Για σένα

Σύνοψη: Βασισμένη στην πραγματική ιστορία του Paolo, η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός 40χρονου πατέρα που έχει διαγνωστεί με πρώιμο Αλτσχάιμερ. Με τη συμπαράσταση της γυναίκας και του γιου του, επιλέγει να μην παραιτηθεί, αλλά να συνεχίσει τη ζωή του προσπαθώντας να δημιουργήσει νέες αναμνήσεις και να μάθει νέα πράγματα στον γιο του, με χιούμορ, ελπίδα και τρυφερότητα.

Άποψη: Κάθε ιστορία που σχετίζεται με μια ανίατη ασθένεια, πόσω μάλλον αν είναι αληθινή, δεν μπορεί παρά να μας ταρακουνά και να μας συγκινεί. Όσο δε πιο νεαρό είναι το άτομο που τη βιώνει, τόσο μεγαλύτερη η στεναχώρια και η συγκίνηση του ακροατηρίου. Αυτό καθιστά ιδιαίτερα δύσκολο το εγχείρημα ενός δημιουργού που θα ήθελε να προσεγγίσει το ζήτημα με ελαφρότητα και χιούμορ. Ποιο άτομο θα μπορούσε να γελάσει με κάποιον που μόλις στα 40 του αρχίζει να χάνει τη μνήμη, τη διαύγεια και τις αγαπημένες στιγμές της ζωής του;

Ο Ιταλός Alessandro Aronadio στην ταινία του επιχειρεί ακριβώς αυτό - και κατά ένα μεγάλο ποσοστό το καταφέρνει. Ο Paolo και η Michela καλούνται να βρουν έναν τρόπο να αντιμετωπίσουν τη διάγνωση του Paolo και την αναστάτωση που αυτή πρόκειται να φέρει στις ζωές τους, αλλά κυρίως στη ζωή του γιου τους, Mattia. Η δημιουργία του Aronadio, σε σενάριο του ιδίου και των Ivano Fachin και Renato Sannio, ξεκινά πολύ ελπιδοφόρα και με μια γενναία δόση χιούμορ, που, παρά τη σοβαρότητα του θέματος, χαράσσει στα χείλη μας ένα πλατύ χαμόγελο.

Ο Edoardo Leo με την ερμηνεία του δίνει μια ξεχωριστή τρυφερότητα στον Paolo, μαζί με την αφέλεια που του ταιριάζει. Αν λείπει κάτι από την απόδοση του συγκεκριμένου χαρακτήρα, αυτό είναι το βάθος που θα περίμενε κανείς σε μια τέτοια κατάσταση, κάτι όμως που δεν αποτελεί τόσο ευθύνη του ηθοποιού όσο των σεναριογράφων. Το ίδιο συμβαίνει και με τους υπόλοιπους κεντρικούς ρόλους, του γιου Mattia (με έναν συμπαθέστατο Javier Francesco Leoni) και τη σύζυγο Michela (την απολαυστική Teresa Saponangelo). Συμπεραίνουμε, λοιπόν, πως πρόκειται μάλλον για επιλογή των σεναριογράφων, ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε πως ο σκηνοθέτης είναι και κάτοχος πτυχίου Ψυχολογίας, γεγονός που ενδεχομένως εξηγεί και τη στοργή με την οποία περικλείει τους χαρακτήρες του, και την κατανόηση που δείχνει για το θέμα.

Εκεί που η ταινία αρχίζει να μας χάνει είναι κυρίως στο μέσο της, όπου τα ανάλαφρα αστεία έχουν αρχίσει να χάνουν τη γοητεία τους, και η σκηνοθετική προσέγγιση δεν φαίνεται να έχει κάτι να προσφέρει πέρα από συνηθισμένες, γλυκερές, οικογενειακές στιγμές, οι οποίες μάλιστα αποτυπώνονται με τον πιο αναμενόμενο τρόπο. Αν διατηρούσε το επίπεδο φρεσκάδας και έκπληξης με το οποίο ξεκίνησε, το Για Σένα θα ήταν μια πραγματικά απολαυστική ταινία. Αντίθετα, σε πολλά σημεία την προσοχή μας κέρδισε το κινητό - και το ρολόι μας.

Παρά τις αδυναμίες της, όμως, η ταινία κατορθώνει τελικά να μας κερδίσει. Στο τέλος το χιούμορ επανέρχεται, με ενισχυμένη δόση τρυφερότητας, και λεπτομέρειες που μπορούν ακόμα και να μας κάνουν να δακρύσουμε. Η (πραγματική) βράβευση του Mattia είναι πραγματικά συγκινητική, και η αντιμετώπιση της κατάστασης από την οικογένεια τελικά αξιοθαύμαστη. Και αν κρατάμε κάτι, είναι η σκηνή με τον αποπροσανατολισμένο πατέρα μεταμορφωμένο από τη γυναίκα του σε Superman - γλυκιά, αστεία, βαθιά ανθρώπινη και θαυμαστή. Όπως θαυμαστή είναι και ολόκληρη η ιστορία του Paolo, της Michela και του Mattia στην πραγματική ζωή. Θα θέλαμε μόνο να δούμε κάτι εξίσου θαυμαστό και στον κινηματογράφο.