Ο Κένεθ Λόνεργκαν επιστρέφει μετά από 10 χρόνια με Άνταμ Ντράιβερ και Όμπρεϊ Πλάζα

Σε μια εποχή όπου οι σκηνοθέτες ανακοινώνουν δύο πρότζεκτ τον χρόνο και μια σειρά streaming για το "σβήσιμο", ο Κένεθ Λόνεργκαν παραμένει μια από τις σπάνιες περιπτώσεις. Ο 63χρονος σκηνοθέτης έχει γυρίσει μόλις τρεις ταινίες σε διάστημα 26 ετών και θεωρείται χαλαρά ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς δημιουργούς της γενιάς του. Τώρα, δέκα χρόνια μετά το βραβευμένο με δύο Όσκαρ (Πρωτότυπου σεναρίου και Α' Ανδρικού Ρόλου για τον Κέισι Άφλεκ) “Manchester by the Sea”, επιστρέφει επιτέλους με νέο φιλμ, το “Tomorrow Is a Drag”, έχοντας δίπλα του την Όμπρεϊ Πλάζα, τον Άνταμ Ντράιβερ, τη Βανέσα Κίρμπι και τον Μάθιου Μπρόντερικ.

ΣΧΕΤΙΚΑFather Mother Sister Brother

Η ταινία παρουσιάστηκε ως «καυτό πακέτο» στην αγορά των Καννών, με τις λεπτομέρειες της πλοκής παραμένουν κρυφές, κάτι που φυσικά κάνει τους πάντες να προσποιούνται ότι ξέρουν ήδη περί τίνος πρόκειται. Αλλά ειλικρινά, με τον Λόνεργκαν, η πλοκή δεν ήταν ποτέ το βασικό θέμα.

Ο δημιουργός του “You Can Count on Me”, του “Margaret” και του “Manchester by the Sea” έχτισε μια σχεδόν μοναδική φήμη μέσα στο αμερικανικό σινεμά: σκηνοθέτης που μπορεί να κάνει μια φαινομενικά απλή συζήτηση κουζίνας να μοιάζει πιο οδυνηρή από σκηνή πολέμου. Οι ταινίες του είναι γεμάτες ανθρώπους που μιλούν συνεχώς χωρίς ποτέ να λένε πραγματικά αυτό που τους καταστρέφει. Και κάπου εκεί μπαίνει στην εξίσωση ο Άνταμ Ντράιβερ, ίσως ο ιδανικότερος ηθοποιός που θα μπορούσε να βρεθεί μέσα σε αυτό το σύμπαν. Και που επίσης βρέθηκε στις Κάννες για το “Paper Tiger” του Τζέιμς Γκρέι, με την ερμηνεία του να γνωρίζει έπαινους από κοινό και κριτικούς. 

Η επιλογή της Όμπρεϊ Πλάζα επίσης δεν είναι καθόλου τυχαία. Τα τελευταία χρόνια η ηθοποιός απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την καθαρά κωμική της περσόνα και δείχνει ιδιαίτερη άνεση σε ρόλους ανθρώπων που μοιάζουν μόνιμα παγιδευμένοι ανάμεσα στην ειρωνεία και στη συναισθηματική διάλυση. Δηλαδή ακριβώς το είδος χαρακτήρα που ο Λόνεργκαν λατρεύει να παρακολουθεί να αποσυντίθεται αργά μέσα από καθημερινές κουβέντες.

Και φυσικά, επειδή μιλάμε για τον Λόνεργκαν, όλοι ήδη ετοιμάζονται για το ενδεχόμενο να περάσουν δύο ώρες βλέποντας ανθρώπους να προσπαθούν να επιβιώσουν συναισθηματικά μέσα σε διαμερίσματα, κουζίνες, δρόμους και αμήχανες παύσεις. Το αστείο είναι ότι ο σκηνοθέτης έχει χτίσει αυτό το σχεδόν μυθικό κύρος με μόνο τρεις ταινίες. Άλλοι δημιουργοί χρειάζονται δεκαπέντε φιλμ και δύο τηλεοπτικά σύμπαντα για να θεωρηθούν «σημαντικοί». Ο Λόνεργκαν χρειάστηκε απλώς να κινηματογραφήσει το ανθρώπινο τραύμα με ακρίβεια που πονάει.

Το “Manchester by the Sea” παραμένει ίσως η απόλυτη απόδειξη: μια ταινία που αρνήθηκε πεισματικά τη λύτρωση και παρ’ όλα αυτά κατάφερε να συγκλονίσει κοινό και βραβεία χωρίς κανένα μελοδραματικό ξέσπασμα. Από τότε ο Λόνεργκαν εξαφανίστηκε σχεδόν εντελώς από τον κινηματογράφο, επιστρέφοντας κυρίως στο θέατρο. Ευτυχώς θα δούμε ξανά στην μεγάλη οθόνη τι μας ετοίμασε.