Enzo

Σύνοψη: Ο  16χρονος Ένζο, γιος εύπορης οικογένειας του γαλλικού νότου, παρατάει το σχολείο και πιάνει δουλειά σε μια οικοδομή.

Εκεί γνωρίζει τον Ουκρανό Βλαντ, ο οποίος ενδέχεται να κληθεί στην πατρίδα του για να υπηρετήσει στον στρατό. Αυτή η γνωριμία θα αποτελέσει την αρχή της ενηλικίωσης αλλά και της σεξουαλικής αφύπνισης του Ένζο.

Γνώμη:  Υπάρχει κάτι ακαταμάχητο στο μεσογειακό καλοκαίρι και οι σκηνοθέτες το ξέρουν καλά. Ο ήλιος που βαράει ανελέητα σε συνδυασμό με τη ράθυμη διάθεση των (ευκατάστατων ως επί το πλείστον) Ευρωπαίων που περιμένουν τις διακοπές για να χαλαρώσουν είναι ένα ιδανικό φόντο για κοχλάζοντα πάθη που πασχίζουν να βγουν στην επιφάνεια.

Στην περίπτωση του “Enzo”, της ταινίας που έμελλε να γίνει η τελευταία του Λοράν Καντέ (“Ανάμεσα στους Τοίχους”) και την οποία ολοκλήρωσε ο Ρομπέν Καμπιγιό (“120 Χτύποι το Λεπτό”), έχουμε να κάνουμε με την ιστορία ενηλικίωσης του ομώνυμου ήρωα, με φόντο πάντα τον ήλιο και τη ζέστη της νότιας Γαλλίας.

Αυτό, όμως, που γίνεται εμφανές από την αρχή είναι ότι ο Ένζο δεν είναι ούτε το τυπικό πλουσιόπαιδο που θα ζήσει ένα καλοκαίρι που θα τον σημαδέψει για πάντα ούτε ένα φτωχόπαιδο που θα περάσει τα πάνδεινα λόγω της δυσμενούς κοινωνικής του θέσης.

 Αντ΄ αυτών, ο Ένζο είναι ο μικρός γιος μιας οικογένειας με υπέροχη σπιταρόνα με πισίνα, με μαμά μηχανικό και μπαμπά καθηγητή, ενώ ο αδερφός του ετοιμάζεται πυρετωδώς για τις εισαγωγικές εξετάσεις που θα του εξασφαλίσουν μια πολυπόθητη θέση σε πανεπιστήμιο του Παρισιού.

Εμείς τον γνωρίζουμε να δουλεύει σε μια οικοδομή, να ανταλλάσσει κλασικές “αντρίκιες” κουβέντες με τα υπόλοιπα μέλη του συνεργείου και να προσπαθεί να κερδίσει τη θέση του σε έναν κόσμο σκληρής, χειρωνακτικής εργασίας, μακριά από τα πτυχία και όσα έχει μάθει να περιμένει η γενιά των γονιών του.

Το να βάζεις έναν γόνο αστικής οικογένειας να επιλέγει συνειδητά και όχι εν είδει τιμωρίας το “ξύλο” της οικοδομής είναι από μόνο του εύφορο έδαφος για τον οξυδερκή κοινωνικό σχολιασμό στον οποίο έχουν διαπρέψει οι Καντέ και Καμπιγιό, και το “Enzo” είναι ένα πιο προσγειωμένο “Call my by your name” που μπορεί να μην έχει το εθιστικό yearning της ταινίας του Γκουαντανίνο, αλλά έχει όμως πολλά περισσότερα να πει για την (τοξική) αρρενωπότητα, τις σχέσεις γονιών-παιδιών και την αντιδιαμετρικά αντίθετη πραγματικότητα μεταναστών και γηγενών.

Και το κάνει με έναν αβίαστο και ευαίσθητο τρόπο, που μπορεί να στερείται δραματικής κορύφωσης, αλλά όχι ουσίας ή ουσιαστικής ανάπτυξης χαρακτήρων, και μάλιστα χωρίς να να υποκύψει ούτε στο μελόδραμα ούτε στη φλυαρία.

Μπορεί να μην είναι η καλύτερη στιγμή του Καμπιγιό ή του Καντέ, ο οποίος για να μην ξεχνιόμαστε μας είχε χαρίσει μεταξύ άλλων την ταινιάρα “Ελεύθερος Ωραρίου” (2001), αλλά είναι ένα ταιριαστό και ουσιαστικό κύκνειο άσμα, αφού ο Καντέ έφυγε δυστυχώς από το ζωή το 2024, σε ηλικία 63 ετών.