Άιντα

Σύνοψη: Το κινηματογραφικό spinoff της επιτυχημένης ισπανικής τηλεοπτικής σειράς Αΐντα, επιστρέφει στους χαρακτήρες και τους χώρους της σειράς, δημιουργώντας μια ιστορία που συνδυάζει τα δύο σύμπαντα: της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. 

Άποψη: Η ταινία επεκτείνει την ιστορία της Αΐντα, μιας διαζευγμένης γυναίκας που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα ενώ μεγαλώνει τα έφηβα παιδιά της στη φανταστική συνοικία Esperanza Sur της Μαδρίτης. Η τηλεοπτική σειρά, προβλήθηκε με τεράστια επιτυχία, από το 2005 έως το 2014, στην ισπανική τηλεόραση, όπου έγινε αγαπημένο πολιτισμικό φαινόμενο της ποπ κουλτούρας και βοήθησε να ξεκινήσει η διεθνής καριέρα των πρωταγωνιστών της.

Μπορεί η σειρά “Aída” στην οποία βασίζεται το φιλμ να είχε σπάσει ρεκόρ τηλεθέασης στην εποχή της εντός ισπανικών συνόρων, όμως δεν πρόκειται για ένα προϊόν με διεθνοποιημένη απήχηση, όπως το “La Casa de Papel” όσον αφορά ομόγλωσσες περιπτώσεις πριν από κάποια χρόνια ενδεικτικά.

Υπό αυτό το πρίσμα, φαντάζει λίγο περίεργο που το εν λόγω κινηματογραφικό “άνοιγμα” παίρνει διανομή για τις ελληνικές αίθουσες. Η μόνη σύνδεση που εντοπίζεται με την εγχώρια αγορά είναι πως το σίριαλ του οποίου υπήρξε spin-off το “Aída”, ονόματι “7 Vidas”, είχε ελληνική διασκευή με πρωταγωνιστή τον Γιώργο Σεϊταρίδη που έκανε πρεμιέρα το 2008.

Ίσως το σκεπτικό πίσω από αυτήν την απόφαση να εναπόκειται στο ότι η “Αΐντα” της μεγάλης οθόνης είναι ακόμη μια κωμωδία που μιλάει για την κουλτούρα της ακύρωσης, που αποτελεί στην παρούσα φάση μια θεματολογία τύπου “κότα με τα χρυσά αβγά”. 

Αλλά και το συμβάν που αποτελεί έναν από τους πυρήνες της αφήγησης (ίσως και τον σημαντικότερο αν βάλει κανείς κάτω όλες τις υποπλοκές μαζί) και πυροδοτεί ποικίλες εξελίξεις στην πραγματικότητα είναι αρκετά ξεκάθαρο και όχι ιδιαίτερα δύσκολο να αναλυθεί, δεν πρόκειται δηλαδή για μια περίπτωση όπου υπάρχουν πολλές πτυχές από πίσω όπως στο πρόσφατο “Μετά το Κυνήγι” για παράδειγμα.

Όσο για το γέλιο, είναι και αυτό υποκειμενικό, αλλά γεγονός είναι πως το χιούμορ έχει υπερβολικά ισπανοκεντρικό χαρακτήρα για να κάνει “γκελ” αλλού (ένα λεκτικό αστείο πάντως για τον Mariano Rajoy ενδέχεται να αποσπάσει γέλια από μια μερίδα του κοινού που ασχολείται διαχρονικά με τη διεθνή πολιτική, όχι από τους πάντες όμως λόγω της φύσης του). 

Και μένει τελικά κανείς με την απορία του γιατί να ενδιαφερθεί για τις μυθοπλαστικές εκδοχές των εαυτών τους που υποδύονται οι ηθοποιοί, άσχετα από το ότι οι ίδιοι ερμηνευτικά στην πλειοψηφία τους δεν βάζουν ρύθμιση “αυτόματου πιλότου”, κάτι που τους τιμά τουλάχιστον μέσα σε όλα τα άλλα. 

Σίγουρα δεν είναι το χειρότερο δείγμα κωμωδίας από όσα έχουν έρθει από Ισπανία τα τελευταία χρόνια, όμως η “Αΐντα” αδυνατεί ξανά και ξανά να δικαιολογήσει την ύπαρξή της σε αυτούς που δεν είναι καθόλου εξοικειωμένοι με την τηλεοπτική σειρά από την οποία πηγάζει αυτή η φιλμική μεταφορά που... είναι και δεν είναι μεταφορά. Κάποιοι φαν ίσως του αλμοδοβαρικού ύφους μπορεί να βρουν μερικά σχετικά στοιχεία που να τους κάνουν καλή παρέα εντός της αίθουσας μέχρι να κάνει την πρεμιέρα της η νέα ταινία του μετρ το αργότερο ως την επόμενη χρονιά, αλλά μιλάμε για κάτι που είναι στην κλάση του καλλιτεχνικού γενόσημου...