Foxtrot

Πώς θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει το Foxtrot, τη νέα ταινία του Samuel Maoz, που τον θυμόμαστε να αποσπά το Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας με το ‘Λίβανο’, την πρώτη του κιόλας ταινία;

Ξεκινά από την αρχή ρίχνοντάς μας στα βαθιά. Ο Michael (Lior Ashkenazi) και η Daphna (Sarah Adler) δέχονται μία επίσκεψη από κάποιους στρατιώτες για να πληροφορηθούν πως ο γιος τους, Jonathan Feldman, πέθανε κατά τη διάρκεια του καθήκοντος. Η Daphna λιποθυμά και ναρκώνεται, καθώς βρίσκεται σε σοκ, και ο Michael παγώνει στην είδηση, με την κάμερα να εστιάζει στο πρόσωπό του για πολλή ώρα, το οποίο αυλακώνεται από οργή και θλίψη. Δέχεται σιωπηλός τις συμβουλές των στρατιωτών, να προσπαθεί να πίνει νερό κάθε μία ώρα, κι ας μην διψά και τις οδηγίες σχετικά με το πρωτόκολλο που ακολουθείται σε περιπτώσεις απωλειών των στρατιωτών.

Σε ανύποπτο χρόνο όμως, μόλις μερικές ώρες από αυτή την ανακοίνωση, το κουδούνι ξαναχτυπά, και είναι πάλι κάποιοι στρατιώτες για να ανακοινώσουν πως έγινε ένα τρομερό λάθος· κάποιος Jonathan Feldman πράγματι πέθανε, όμως δεν είναι ο γιος τους. Στο άκουσμα αυτής της είδησης, ο παγωμένος Michael αφήνει να ξεχυθεί όλη του η οργή και ζητάει να επικοινωνήσει άμεσα με τον γιο του. Όμως οι στρατιώτες δεν του δίνουν πολλές πληροφορίες για το πού ακριβώς βρίσκεται. Τι συμβαίνει λοιπόν; Ποιος Jonathan Feldman ζει και ποιος πέθανε; Έτσι, απροσδόκητα και μπερδεμένοι, μεταφερόμαστε σε κάποιο απομονωμένο σημείο στο Ισραήλ, για να δούμε το πεδίο απασχόλησης των στρατιωτών, και να μπερδευτούμε ακόμα περισσότερο. Με σκηνοθετική μαεστρία, ο Maoz κρατά το ενδιαφέρον και δεν μας αφήνει να καταλάβουμε ακριβώς τι συμβαίνει. Είναι άραγε ο στρατιώτης που βλέπουμε ο γιος Jonathan ή ο άλλος Jonathan; Είναι flashback που θα οδηγήσει στο θάνατο του νεαρού ή παράλληλη πραγματικότητα, στην οποία δεν έχει φτάσει καν η είδηση της σύγχυσης που μόλις συνέβη;Το τρίτο κομμάτι της ταινίας επιστρέφει στην πόλη και στον Michael και τη Daphna, με τον σκηνοθέτη να έχει μερικούς ακόμα άσους στο μανίκι.

Μέσα από αυτή την απροσδόκητη ιστορία, και τον απαράμιλλο σουρεαλισμό που τη διακατέχει, αντικατοπτρίζεται ολόκληρη η κοινωνία του Ισραήλ και η κριτική που της ασκεί ο Maoz με έναν ξεκάθαρα καυστικό σχολιασμό, στις αξίες που επιτάσσουν να τίθεται ο πόλεμος πάνω από όλα. Μάλιστα μετά από μία βίαιη πράξη σε ένα στρατιωτικό checkpoint, κάποιος λοχαγός διατείνεται με μια νορμαλιστική απάθεια πως «Στον πόλεμο, γίνονται αυτά».

Η ταινία, όμως, είναι και μία εξαιρετική σπουδή πάνω στην απροσδόκητη τροπή που μπορεί να πάρει η ζωή, χωρίς να το περιμένουμε. O Maoz δένει κάθε σκηνή με εξαιρετικά πλάνα και λεπτομερή επιλογή ακόμα και του τρόπου με τον οποίο θα κυλήσει μία κονσέρβα στο πάτωμα. Δεν υπάρχει η αίσθηση της αρμονίας, όμως ταυτόχρονα, όλα φαίνονται κάπως να δένουν. Κάποιοι στρατιώτες που δεν έχουν τι άλλο να κάνουν στη μέση του πουθενά, παρά μόνο να σηκώνουν μία μπάρα για να περνάει πού και πού κάποια καμήλα ή κάποιο αυτοκίνητο με Παλαιστίνιους, μπορεί ξαφνικά να αρχίσουν να χορεύουν.

Κι εν τέλει, εκεί που δεν το περιμένεις, και έχεις προσδοκίες για μία διαφορετική πλοκή, ο σκηνοθέτης στις καταστρέφει, και σου δίνει τη δική του, η οποία προσφέρει μια παράταιρη αίσθηση πληρότητας, που δεν το περίμενες ποτέ. Ε, εκεί ακριβώς φαίνεται η δύναμη του Samuel Maoz και του Foxtrot.  

Δημοσίευση: 8 Mar 2018, 14:09
Τίτλος:
Foxtrot (Foxtrot)
Είδος: 
Σκηνοθεσία: 
Έτος: 
Διάρκεια: 
108
Εταιρία διανομής: 
Release: 
8 Μαρτίου 2018
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ