Αυτόματος τηλεφωνητής

Σύνοψη: Ο Μπατίστ, ταλαντούχος μίμος, δεν καταφέρνει να ζήσει από την τέχνη του. Μια μέρα τον προσεγγίζει ο Πιερ Σοζέν, γνωστός συγγραφέας που θέλει να μένει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και ενοχλείται από τις ασταμάτητες κλήσεις του εκδότη του, της κόρης του και της πρώην συζύγου του. Κυνηγημένος από θαυμαστές, δημοσιογράφους και αδιάκριτους γνωστούς, χρειάζεται ησυχία και ηρεμία για να γράψει απερίσπαστος το πιο φιλόδοξο έργο του, και γι'αυτό προτείνει στον Μπατίστ να απαντάει σε όλους αντ’ αυτού μιμούμενος τη φωνή του.
Ο Μπατίστ δέχεται να γίνει η επίσημη «φωνή» του συγγραφέα, και ξεγελά τους πάντες, όμως σύντομα συνειδητοποιεί πως το να παριστάνει τον Πιερ είναι πολύ περίπλοκο. Καλοπροαίρετα προσπαθεί να βάλει σε τάξη τη ζωή του συγγραφέα, και μοιραία αρχίζει να δημιουργεί τον δικό του χαρακτήρα, προκαλώντας έναν κυκεώνα από παρεξηγήσεις με ερωμένες, φίλους και συγγενείς.

Άποψη: Η κεντρική ιδέα πίσω από την ιστορία μάλλον δεν είναι πολύ πειστική αν την τοποθετήσει κανείς σε ρεαλιστική βάση (τα προβλήματα που προκύπτουν από την απόφαση του Pierre είναι πολύ προφανή για να τα αγνοήσει κάποιος ακόμη και σε επίπεδο ακατέργαστης σκέψης), αλλά αν καταφέρει ο θεατής να ξεπεράσει αυτό το αρχικό πρόβλημα θα παρακολουθήσει μια αρκετά ευχάριστη κομεντί με ολίγη από κοινωνικό προβληματισμό, ειδικά για τα όσα “τραβάει” σε πολυάριθμα πεδία ο χώρος του πολιτισμού ακόμη και σ’ ένα παγκόσμιο κέντρο όπως το Παρίσι. 

Και παρότι το σύνολο σίγουρα στηρίζεται αρκετά (όπως είναι αναμενόμενο) στην ιδιαίτερη buddy χημεία που αναπτύσσεται σταδιακά ανάμεσα στους Salif Cissé και Denis Podalydès, οι καταστάσεις που προκύπτουν είναι επαρκώς διασκεδαστικές έτσι ώστε να μην αφήνουν όλο το “κουβάλημα” να γίνεται μονάχα από το προαναφερθέν στοιχείο. Ενώ μέσα και από τις ατομικές διαδρομές των πρωταγωνιστών εξάγεται κι ένα επωφελές μήνυμα για τον σινεφίλ που το ψάχνει ως ανταμοιβή, που συνοψίζεται στο ότι η θετική αλλαγή στη ζωή του καθενός έρχεται μέσα από την υγιή αλληλεπίδραση με τους άλλους. 

Η χιουμοριστική και καλοπροαίρετη φύση του φιλμ βέβαια εξασφαλίζει το ότι κάποιες συγκρούσεις επιλύονται ευκολότερα από το συνηθισμένο και το ότι οι εντάσεις παραμένουν σχετικά χαμηλά. Σε μια εποχή πάντως που ο εκ Γαλλίας ορμώμενος κινηματογραφικός χαβαλές έχει ταυτιστεί και στην Ελλάδα με το χονδροειδές brand ενός Christian Clavier, ειδικά τα καλοκαίρια που ανοίγουν τα θερινά, μια πιο ευγενής πρόταση αισθητικά και ως πνεύμα, σαν τη συγκεκριμένη, όπου ακόμη και γνωρίσματα που δυνητικά θα μπορούσαν να θεωρηθούν φαρσικά “σερβίρονται” με τακτ, είναι σαφώς ευπρόσδεκτη. 

Προσμετράται θετικά και το πώς γίνεται μια βαθμιαία μετάβαση από το φιλικό στο ρομαντικό στοιχείο όταν μετατίθεται και ο άξονας προτεραιότητας του ήρωα που υποδύεται ο Cissé, έρχεται ομαλά, σαν ένα αναπόφευκτο πέρασμα προς μια μεγαλύτερη αυτοσυνειδητοποίηση και ωριμότητα, όχι όμως χωρίς τις διακυμάνσεις που πάντα διέπουν τις περιόδους μεταβολών. Ίσως να χρειάζονταν πιο “δυνατοί” δεύτεροι ρόλοι πέραν της κεντρικής τριάδας για να αναδειχθούν περισσότερες δυναμικές και να είναι πιο πολλές οι εστίες ενδιαφέροντος για το κοινό, αλλά αυτή είναι μια λεπτομέρεια που δεν ενοχλεί και τόσο.  

Για ανάλαφρη ψυχαγωγία, ο “Αυτόματος Τηλεφωνητής” λειτουργεί ικανοποιητικά, μολονότι δεν απογειώνεται ποτέ πραγματικά όσον αφορά την πτυχή της κωμωδίας. Διατηρεί πάντοτε ένα επίπεδο και διαθέτει χαρακτήρες που είναι προσιτοί στον οποιονδήποτε, δεν παρουσιάζονται με μια απόσταση που να αποξενώνει μέσω μιας υπερβολής για να βγει γέλιο με το ζόρι. Άραγε θα έρθει και αμερικάνικο ριμέικ σε λίγα χρόνια;