"Landman": Πετρέλαιο, ίντριγκες και αμερικανική παράνοια

Ο Τέιλορ Σέρινταν επιστρέφει με τη δεύτερη σεζόν του Landman, αποδεικνύοντας ότι ξέρει ακριβώς πώς να κρατάει το κοινό του κολλημένο στην οθόνη. Με την προσθήκη του βετεράνου Σαμ Έλιοτ και μια Ντέμι Μουρ που επιτέλους αποκτά ουσιαστικό ρόλο, το πετρελαϊκό δράμα του Paramount+ διορθώνει τα λάθη του παρελθόντος και προσφέρει μια απολαυστική, γεμάτη ένταση και σαρκασμό ματιά στον σκοτεινό κόσμο των αμερικανικών γεωτρήσεων. Η σειρά εξακολουθεί να κουβαλά όλα τα ελαττώματα του δημιουργού της — υπερβολή, αρσενική αυτάρκεια, αδέξιες γυναικείες γραμμές — αλλά αυτή τη φορά υπάρχει ρυθμός, χιούμορ και, κυρίως, αίσθηση ότι κάτι πραγματικά διακυβεύεται κάτω από το χώμα του Τέξας.

ΣΧΕΤΙΚΑ"Big mistakes": Πυροτέχνημα εντυπωσιασμού

Υπάρχει κάτι σχεδόν ειρωνικό στον τρόπο με τον οποίο οι σειρές του Τέιλορ Σέρινταν λειτουργούν καλύτερα όταν χαμηλώνουν τους τόνους τους. Όσο λιγότερο προσπαθούν να πείσουν ότι είναι «μεγάλες αμερικανικές τοιχογραφίες», τόσο περισσότερο αναπνέουν. Το “Landman”, που στην πρώτη του σεζόν έμοιαζε συχνά με μισό εργασιακό δράμα και μισό αντρικό fantasy γεμάτο πετρέλαιο, κορμιά και κυνισμό, επιστρέφει στη δεύτερη χρονιά του αρκετά πιο συγκεντρωμένο. 

Ο Μπίλι Μπομπ Θόρντον παραμένει η μεγάλη δύναμη του “Landman”. Χωρίς εκείνον, η σειρά πιθανότατα θα κατέρρεε κάτω από το βάρος της ίδιας της αυτομυθολογίας της. Ο Τόμι Νόρις δεν είναι απλώς ένας “fixer” της πετρελαϊκής βιομηχανίας· είναι η προσωποποίηση εκείνης της παλιάς αμερικανικής αρρενωπότητας που ο Σέρινταν λατρεύει να κινηματογραφεί: άντρες εξαντλημένοι, θυμωμένοι, κυνικοί, αλλά βαθιά ρομαντικοί απέναντι στη δουλειά τους. 

Η διαφορά είναι ότι αυτή τη φορά συνοδεύεται από καλύτερο ρυθμό. Η πρώτη σεζόν συχνά έμοιαζε να πηδά από subplot σε subplot χωρίς πραγματική συνοχή, σαν ο Σέρινταν να έγραφε επεισόδια την ώρα που τα γύριζε. Η δεύτερη βρίσκει πιο καθαρή κατεύθυνση.

Με τον Τόμι να αναλαμβάνει πλέον μεγαλύτερο έλεγχο στην M-Tex, η σειρά αποκτά μια πιο καθαρή γραμμή εξουσίας και ευθύνης. Δεν είναι πλέον απλώς ένας μεσάζοντας ανάμεσα σε δισεκατομμυριούχους και εργάτες· γίνεται το πρόσωπο μιας ολόκληρης βιομηχανίας που μοιάζει να καταρρέει ηθικά και οικονομικά ταυτόχρονα.

Ο Σέρινταν εξακολουθεί βέβαια να κουβαλά τις γνωστές του εμμονές. Υπάρχουν σκηνές όπου το “Landman” επιστρέφει σε εκείνη τη σχεδόν καρτουνίστικη αντίληψη για τις γυναίκες που στοιχειώνει σχεδόν όλη τη φιλμογραφία του.

Η Άλι Λάρτερ ως Άντζελα παραμένει εγκλωβισμένη ανάμεσα σε comic relief και σαπουνόπερα, αν και η σειρά της δίνει επιτέλους χώρο να εκφράσει την οργή της απέναντι στον Τόμι. Και ευτυχώς, η Μισέλ Ράντολφ ως Άινσλεϊ δεν αντιμετωπίζεται πια σαν ατελείωτο αστείο με μπικίνι και εφηβική επιπολαιότητα. Η μεγαλύτερη έκπληξη όμως είναι η Ντέμι Μουρ. Μετά από μια περιορισμένη παρουσία στην πρώτη σεζόν, εδώ αποκτά επιτέλους υλικό να παίξει. Δεν είναι πια διακοσμητικό στοιχείο πολυτέλειας· γίνεται γυναίκα που παλεύει να προστατεύσει την αυτοκρατορία του άντρα της από επιχειρηματικά κοράκια. 

Βέβαια, το “Landman” δεν σταματά ποτέ να είναι σειρά του Τέιλορ Σέρινταν. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν στιγμές υπερβολικής φλυαρίας, υποπλοκές που μοιάζουν να ξεχάστηκαν στη μέση και διάλογοι που ακούγονται σαν αντρικά motivational quotes. Κι όμως, παρά τις αδυναμίες του, το “Landman” καταφέρνει στη δεύτερη σεζόν να πλησιάσει μια λειτουργική συνοχή. Δεν είναι “Succession” με πετρέλαιο, ούτε φιλοδοξεί να γίνει prestige τηλεόραση υψηλής θεωρίας.

Είναι όμως μια σειρά που αρχίζει να καταλαβαίνει τη γοητεία της. Τη μυρωδιά ιδρώτα, χώματος και χρήματος. Την αμερικανική παράνοια που μετατρέπει την εξόρυξη σε θρησκεία.