Apex

Το “Apex” έχει όλα τα σωστά υλικά: μια σταρ όπως η Σαρλίζ Θερόν, έναν απρόβλεπτο αντίπαλο, ένα εξωτικό τοπίο και μια κλασική ιστορία επιβίωσης. Το πρόβλημα; Τα έχεις ξαναδεί όλα αυτά.

Η συνταγή είναι απλή και δοκιμασμένη: μια γυναίκα με τραυματικό παρελθόν, ένα απομονωμένο φυσικό περιβάλλον και ένας ψυχοπαθής που εμφανίζεται εκεί που δεν τον περιμένεις. Αν αυτό σας θυμίζει μισή ντουζίνα άλλες ταινίες, δεν κάνετε λάθος.

Η Σαρλίζ Θερόν παίζει τη Σάσα, μια adrenaline junkie που φαίνεται να αντιμετωπίζει τη θλίψη της με τον πιο επικίνδυνο δυνατό τρόπο. Μπαίνει σε ένα εθνικό πάρκο που ουσιαστικά της λένε να αποφύγει, με έναν ντόπιο να την προειδοποιεί ξεκάθαρα: «Άνθρωποι χάνονται σε αυτό το δάσος και δεν τους βρίσκουν ποτέ». Spoiler: δεν τον ακούει.

Κάπου εδώ εμφανίζεται ο Τάρον Έτζερτον, σε έναν ρόλο που ξεκινά ως «ο συμπαθητικός τύπος στο χωριό» και καταλήγει πολύ γρήγορα σε «τρέξε να σωθείς από αυτόν». Το παλεύει (μιλώντας πειστικά αυστραλιανά "Strayan", κάτι που δεν είναι μικρό κατόρθωμα Απλώς ρωτήστε τον Κουέντιν Ταραντίνο, του οποίου η σύντομη εμφάνιση ως Αυστραλός ληστής στο Django Unchained είναι ίσως το πιο ενοχλητικό cameo σκηνοθέτη στην ιστορία του κινηματογράφου), αλλά ο χαρακτήρας του δεν έχει ιδιαίτερο βάθος. Είναι ο κλασικός κακός που περιμένεις να δεις. 

Από τη στιγμή που ξεκινά το κυνηγητό, η ταινία βρίσκει ρυθμό, υπάρχουν μερικές σκηνές έντασης που λειτουργούν και για λίγο νομίζεις ότι το “Apex” θα ξεφύγει από τη μετριότητα. Παραμένει όμως σε μια ασφαλή, προβλέψιμη διαδρομή.

Η Θερόν είναι, όπως πάντα, αξιόπιστη. Ξέρει πώς να παίζει αυτούς τους ρόλους με κλειστά μάτια. Και ίσως αυτό είναι το πρόβλημα: μοιάζει να το κάνει ακριβώς έτσι. Δεν είναι κακή—απλώς δεν δοκιμάζεται. Το μεγαλύτερο θέμα της ταινίας είναι ότι μοιάζει με κάτι που έχει σχεδιαστεί από αλγόριθμο: «βάλε δυνατή γυναίκα», «βάλε τραύμα», «βάλε απομονωμένο τοπίο», «βάλε ψυχοπαθή». Όλα είναι εκεί, αλλά τίποτα δεν ξεχωρίζει.

Ο Μπαλτάσαρ Κορμάκουρ στήνει ένα slick παιχνίδι γάτας και ποντικιού που, ενώ έχει τις στιγμές του, στερείται προσωπικότητας, θυμίζοντας μας ότι μερικές φορές το "Netflix and Chill" σημαίνει απλώς "Netflix and Generic Action".

Είναι δύσκολο να μην είσαι κυνικός με ταινίες όπως το Apex, ή να μην προσπαθείς να μαντέψεις τη δομή του: μια πορεία όπου η ατσάλινη πρωταγωνίστρια με το δραματικό παρελθόν ξεφεύγει οριακά από το θάνατο πριν τελικά αντιστρέψει τους όρους. Συνολικά, είναι από εκείνες τις ταινίες που βλέπεις χωρίς να βαριέσαι, αλλά και χωρίς να θυμάσαι κάτι μετά. Είναι κομψό, καλοφτιαγμένο και επαγγελματικό. Αλλά δεν έχει ψυχή. Και αυτό, για μια ταινία επιβίωσης, είναι μάλλον το μεγαλύτερο πρόβλημα.