Ο Ζακ Οντιάρ ετοιμάζει την πρώτη του ταινία τρόμου για το Netflix

Ο Ζακ Οντιάρ έρχεται φρέσκος από την πιο επιτυχημένη —αλλά και την πιο επεισοδιακή— ταινία της καριέρας του, το "Emilia Pérez". Το τρανς γκάνγκστερ μιούζικαλ, το οποίο τσίμπησε το Netflix στις Κάννες του 2024, έφτασε μέχρι τα Όσκαρ με υποψηφιότητα Καλύτερης Ταινίας και χάρισε στη Ζόε Σαλντάνα το χρυσό αγαλματίδιο Β' Γυναικείου Ρόλου. Και τώρα, θα δοκιμάσει κάτι εντελώς διαφορετικό και μάλιστα για πρώτη φορά στην καριέρα του. Τον καθαρό κινηματογραφικό τρόμο.

ΣΧΕΤΙΚΑΑύγουστος 2026 στο Netflix

Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιοποίησε το Variety, το Netflix έδωσε το πράσινο φως για το "La Nuit ravagée", μια γαλλόφωνη πρωτότυπη παραγωγή βασισμένη στο ομώνυμο, πολυσυζητημένο μυθιστόρημα τρόμου του Ζαν-Μπατίστ Ντελ Αμό. Η ιστορία μεταφέρεται στις αρχές της δεκαετίας του '90, σε ένα φανταστικό προάστιο κοντά στην Τουλούζη, όπου μια παρέα εφήβων, συγκλονισμένη από τον μυστηριώδη θάνατο ενός φίλου της, αποφασίζει να εξερευνήσει ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι που όλοι αποφεύγουν. Πολύ γρήγορα ανακαλύπτουν ότι το σπίτι δεν κρύβει απλώς κάποιο σκοτεινό μυστικό· μοιάζει να τρέφεται από τους φόβους, τις επιθυμίες και τα τραύματά τους, μετατρέποντας τις πιο προσωπικές τους αδυναμίες σε εφιαλτικές εμπειρίες.

Ακόμη κι αν η περίληψη ακούγεται οικεία στους φίλους του horror, η είδηση αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον εξαιτίας του ανθρώπου που βρίσκεται πίσω από την κάμερα. Ο Οντιάρ δεν είναι σκηνοθέτης που υπηρετεί ένα συγκεκριμένο είδος. Αντιθέτως, κάθε νέα δουλειά του μοιάζει με προσπάθεια να αλλάξει κινηματογραφικό λεξιλόγιο. Από το "The Beat That My Heart Skipped" μέχρι το "A Prophet", το "Rust and Bone", το "Dheepan" και φυσικά το πρόσφατο "Emilia Pérez", έχει αποδείξει ότι προτιμά να εξερευνά διαφορετικές αφηγηματικές περιοχές παρά να επαναλαμβάνει μια δοκιμασμένη συνταγή.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο τρόμος θα του είναι εντελώς ξένος. Αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά τη φιλμογραφία του, θα διαπιστώσει ότι οι χαρακτήρες του κουβαλούν πάντοτε εσωτερικούς δαίμονες. Η διαφορά είναι ότι μέχρι σήμερα αυτοί οι δαίμονες εκφράζονταν μέσα από το κοινωνικό δράμα ή το αστυνομικό σινεμά. Τώρα, για πρώτη φορά, αποκτούν κυριολεκτική υπόσταση.

Η νέα συνεργασία με το Netflix έρχεται ως φυσική συνέχεια της σχέσης που δημιουργήθηκε με το "Emilia Pérez". Η πλατφόρμα επένδυσε αποφασιστικά στην ταινία μετά την πρεμιέρα της στις Κάννες και τη συνόδευσε μέχρι την οσκαρική περίοδο, όπου διεκδίκησε κορυφαίες διακρίσεις και χάρισε στη Ζόι Σαλντάνα το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου. Παράλληλα, όμως, η ταινία βρέθηκε αντιμέτωπη με μια αλυσίδα αντιδράσεων που δύσκολα συναντά κανείς ακόμη και σε τόσο προβεβλημένες παραγωγές. Οι συζητήσεις για την απεικόνιση του Μεξικού, την εκπροσώπηση της τρανς κοινότητας και, αργότερα, η αναβίωση παλαιότερων προσβλητικών αναρτήσεων της Κάρλα Σοφία Γκασκόν επισκίασαν σε μεγάλο βαθμό την ίδια την ταινία. Για εβδομάδες, η δημόσια συζήτηση αφορούσε περισσότερο τις αντιπαραθέσεις παρά το κινηματογραφικό έργο.

Κάπως έτσι, πέρασε σχεδόν σε δεύτερη μοίρα το αυτονόητο: ότι ο Οντιάρ παραμένει ένας από τους σημαντικότερους Ευρωπαίους δημιουργούς του 21ου αιώνα. Είτε κάποιος αγαπά είτε απορρίπτει το "Emilia Pérez", δύσκολα μπορεί να αμφισβητήσει την επιρροή μιας φιλμογραφίας που εδώ και δύο δεκαετίες κινείται με χαρακτηριστική συνέπεια ανάμεσα στον ρεαλισμό, τη βία, το συναίσθημα και τη διαρκή αναζήτηση νέων αφηγηματικών μορφών. Ίσως η νέα προσπάθεια του Γάλλου δημιουργού είναι ακόμη μία απόδειξη ότι τα κινηματογραφικά είδη δεν είναι παρά διαφορετικές γλώσσες για να μιλήσει κανείς για τους ίδιους, διαχρονικούς ανθρώπινους φόβους.