Dead man's wire

Σύνοψη: Το πρωινό της 8ης Φεβρουαρίου 1977, ο 44χρονος Tony Kiritsis μπαίνει στο γραφείο του M.L.Hal,Προέδρου της Meridian Mortgage Company και παίρνει όμηρο τον γιο του Richard,με ένα κυνηγετικό όπλο, το οποίο είναι συνδεδεμένο μεένα σύρμα από τη σκανδάλη ως το κεφάλι του ομήρου, έτοιμο να πυροδοτηθεί.

Πρόκειται για την αληθινή ιστορία της ομηρίας που συγκλόνισε τον κόσμο, καθώς ο Tony απαιτεί 5 εκατομμύρια δολάρια, καμία δίωξη και μια προσωπική συγγνώμη από την οικογένεια Hall, υποστηρίζοντας ότι τον εξαπάτησαν και του στέρησαν όσα του ‘χρωστούσαν’. Καθώς η αντιπαράθεση φτάνει σε σημείο βρασμού, κλιμακώνεται, με τα ΜΜΕ να συμβάλλουν σε αυτό. Είναι ο Τόνι ένας λαϊκός ήρωας που μάχεται ενάντια σε ένα άδικο σύστημα ή κάποιος που έχει ξεφύγει;

Άποψη: Ο Γκας Βαν Σαντ επιστρέφει με το «Dead Man’s Wire», μια ταινία που ξεκινά σαν θρίλερ ομηρίας και σταδιακά μεταμορφώνεται σε μια μελέτη μελαγχολίας πάνω στην αμερικανική αποτυχία, την ανδρική ταπείνωση και τη βία ως ύστατη απόπειρα να ακουστεί κανείς. Με έναν Μπιλ Σκάρσγκαρντ -μάλλον miscast παρά την προσπάθεια- στο κέντρο της, η ταινία ισορροπεί ανάμεσα στο μαύρο χιούμορ, την κοινωνική σάτιρα και την υπαρξιακή τραγωδία, άλλοτε επιτυχημένα, άλλοτε όχι. 

Το πρώτο πράγμα που κάνει εντύπωση στο «Dead Man’s Wire» είναι ότι χτίζει αργά αλλά σταθερά την αίσθηση ότι κάτι πάει τρομερά λάθος μέσα στο κεφάλι του Τόνι Κιρίτσης — και το κάνει με τρόπο που σε αναγκάζει να τον παρακολουθείς συνεχώς, ακόμη κι όταν ξέρεις τι θα συμβεί. Ο Μπιλ Σκάρσγκαρντ απομακρύνεται μεν ερμηνευτικά από την λούπα των εκκεντρικών ή βαριά μεταμορφωμένων ρόλων του παρελθόντος, υποδυόμενος έναν άνθρωπο θυμωμένο, εξαντλημένο και βαθιά πληγωμένο, όμως δεν καταφέρνει σχεδόν σε καμία στιγμή να διατηρήσει την χρυσή τομή μεταξύ απειλητικού, τραγικού και αστείου, με την πυξίδα να δείχνει πολυ΄συχνά προς το τρίτο γνώρισμα με μια τραγελαφική χροιά. 

Ο Γκας Βαν Σαντ χειρίζεται την ιστορία με αξιοθαύμαστη αυτοσυγκράτηση. Θα μπορούσε εύκολα να μετατρέψει το φιλμ σε υστερικό θρίλερ γεμάτο φωνές και συνεχείς εντάσεις. Αντί γι’ αυτό, προτιμά μια πιο παράξενη, σχεδόν ειρωνική προσέγγιση. Η κατάσταση είναι τρομακτική, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει κάτι βαθιά σουρεαλιστικό στον τρόπο που εξελίσσεται. Ένας απελπισμένος άντρας κρατά όμηρο έναν επιχειρηματία με έναν αυτοσχέδιο μηχανισμό θανάτου, ενώ γύρω τους δημοσιογράφοι, ραδιοφωνικοί παραγωγοί, αστυνομικοί και περίεργοι μετατρέπουν την υπόθεση σε δημόσιο θέαμα.

Τις στιγμές που λειτουργεί όλο αυτό, η ταινία αποκτά την αξία ενός σχολίου πάνω στην αμερικανική εμμονή με το θέαμα, τα μέσα ενημέρωσης και την ιδέα ότι κάθε ανθρώπινη τραγωδία μπορεί να γίνει ζωντανή ψυχαγωγία.

Η (μικρή σε διάρκεια) παρουσία του Αλ Πατσίνο λειτουργεί σχεδόν συμβολικά: εκπροσωπεί έναν κόσμο εξουσίας που παραμένει απόμακρος, ψυχρός και αδιάφορος απέναντι στους ανθρώπους που συνθλίβονται από το ίδιο του το σύστημα. Αντίστοιχα εξαιρετικός είναι και ο Κόλμαν Ντομίνγκο ως ραδιοφωνικός παραγωγός που καταλαβαίνει γρήγορα πως η υπόθεση αυτή είναι ταυτόχρονα κοινωνικό γεγονός και χρυσωρυχείο ακροαματικότητας.

Το «Dead Man’s Wire» δεν φοβάται τις αντιφάσεις του. Είναι ταυτόχρονα αγωνιώδες και αστείο. Θλιμμένο και ειρωνικό. Σοβαρό αλλά και παράλογο. Υπάρχουν στιγμές όπου γελάς με την αμηχανία της κατάστασης και αμέσως μετά συνειδητοποιείς πως παρακολουθείς έναν άνθρωπο να καταρρέει δημόσια. Και αυτή η αίσθηση δημόσιας κατάρρευσης είναι τελικά η καρδιά της ταινίας που υπογραμμίζει ότι η επανάσταση, τελικά, έγινε όντως τηλεοπτικό προϊόν.