κάτι άλλο συμβαίνει) και ως κωμωδία δεν βγάζει πηγαίο γέλιο για το εγχώριο κοινό του θερινού, όσο και αν το λατινοαμερικάνικο ταμπεραμέντο ταιριάζει αρκετά με το αντίστοιχο ελληνικό. 

Κάποιες ιστορίες θυμίζουν προσχέδια που δεν είναι ολοκληρωμένα. Μερικές εξ αυτών είναι και δίλεπτες το πολύ σε διάρκεια, σαν να γίνεται προσπάθεια να φουσκώσει με το ζόρι ο κινηματογραφικός χρόνος!  Άλλες, ειδικά με το πώς καταλήγουν, είναι σαν να προκαλούν για αντίδραση ένα “αυτό ήταν;”. 

Ενίοτε γίνεται μια δειλή προσπάθεια να ειπωθεί κάτι ουσιαστικό (πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα η ιστορία με τον έφηβο ζητιάνο και αυτή με τον ηλικιωμένο πατέρα και τα τρία αδέρφια), αλλά προφανώς δεν αρκεί. 

Επαναφέρονται και προβληματισμοί που έχουν απασχολήσει το ντουέτο παλιότερα, από τη σχέση μίσους και αγάπης που τρέφει ο μέσος Αργεντίνος για τις ΗΠΑ μέχρι τη θέση της ηθικής στην τέχνη, αλλά αυτά τα μονοπάτια τα έχουν ξαναδιασχίσει αμφότεροι οι κινηματογραφιστές με σαφώς μεγαλύτερη επιτυχία. 

Και μετά το πέρας της θέασης δύσκολα θα μπορέσει να ισχυριστεί ο μη εξοικειωμένος ότι βγαίνει από την αίθουσα σοφότερος σχετικά με τα όσα απασχολούν την Αργεντινή σήμερα, ή ότι πήρε έστω επαρκή τροφή για σκέψη για ευρύτερα ζητήματα μέσα από τα δρώμενα της οθόνης. Αναγνωρίζεται τουλάχιστον στον Guillermo Francella ότι ερμηνευτικά είναι ιδιαίτερα δουλευταράς και προσθέτει και από κάτι διαφορετικό στον καθένα από τους 16 ρόλους που υποδύεται, σε μια κινηματογραφική εποχή που δεν ενθαρρύνει τέτοιου τύπου εγχειρήματα. 

Ο καλλιτεχνικός απολογισμός σίγουρα δεν δικαιώνει αυτήν τη φορά τους Cohn και Duprat. Ειδικά από τη στιγμή που τα βέλη της σάτιράς τους είναι σαν να μην έχουν πολύ ξεκάθαρο στόχο. Τη μια στιγμή καυτηριάζουν την πλουτοκρατία, την άλλη είναι σαν να τη δικαιολογούν σε μεγάλο βαθμό. Άλλοτε φαίνεται να ψέγουν τον τοπικισμό σαν νοοτροπία και άλλοτε τον υιοθετούν είτε έμμεσα είτε πιο ξεκάθαρα.

Και το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα φιλμικό οξύμωρο με την κακή έννοια, όχι από αυτά που γοητεύουν λόγω παραγωγικών αντιφάσεων αλλά από εκείνα που απλά οδηγούν στο να σηκώσει ο οποιοσδήποτε τα χέρια ψηλά απέναντι σε όσα παρακολουθεί.