Outcome

Σύνοψη: Ο Reef Hawk είναι ένας ζωντανός θρύλος της κινηματογραφικής βιομηχανίας, έχοντας παίξει σε μεγάλες εμπορικές επιτυχίες και όντας βραβευμένος με δύο Όσκαρ. Πλέον βρίσκεται σε μια φάση επαναπροσδιορισμού της καριέρας του, έχοντας καταφέρει να απεξαρτηθεί και από τον εθισμό του στα ναρκωτικά τα τελευταία πέντε χρόνια.

Όμως όλα θα ανατραπούν όταν ο δικηγόρος του τον ενημερώσει ότι κάποιος τον εκβιάζει με ένα βίντεο με αμφιλεγόμενο περιεχόμενο προσδοκώντας οικονομικά ανταλλάγματα. 

Άποψη: Ακόμη μια ταινία λοιπόν που καταπιάνεται με την κουλτούρα της ακύρωσης, μόνο που ο Jonah Hill, ενώ πιθανότατα θα είχε στο μυαλό του υψηλές φιλοδοξίες για το εν λόγω εγχείρημα (για πλάκα άλλωστε συγκέντρωσε τέτοιο καστ;), τρώει θεαματικά τα μούτρα του σε κάθε επίπεδο. 

Πέραν του ότι ο ίδιος αρθρώνει εμμέσως ή και πιο άμεσα διάφορα για το θέμα με το οποίο καταπιάνεται από μια περίεργη θέση (και ίσως αυτή να ήταν η πτυχή που να τον ενδιέφερε περισσότερο στο όλο project, καθώς η ιστορία που επινοεί καταλήγει να έχει ελάχιστο ως μηδαμινό δραματουργικό ενδιαφέρον έτσι όπως αναπτύσσεται), καθώς έχει κατηγορηθεί για σαφώς χειρότερα πράγματα από αυτά που φέρνουν σε δυσκολίες τον χαρακτήρα του Keanu Reeves στο φιλμ, το σύνολο αποτελεί και καραμπινάτη καλλιτεχνική αποτυχία απομονωμένα από τα όποια νοήματα. 

Το σατιρικό χιούμορ που χαρακτηρίζει τόσο τη γραφή του σεναρίου όσο και τη σκηνοθετική γραμμή θέλει να δώσει την εντύπωση του δηκτικού, αλλά ουσιαστικά θυμίζει περισσότερο χαζά αστειάκια γυμνασιόπαιδων (για να μη γίνει εκτεταμένη αναφορά στο ότι, παρότι ο Hill δήθεν επικαλείται έναν κυνισμό, σκιαγραφεί το Χόλιγουντ με αφέλεια ασύμβατη με τους σημερινούς καιρούς). 

Και τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα όταν αυτό το ύφος εγκαταλείπεται, ειδικά προς το φινάλε, για χάρη μιας ντροπιαστικά επίπλαστης συναισθηματικής ειλικρίνειας, τόσο γλυκανάλατης που είναι σαν να ξεθάβει παθογένειες από το mainstream σινεμά παλιότερων δεκαετιών οι οποίες φαινομενικά έχουν εκλείψει τώρα (για να τις διαδεχτούν άλλες). 

Αυτή η “στροφή” προδίδει και τη δημιουργική επιλογή των κιτς χρωμάτων της φωτογραφίας, που είναι προφανώς εσκεμμένη για να ψέξει το πόσο ψεύτικος είναι ο μικρόκοσμος που περιγράφει, αλλά που από τη στιγμή που έρχεται στην εξίσωση η μεταμέλεια και η ευαλωτότητα είναι μια πινελιά που δεν έχει λόγο ύπαρξης, και μάλιστα είναι κι ενοχλητική η παρουσία της.

 Δεν υπάρχει ούτε ένας χαρακτήρας εδώ που να μην γίνεται να συνοψιστεί σε μία και μόνο στερεοτυπική φράση, και μερικές ερμηνείες που έχουν μπει σ’ ένα υστερικό mode καρικατούρας επιβαρύνουν περαιτέρω την όλη κατάσταση (ειδικά ο ίδιος ο Hill είναι φριχτός ως δικηγόρος που είναι σαν να βρίσκεται σε μόνιμη κατάσταση υπερδιέγερσης). 

Είναι τόσο πολλά τα αρνητικά στοιχεία που συσσωρεύονται που τελικά δεν μένει και κανένας λόγος για να προτείνει κανείς το όλο πακέτο, εκτός από την ίδια νοσηρή περιέργεια που ωθεί κάποιον να μην απομακρύνει το βλέμμα του από μια ζωντανή παράσταση στην οποία όλα πηγαίνουν λάθος.

 Εν ολίγοις, αυτό που προκύπτει είναι μια περίτρανη απόδειξη του ότι όσοι αξιόλογοι συντελεστές και αν μαζευτούν για ένα κινηματογραφικό σχέδιο, δεν μπορούν να διασώσουν κάτι που έχει δομικά προβλήματα ήδη από το πώς έχει συλληφθεί σαν όραμα.