Paradise: Faith

Για την Anna Maria, ο Παράδεισος ταυτίζεται με τον Χριστό και γι’ αυτόν τον λόγο αφιερώνει τις διακοπές της σ’ ένα παθιασμένο ιεραποστολικό έργο. Η Αυστρία πρέπει να επιστρέψει στον δρόμο της αρετής και η Anna Maria πηγαίνει από πόρτα σε πόρτα, περιφέροντας ένα άγαλμα της Παρθένου Μαρίας, για να προσηλυτίσει τους μοναχικούς και απελπισμένους.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Ειδικό βραβείο Επιτροπής, Φεστιβάλ Βενετίας 2012
Ο γνωστός για τις προκλητικές κι αριστοτεχνικές ταινίες του Αυστριακός σκηνοθέτης, Ulrich Seidl (Import Export, Dog Days), παρουσιάζει μια φιλόδοξη και σκοτεινή τριλογία με τον σαρκαστικό τίτλο «Παράδεισος»: τρεις ταινίες με ηρωίδες τρεις αντίστοιχες γυναίκες από την ίδια οικογένεια.
Στη δεύτερη ταινία της τριλογίας, τον Παράδεισο της Πίστης, η οποία απέσπασε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Βενετίας (2012), ο Seidl καταπιάνεται με θέματα θρησκευτικής πίστης και εκκλησίας, επιστρατεύοντας την κοφτερή και καυστική του ματιά, για να αποδώσει τον κάθε άλλο παρά αγγελικά πλασμένο παράδεισο που αναζητά η θρησκόληπτη ηρωίδα του.
Τα διάσπαρτα στοιχεία μαύρου χιούμορ, το χτένισμα-φωτοστέφανο της μικροαστής ηρωίδας, οι ανεκδιήγητες συναναστροφές της, αλλά και η απογοητευτική συνειδητοποίηση ότι κάθε μέρα που περνάει ο Παράδεισος απομακρύνεται, συνθέτουν μια προκλητική, κωμικοτραγική και στοχαστική ταινία που εισβάλλει στο μυαλό του θεατή, με τον ίδιο τρόπο που η δογματική πρωταγωνίστρια, επιμένει να προσηλυτίσει τους άπιστους, εισβάλλοντας στα σπίτια τους.
Η αξιοπρόσεκτη αισθητική της ταινίας, από την άλλη, καταγράφει με ευλάβεια τη στιλιζαρισμένη μπαναλιτέ μέσα από γεωμετρικά κάδρα, αποστασιοποιημένο φακό και απλωμένους χρόνους, που είναι άλλωστε και το σήμα κατατεθέν του σκηνοθέτη.