Ευδοκία

Ένας λοχίας γνωρίζεται με την Ευδοκία, μια πόρνη, την οποία και παντρεύεται. Οι δύο εραστές εξεγείρονται ενάντια σε ένα πιο ισχυρό από αυτούς κοινωνικό σύστημα και συντρίβονται, σαν σε κλασική τραγωδία.

Η Ευδοκία θέλει να ζήσει, να είναι ελεύθερη. Να αγαπήσει και να αγαπηθεί σαν άνθρωπος. Οι ήρωες της ταινίας ζουν στα όρια ενός, τυπικά ελληνικού κόσμου, όπου το παράλογο αποτελεί καθημερινό στοιχείο της πραγματικότητας.

Η ταινία απέσπασε το βραβείο α’ γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και με το πέρασμα του χρόνου αναδείχθηκε σε μια από τις σημαντικότερες δημιουργίες της ιστορίας του ελληνικού κινηματογράφου.

Με τολμηρό ρεαλισμό, ποιητική γλώσσα και αντισυμβατική αφήγηση, έθεσε νέα πρότυπα κινηματογραφικής έκφρασης. Η πόλη της Ευδοκίας έχει φτωχογειτονιές, άδεια σοκάκια, χωράφια. Η ταινία είναι εμποτισμένη με ρεαλισμό και “λούζεται” από το σκληρό φως των γυμνών της τοπίων.

Ο Αλέξης Δαμιανός δεν ήθελε γνωστά πρόσωπα για την Ευδοκία. Ήθελε μια γυναίκα άγνωστη, αυθεντική, που να «κουβαλάει» τον ρόλο. Την εντόπισε μέσα από μια φωτογραφία σε διαφημιστικό γραφείο του Λονδίνου. Ήταν η Μαρία Βασιλείου, μόλις 22 ετών, με κυπριακή καταγωγή. Δεν είχε προηγούμενη εμπειρία στην υποκριτική. Παρ’ όλα αυτά, ο Δαμιανός και η γυναίκα του Άρτεμις πίστεψαν πως αυτή ήταν η Ευδοκία που έψαχναν.

Ο πρωταγωνιστής της ταινίας Γιώργος Κουτούζης δεν είχε καμία σχέση με τον κινηματογράφο. Μόλις απολυμένος από τον στρατό, δούλευε σε οικοδομές, κι ονειρευόταν μια ζωή στη θάλασσα. Μια μέρα, κατά την διάρκεια ενός καβγά στον οποίο είχε εμπλακεί σε καφενείο της Νέας Ερυθραίας, όπου μάλιστα πέταξε μια μηχανή για να γλιτώσει από μια ομάδα αντιπάλων, εντελώς τυχαία βρέθηκε στο σημείο ο Αλέξης Δαμιανός. Οταν τελείωσε ο καβγάς, ο Δαμιανός, θεωρώντας ότι είχε βρει τον ιδανικό πρωταγωνιστή, τον πλησίασε και του πρότεινε να παίξει στην ταινία που ετοίμαζε. Παρά τις αρχικές του αντιρρήσεις – «Μα δεν είμαι ηθοποιός» – ο Δαμιανός τον΄έπεισε να συνεργαστούν απαντώντας του: «Θα σε κάνω εγώ».