Δύο εισαγγελείς

Σύνοψη: Σοβιετική Ένωση, 1937.
Χιλιάδες επιστολές κρατουμένων, που έχουν φυλακιστεί άδικα από την κυβέρνηση, καίγονται σε ένα κελί φυλακής. Σχεδόν από θαύμα, μία από αυτές φτάνει στον προορισμό της: στο γραφείο του νεοδιορισμένου τοπικού εισαγγελέα, Αλεξάντερ Κορνιέφ.
Ο Κορνιέφ κάνει τα πάντα για να συναντήσει τον κρατούμενο - θύμα πρακτόρων της μυστικής αστυνομίας, της NKVD. Αφοσιωμένος μπολσεβίκος με ακεραιότητα, ο νεαρός εισαγγελέας υποψιάζεται ότι κάτι δεν πάει καλά.
Η αναζήτησή του για δικαιοσύνη θα τον οδηγήσει μέχρι το γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα στη Μόσχα.

Άποψη: Η μόνη σοβαρή αδυναμία της νέας δουλειάς του Sergey Loznitsa είναι μια αφήγηση που ίσως ήθελε περισσότερη οικονομία για να μη δίνει ανά σημεία την εντύπωση μιας στασιμότητας. Ενδεχομένως να χρειαζόταν και το φινάλε να ήταν λιγότερο απότομο (αν και πιθανότατα η επιλογή αυτή κουβαλάει κι ένα συμβολικό βάρος).

Κατά τα άλλα, είναι σίγουρα αναζωογονητικό να βλέπει κανείς ειδικά σήμερα ένα φιλμ που δεν δίνει μασημένη τροφή στον θεατή ως προς την κατανόηση του πολιτικού του υπόβαθρου, αλλά αντιθέτως τον αντιμετωπίζει με τη δέουσα ωριμότητα, πιστεύει σε αυτόν και στην ικανότητά του να «ενώσει τις τελίτσες», ακόμη και αν δεν έχει μελετήσει απαραίτητα σε βάθος τη σταλινική περίοδο της ΕΣΣΔ.

Την ίδια στιγμή η κινηματογράφηση, εξαιρετικά αυστηρή και μετρημένη, τόσο όσον αφορά τη χρωματική παλέτα (γι’ ακόμη μια φορά η συνεργασία Loznitsa σκηνοθετικά και Oleg Mutu στη φωτογραφία παράγει αξιοσημείωτα αποτελέσματα σε οπτικό επίπεδο) όσο και σε σχέση με τη σύνθεση του κάδρου, «βυθίζει» τον εκάστοτε σινεφίλ στο σύμπαν του τότε όσο λίγες ταινίες της πρόσφατης κινηματογραφικής μνήμης που έχουν καταπιαστεί με την εν λόγω εποχή, με τη συμβολή βέβαια και της απόδοσης της τελετουργικής σχεδόν φύσης των γραφειοκρατικών διαδικασιών που υπαγορεύει έναν ρυθμό.

Ενώ η δημιουργική απόφαση του Loznitsa να αφήσει την ένταση να «σιγοβράζει» και να μένει στη σφαίρα της υπόνοιας, με τα ξεσπάσματα να απουσιάζουν, αποδεικνύεται ιδιαίτερα αποτελεσματική ως προς το να ανεβάσει με έξυπνο τρόπο τα ντεσιμπέλ του σασπένς, όχι με υπερπροσπάθεια, αλλά με μεθοδικότητα. Η δε θεατρικότητα στο στήσιμο της δράσης βοηθάει και στην περαιτέρω ανάδειξη των ερμηνειών.

Αν και προφανώς το πλαίσιο αναφορών είναι εξαιρετικά συγκεκριμένο και αφορά τον σταλινισμό, υπάρχει κάτι στη σύγκρουση ανάμεσα στην ηθική ακεραιότητα του νεαρού εισαγγελέα και τη σκληρότητα του συστήματος στο οποίο ζει που μοιάζει να καλύπτει ένα ευρύτερο φάσμα της διαχρονικής πάλης ανά τους αιώνες του ιδεαλισμού ενάντια στον ολοκληρωτισμό γενικότερα. Υπό αυτό το πρίσμα, κάλλιστα μπορεί κανείς να εντοπίσει παραλληλισμούς της ιστορίας που ξετυλίγεται και με σημερινές καταστάσεις, με πιο εμφανείς μάλλον τις παραπομπές στην πουτινική Ρωσία.

Σαν απολογισμός, οι «Δύο Εισαγγελείς» είναι ένα πολιτικό θρίλερ που βασίζεται κυρίως σε προσεκτική παρατήρηση συμπεριφορών κι έμμεση ανάλυση εκφορών του λόγου.

Εκπροσωπεί ένα σινεμά βραδυφλεγές, που δυστυχώς δεν συναντάται και τόσο συχνά σήμερα σε σύγκριση με παλιότερα, γι’ αυτό και πέρα από το πλέον σημαντικό κομμάτι της ιστορικής καταγραφής, λειτουργεί και ως μια απρόσμενα ρομαντική υπενθύμιση ενός στιλ κινηματογραφικής έκφρασης που, αν τυχόν πραγματοποιούσε comeback, θα έκανε σημαντική μερίδα του κοινού χαρούμενη.