Φίλοι για πάντα

Σύνοψη: Ένας γάμος βγαίνει εκτός ελέγχου πριν καν ξεκινήσει, μια καλοπροαίρετη χάρη οδηγεί σε ένα ταξίδι στην Κρήτη γεμάτο παρεξηγήσεις και οικογενειακές εντάσεις, και μερικές «αθώες» εξυπηρετήσεις μπλέκουν ανθρώπους και σχέσεις, δημιουργώντας μια αλυσίδα απρόβλεπτων, ξεκαρδιστικών και συγκινητικών καταστάσεων.  Πόσο μακριά θα έφτανες πραγματικά για τους φίλους σου; Τι θα ήσουν διατεθειμένος να ρισκάρεις για να τους βγάλεις από μια δύσκολη κατάσταση;  Και πόσα απρόσμενα θα μπορούσαν να συμβούν στην προσπάθειά σου να βοηθήσεις;

Άποψη: Παρότι, ακόμη και με καλή διάθεση, δεν γίνεται σε καμία περίπτωση να ισχυριστεί κάποιος ότι το φιλμ του Κωνσταντίνου Μουσούλη θα αλλάξει το πρόσωπο της ελληνικής κωμωδίας, του πιστώνονται δύο πράγματα που δεν είναι πάντα αυτονόητα για τα mainstream δεδομένα της εγχώριας κινηματογραφίας.

Το πρώτο είναι ότι έχει βρεθεί μια όντως λειτουργική φόρμουλα αλληλεπίδρασης για τους κύριους τουλάχιστον ρόλους του καστ, που συντελεί στο να κυριαρχεί στο σύνολο της διάρκειας μια αρκούντως ευχάριστη παρεΐστικη ατμόσφαιρα, η οποία πάντα δρα θετικά σε αντίστοιχες περιπτώσεις ως προς το να κερδίσει το χιούμορ τον θεατή και να “δέσει” και ο ίδιος όσο είναι αυτό εφικτό με τους ήρωες επί της οθόνης, να νιώσει μια οικειότητα μαζί τους για όσα θα ακολουθήσουν.

Το δεύτερο είναι ότι η ροή της δράσης δεν κάνει κοιλιά πουθενά, και πράγματι τα 86 λεπτά της διάρκειας κυλάνε “νερό”. Από εκεί και πέρα εντοπίζονται προβλήματα, όπως το γεγονός πως δεν “κολλάνε” εξίσου καλά όλες οι παράπλευρες ιστορίες με τον κύριο κορμό του σεναρίου (μεγαλύτερο “θύμα” η σεκάνς του γυμναστηρίου), και κάποιοι χαρακτήρες που είναι υπερβολικά εγκλωβισμένοι στο πεδίο του στερεότυπου για τα κυβικά μιας κωμωδίας με σημερινά στάνταρ. 

Υπάρχει πάντως μια επίγνωση της ελληνικής νοοτροπίας στο όλο προϊόν, δεν πρόκειται απλά για μια εισαγωγή μανιέρων από το εξωτερικό. Μια οιονεί... σφραγίδα ΠΟΠ δηλαδή, όχι όμως μ’ έναν κακώς εννοούμενο τοπικισμό, αλλά με το σκεπτικό της άντλησης υλικού από γνώριμα βιώματα αντί για έναν μιμητισμό. 

Αναπόφευκτα κάποιοι ερμηνευτές από το άθροισμα των ονομάτων που παρελαύνουν μπροστά από τον φακό αφήνουν ένα εντονότερο στίγμα από άλλους, αλλά αν έπρεπε να σημειωθούν κάποιες περιπτώσεις που ξεχωρίζουν θετικά, αυτές θα ήταν μαζί με τον Θανάση Τσαλταμπάση (που ισορροπεί ωραία μεταξύ της κωμικής του περσόνας και των πιο λεπτεπίλεπτων απαιτήσεων ενός lead μιας ρομαντικής κομεντί, ειδικά προς το φινάλε) τόσο ο Ζήσης Ρούμπος, συγκρατημένος μεν σε σύγκριση με τις συνηθισμένες “ταχύτητές” του αλλά διασκεδαστικός, όσο και ο Θανάσης Αλευράς που κουβαλάει με πολύ φιλότιμο το μεγαλύτερο μέρος του χαβαλέ της πρώτης ιστορίας. 

Οι φιλοδοξίες δεν είναι στο ίδιο εύρος με αυτές ενός πολυδάπανου κωμικού μπλοκμπάστερ (για τα εντός συνόρων δεδομένα πάντοτε), ωστόσο το “Φίλοι για Πάντα” δεν τα πάει άσχημα για τα πλαίσια ενός ντεμπούτου μεγάλου μήκους. Είναι μια πρόταση που κυμαίνεται σε αξιοπρεπή επίπεδα και διαθέτει μια ψυχαγωγική αξία. Αν γινόταν και καλύτερη δουλειά όσον αφορά τη σεναριακή συνοχή, θα προέκυπτε ένα ξεχωριστό δείγμα για το είδος που ταυτόχρονα να έχει κι εμπορικές βλέψεις.