Finding Dory

Δεν ήταν καθόλου εύκολη η αποστολή: να στήσεις ένα sequel σε μια από τις πιο δημοφιλείς ταινίες κινουμένων σχεδίων όλων των εποχών. Όμως για μια ακόμη φορά οι δεξιοτέχνες της Pixar κατάφεραν να στήσουν ένα θέαμα που θα ικανοποιήσει σε γενικές γραμμές μικρούς (σίγουρα) και μεγάλους. 

Δεν διαθέτει την φρεσκάδα και το στοιχείο του θαυμασμού για την πρώτη φορά όπως το "Finding Nemo", όμως έχει γίνει αξιοθαύμαστη δουλειά στο πλάσιμο των χαρακτήρων, τοποθετώντας φυσικά σε πρώτο πλάνο την Dory Που έτσι κι αλλιώς αποτέλεσε κράχτη και στο αρχικό φιλμ, ενώ για την εικαστική αρτιότητα δεν χρειάζεται να γράψουμε κάτι ιδιαίτερο: είναι εκ των ουκ τω άνευ.

Έστω και αν δεν καταφέρνει να εστιάσει ακριβώς στην ισορροπία μεταξύ του παιδικού και του "ενήλικου", λυγίζοντας την πλάστιγγα κάπως επικίνδυνα προς το πρώτο (ασφαλώς για να ικανοποιήσει το εκ προοιμίου κοινό της), η "Dory" καταφέρνει τον σκοπό της: βγαίνεις με ένα πλατύ χανόγελο από την αίθουσα. Πόσο μάλλον το παιδί σου...

Σύνοψη: Η πιο ξεχασιάρα δεν γίνεται μπλε ψαρίνα Ντόρι θυμάται ότι κάπου στον ωκεανό έχει μια οικογένεια που την αγαπά και την περιμένει. Η επιστροφή στις ρίζες της θα είναι ένα μάθημα ζωής για όλους τους συνοδοιπόρους της.