Billie Eilish: Hit Me Hard and Soft

Σύνοψη: Η τραγουδίστρια και τραγουδοποιός Billie Eilish ήταν έφηβη όταν έγινε παγκόσμιο φαινόμενο με το single ντεμπούτο της, «ocean eyes». Το εξαιρετικά προσωπικό της στυλ, που ανατρέπει τα μουσικά είδη, την ανέδειξε σε παγκόσμια  σούπερ-σταρ πριν καν κλείσει τα 20 και της έχει αποφέρει μέχρι σήμερα 10 
βραβεία Grammy, καθώς και δύο Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού. 
Το τελευταίο της άλμπουμ, το «Hit Me Hard and Soft» του 2024, ενέπνευσε μια παγκόσμια περιοδεία με sold-out συναυλίες που ταξίδεψε από τη Βόρεια Αμερική  στην Ευρώπη, την Αυστραλία και την Ιαπωνία. Τώρα είναι η πρωταγωνίστρια και συν-σκηνοθέτης μιας ταινίας-συναυλίας σε 3D, σε συνεργασία με τον Tζέιμς Κάμερον. 

Άποψη: Το σημερινό τοπίο στη μουσική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως πιο χαοτικό από ποτέ για πολλούς λόγους. Ο πιο προφανής είναι η ευκολία στην προσβασιμότητα του υλικού μέσω του streaming, που έχει κάνει την κατανάλωση πολύ πιο γρήγορη αλλά και σαφώς λιγότερο ξεχωριστή σε σχέση με τις εποχές του βινυλίου ή ακόμη και του CD λίγο πιο μετά.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη υπάρχει και μια ιστορική εξήγηση για τις μεταβολές στην εν λόγω βιομηχανία, που αρχίζουν να παρατηρούνται ήδη από τη δεκαετία του 1990 (όταν οι μουσικοκριτικοί παραμέρισαν τις mainstream κυκλοφορίες για να έρθει ο θρίαμβος του εναλλακτικού), αλλά δεν είναι της παρούσης να επεκταθούμε εκεί. Υπάρχουν όμως και τώρα αρκετές περιπτώσεις καλλιτεχνών μεμονωμένα που ξεχωρίζουν θετικά. 

Η Billie Eilish είναι μία εξ αυτών. Η ίδια έχει να περηφανεύεται, πέραν του γεγονότος ότι είναι το πρώτο άτομο που έχει γεννηθεί κατά τη διάρκεια του 21ου αιώνα κι έχει βραβευτεί με Όσκαρ, πως έχει καθιερώσει όσα χρόνια είναι ενεργή καλλιτεχνικά ένα πολύ προσωπικό και ιδιαίτερο brand ποπ μουσικής, που με το ένα πόδι πατάει στον έφηβο που κλείνεται στο δωμάτιό του απογοητευμένος ύστερα από μια κακή μέρα στο σχολείο και με το άλλο στα DJ sets των κλαμπ στα οποία συχνάζει η Γενιά Ζ, αναμειγνύοντας πολλές και διαφορετικές επιρροές στον ήχο της. 

Το φιλμ που έχει συνυπογράψει σκηνοθετικά με τον James Cameron είναι πρωτίστως ένα δώρο για τους πολλούς φαν της, αλλά αποτελεί ταυτόχρονα ένα φιλόδοξο τεχνικό πείραμα μιας κινηματογραφικής απόδοσης της συναυλιακής εμπειρίας με τα τελευταία διαθέσιμα μέσα.

Το στοίχημα σε οπτικό επίπεδο γενικά κερδίζεται (είναι και το ίδιο το στήσιμο της συναυλίας άλλωστε ιδιαίτερα εντυπωσιακό, με ουκ ολίγες εναλλαγές σε ιδέες παρουσίασης από κομμάτι σε κομμάτι), ακόμη και αν κάποιες πτυχές του 3D σε μερικά σημεία μπερδεύουν σ’ έναν βαθμό το μάτι του θεατή. Η Eilish ως περφόρμερ στη σκηνή έχει μεγάλη αυτοπεποίθηση και χαρισματικότητα, ειδικά ως προς το πώς θα αλληλεπιδράσει με θαυμαστές. 

Ομολογουμένως τα εμβόλιμα στιγμιότυπα με την ίδια να “ανοίγεται” περισσότερο με προσωπικές αφηγήσεις παρουσιάζουν μικρότερο ενδιαφέρον, και είναι αρκετά εμφανές ότι λειτουργούν περισσότερο ως ανάπαυλες για το κοινό από το κεντρικό event της συναυλίας. 

Σίγουρα είναι προαπαιτούμενο για μια ευχάριστη θέαση να εκτιμάει κανείς τη μουσική γύρω από την οποία περιστρέφεται το όλο θέαμα. Ο στόχος πάντως του να καταγραφεί ο παλμός και η ενέργεια μιας μεγάλης σε έκταση μουσικής εμπειρίας “πιάνεται”. Και μένει κανείς να δει σε βάθος χρόνου πόσο ακόμη θα εξελιχθεί η σχετική τεχνολογία για αντίστοιχα μελλοντικά εγχειρήματα συναυλιακών ταινιών.