H Ντέμπι Χάρι ξανά στο σινεμά, ως μητέρα της Πάμελα Άντερσον

H Ντέμπι Χάρι επιστρέφει στο σινεμά όχι σε cameo για λόγους νοσταλγίας, αλλά σαν παρουσία που μοιάζει ακόμη οργανικά συνδεδεμένη με μια συγκεκριμένη ιδέα αμερικανικής ποπ κουλτούρας. Γιατί η Χάρι δεν υπήρξε ποτέ απλώς τραγουδίστρια. Ήταν πάντοτε ένα κινηματογραφικό πρόσωπο εγκλωβισμένο μέσα στο σώμα μιας rockstar. Ακόμη και όταν τραγουδούσε, έμοιαζε σαν να φωτίζεται από προτζέκτορα. 

ΣΧΕΤΙΚΑΑπό τον ήλιο στο βινύλιο: Η Σαρλότ Γουέλς και το φάντασμα της Ντέμπι Χάρι

Η είδηση ότι θα επιστρέψει στη μεγάλη οθόνη μετά από πάνω από μια δεκαετία για να υποδυθεί τη μητέρα της Πάμελα Άντερσον στο “Maitreya” ακούγεται αρχικά σαν μια μικρή indie παραξενιά. Όμως όσο περισσότερο κοιτάζει κανείς το project, τόσο πιο ενδιαφέρον γίνεται. Όχι μόνο επειδή η ίδια η Άντερσον διανύει μια απρόσμενα συναρπαστική δεύτερη καριέρα, αλλά γιατί η συνάντηση αυτών των δύο γυναικών κουβαλά κάτι σχεδόν μετα-κινηματογραφικό: δύο σύμβολα διαφορετικών εποχών της αμερικανικής εικόνας που επιστρέφουν όχι ως απομεινάρια, αλλά ως γυναίκες που ξαναγράφουν τον μύθο τους.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες του Deadline, το “Maitreya”, σε σκηνοθεσία του Τζόναθαν Κράιζελ (τηλεοπτικός μέχρι τώρα δημιουργός, με τα Portlandia, Baskets να ξεχωρίζουν), θα ακολουθεί τη Maitreya, μια ανερχόμενη φιγούρα της New Age θεραπευτικής κοινότητας, την οποία υποδύεται η Άντερσον. Η ηρωίδα «είναι έτοιμη να ταξιδέψει σε συνέδριο στην Ινδία όταν δέχεται τηλεφώνημα από την αποξενωμένη αδελφή της, Μόνικα: ο πατέρας τους πεθαίνει». Η σύνοψη συνεχίζει: «Αντί να μείνει σπίτι μαζί του, η Maitreya αποφασίζει να πάρει ολόκληρη την οικογένειά της — συμπεριλαμβανομένης της μητέρας της Barbara (Χάρι) — στο συνέδριο και να δοκιμάσει τις New Age θεωρίες θεραπείας της (ενώ ταυτόχρονα συγκεντρώνει κρυφά υλικό για το επόμενο βιβλίο της)».

Θα μπορούσε εύκολα να είναι μια ακόμη quirky Sundance ντραμεντί, αλλά το ενδιαφέρον βρίσκεται στις φιγούρες που την κατοικούν. Η Πάμελα Άντερσον βρίσκεται τα τελευταία χρόνια σε μια εντελώς απρόσμενη φάση επαναξιολόγησης. Μετά το “The Last Showgirl”, όπου αρκετοί κριτικοί μίλησαν για την πιο ευάλωτη και ώριμη ερμηνεία της καριέρας της, η Άντερσον μοιάζει να έχει απελευθερωθεί από το ίδιο το στερεότυπο που την εγκλώβισε για δεκαετίες. Το Χόλιγουντ κάποτε τη χρησιμοποίησε σαν εικόνα. Τώρα φαίνεται επιτέλους πρόθυμο να τη δει σαν ηθοποιό.

Η Χάρι υπήρξε μία από τις λίγες μουσικές περσόνες που κατάφεραν να κουβαλήσουν πραγματικό underground cool μέσα στο mainstream. Από το “Videodrome” του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ μέχρι το “Hairspray” του Τζον Γουότερς, η κινηματογραφική της παρουσία είχε πάντα κάτι το ελαφρώς αποσυντονισμένο, δεν έμοιαζε ποτέ με “ηθοποιό” με τη συμβατική έννοια. Έμοιαζε σαν να περπατά μέσα στην ταινία κουβαλώντας μαζί της ολόκληρη τη downtown Νέα Υόρκη του late ‘70s.

Το ενδιαφέρον είναι πως το “Maitreya” φαίνεται να πατά ακριβώς πάνω σε αυτή τη γραμμή ανάμεσα στη σάτιρα, τη μελαγχολία και την υπαρξιακή κρίση. Ο σεναριογράφος του φιλμ, Σάμιουελ D. Hunter, που έγραψε το “The Whale”, δεν ενδιαφέρεται συνήθως για “εύκολους” χαρακτήρες. Ακόμη κι όταν οι ήρωές του λειτουργούν μέσα σε σχεδόν κωμικές συνθήκες, υπάρχει πάντα κάτι θρυμματισμένο από κάτω.