H υπερφόρτωση του Nordic Noir: Το "Detective Hole" τα θέλει όλα

Η νέα νορβηγική σειρά του Netflix έχει όλα τα σωστά συστατικά: σκοτεινή ατμόσφαιρα, δυνατές ερμηνείες και ένα γερό crime mystery. Το πρόβλημα; Προσπαθεί να κάνει πάρα πολλά ταυτόχρονα. Aν το "Jo Nesbø's Detective Hole" είχε συμπτυχθεί σε έξι επεισόδια, θα μιλούσαμε για κάτι πολύ πιο αποτελεσματικό. Τεντωμένη σε εννέα μακρά κεφάλαια και γεμάτη με υποπλοκές που πολλαπλασιάζονται σαν να μην υπάρχει αύριο, στρίβει κάπου στη μέση σε παρακαμπτήριους δρόμους που οδηγούν πουθενά — αλλά παραμένει αποτελεσματικά σκληρή και οπτικά εντυπωσιακή, με ερμηνείες που δεν αφήνουν τη σειρά να βυθιστεί στο βάρος της.

ΣΧΕΤΙΚΑ"Big mistakes": Πυροτέχνημα εντυπωσιασμού

Ο συναισθηματικά βασανισμένος ντετέκτιβ του Όσλο, Χάρι Χόλε έχει υπάρξει το επίκεντρο σε πάνω από δώδεκα μυθιστορήματα του Νέσμπο. Ο Μάικλ Φασμπέντερ υποδύθηκε τον Χόλε στην απογοητευτικά αδιάφορη ταινία του 2017, The Snowman, η οποία είχε χτυπηθεί από αμέτρητα προβλήματα παραγωγής. Αυτή τη φορά τα πράγματα πηγαίνουν καλύτερα.

Το καστ εδώ κάνει τη δουλειά. Ο Τομπίας Σάντελμαν δίνει μια ηλεκτρισμένη ερμηνεία ως Χάρι Χόλε, αν και υστερεί στη σύγκριση με τον Τζόελ Κίναμαν που είναι ιδανικός ως Τομ Βάαλερ — ψυχρός, φιλόδοξος και ξεκάθαρα επικίνδυνος, ακόμα κι όταν χαμογελά. Η σχέση του με τον Τομ Βάαλερ λειτουργεί ως πυρήνας της σειράς. Εδώ, το crime drama μετατρέπεται σε ηθικό δίπολο: όχι καλό εναντίον κακού, αλλά δύο διαφορετικές εκδοχές του ίδιου κυνισμού. Ο Βάαλερ δεν είναι απλώς αντίπαλος· είναι καθρέφτης. Η πεποίθησή του ότι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» δεν παρουσιάζεται ως παρέκκλιση, αλλά ως πιθανή λογική συνέχεια ενός κόσμου σε αποσύνθεση.

Η σειρά δείχνει επίσης εντυπωσιακή σε επίπεδο παραγωγής. Το Όσλο παρουσιάζεται σε όλες του τις εκδοχές: από τις λαμπερές, σχεδόν καρτποσταλικές εικόνες μέχρι τις πιο σκοτεινές, βρώμικες γωνιές. Και η μουσική των Νικ Κέιβ και Γουόρεν Έλις ντύνει τις εικόνες με ακριβώς την ατμόσφαιρα που χρειάζεται — βαριά, μελαγχολική και διαρκώς απειλητική.

Η ιστορία ξεκινά δυναμικά, με μια σκηνή καταδίωξης που σε τραβάει αμέσως μέσα στον κόσμο της σειράς. Πέντε χρόνια μετά, βρίσκουμε τον Χάρι σε μια σχετικά σταθερή φάση: νηφάλιος, σε σχέση και με μια καλή συνεργασία με την αστυνόμο Έλεν. Φυσικά, αυτό δεν κρατάει πολύ. Οι συμμορίες ανεβάζουν επίπεδο βίας, τα πτώματα αρχίζουν να συσσωρεύονται και ένας serial killer αφήνει πίσω του ένα χαρακτηριστικό στοιχείο: ένα κόκκινο διαμάντι.

Και κάπου εκεί, η σειρά αρχίζει να προσθέτει όλο και περισσότερα στοιχεία, ενδιαφέροντα μεν, αλλά δεν δένουν πάντα μεταξύ τους. Υπάρχουν στιγμές που η σειρά μοιάζει να ξεχνά ποια ιστορία θέλει να πει, πηδώντας από το ένα subplot στο άλλο χωρίς σαφή κατεύθυνση.

Παρόλα αυτά, όταν λειτουργεί, λειτουργεί καλά. Η ένταση είναι πραγματική, οι χαρακτήρες έχουν βάθος. Η σειρά δηλώνει φιλόδοξα: ότι η ηθική αμφισημία δεν είναι ατομική αποτυχία αλλά συστημική κατάσταση — και ότι ο ντετέκτιβ που αρνείται να πιστέψει στο σύστημα είναι παράλληλα ο πιο ικανός και ο πιο τραυματισμένος από αυτό. 

Συνολικά, το “Jo Nesbø’s Detective Hole” είναι ένα καλό crime drama που προσπαθεί να γίνει σπουδαίο και κάπου στη διαδρομή παραφορτώνεται. Αλλά τα βασικά συστατικά είναι εκεί. Απλώς χρειάζεται λιγότερο "λίπος".