Ιερό αγόρι

Σύνοψη: Ένας αναπληρωτής καθηγητής γυμναστικής διορίζεται σε ένα απομονωμένο ορεινό χωριό της Ιταλίας, που έχει σημαδευτεί από ένα τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα. Βασανισμένος από το δικό του παρελθόν, και ανίκανος να διαχειριστεί τον προσωπικό του Γολγοθά, ανακαλύπτει το σκοτεινό μυστικό που κρύβουν οι εβδομαδιαίες μυστηριώδεις συγκεντρώσεις των μονίμως χαμογελαστών κατοίκων του χωριού, οι οποίοι αναζητούν τη τη λύτρωση μέσα από την αγκαλιά ενός έφηβου αγοριού: ενός μαθητή ο οποίος έχει την ικανότητα να διώχνει μακριά τη θλίψη και τον πόνο από τους συνανθρώπους του.

Στην προσπάθειά του να σώσει το νεαρό, που αντιμετωπίζεται ως άγιος, αποκαλύπτει τη σκοτεινή φύση μιας κοινότητας που κρύβεται πίσω από μια επίφαση χαράς.

Άποψη: Στο The Holy Boy, ο Πάολο Στρίπολι στήνει μια ατμοσφαιρική, ανατριχιαστική ιστορία σε μια ιταλική κωμόπολη όπου κανείς δεν υποφέρει — τουλάχιστον όχι φανερά. Ένα θαυματουργό παιδί, ένας δάσκαλος που θρηνεί, και μια κοινότητα που προτιμά τη λήθη από τη μνήμη. 

Ο Ιταλός σκηνοθέτης, συνεχίζοντας τη θεματική πορεία που εγκαινίασε με το A Classic Horror Story, προτείνει με το The Holy Boy μια ελεγεία για την απώλεια και δεν κρύβει πως το The Holy Boy είναι, καταρχήν, ένα καλοφτιαγμένο horror —με υπαινιγμούς από Carrie, The Omen και The Village—, αλλά σύντομα το φιλμ ξεπερνά τα όρια του είδους.

Ο Στρίπολι επιλέγει να δείξει τον τρόμο μέσα από τη γαλήνη. Οι σκηνές όπου οι κάτοικοι στέκονται στη σειρά για την «τελετή της αγκαλιάς» μοιάζουν με εικαστική εγκατάσταση. Η κοινωνική ειρωνεία δεν είναι ποτέ κραυγαλέα, αλλά υποβόσκει σε κάθε βλέμμα: οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει πώς να υποφέρουν, και το βλέπουν ως ευλογία. Στην αρχή, η ιδέα ενός παιδιού-θαυματουργού φαντάζει παρηγορητική· στη συνέχεια, γίνεται απειλή. Η ανατροπή —που δεν θα σας την αποκαλύψουμε- οδηγεί σε ένα φινάλε υψηλής έντασης, όπου το υπερφυσικό συναντά το ψυχολογικό δράμα.

Η ερμηνεία του Ριοντίνο είναι σωματική και εύθραυστη, γεμάτη αυτοσαρκασμό. Ο Φέλτρι ενσαρκώνει τον Ματέο σαν μείγμα αγγέλου και αρπακτικού — μια φιγούρα που προκαλεί ταυτόχρονα οίκτο και φόβο. 

Η ταινία παίζει με τα είδη: συνδυάζει το σασπένς του θρίλερ με την αλληγορία για τη συλλογική μνήμη. Και καθώς ο Σέρτζιο αρχίζει να συνειδητοποιεί το τίμημα της «θεραπείας» του, το φιλμ αποκτά μια συγκινητική διάσταση πένθους — κάτι ανάμεσα σε Let the Right One In και The Innocents, με μεσογειακή θρησκευτικότητα. Το φινάλε επιβεβαιώνει τη διαίσθηση του Στρίπολι: η απουσία πόνου είναι η πιο ύπουλη μορφή τρόμου. 

Το The Holy Boy δεν αναζητά τον τρόμο στα φαντάσματα, αλλά στο ανθρώπινο αίτημα για αθανασία·