Ο Νίκολας Κέιτζ επιστρέφει στο “Longlegs”—αλλά όχι ακριβώς sequel (φυσικά)

Ο Νίκολας Κέιτζ επιστρέφει στο σύμπαν του “Longlegs”, με τον Όσγκουντ Πέρκινς ξανά στη σκηνοθεσία. Και αν αναρωτιέστε “μα δεν τελείωσε αυτή η ιστορία;”, η απάντηση είναι… τεχνικά ναι, αλλά αυτό δεν σταματά κανέναν στο Χόλιγουντ.

ΣΧΕΤΙΚΑΟ Νικόλας Κέιτζ αποκαλύπτει γιατί Νόλαν και Άντερσον τον διέγραψαν

Το project, που αρχικά θα μπορούσε να θεωρηθεί φυσική συνέχεια της επιτυχίας του 2024, έρχεται με ένα twist: δεν είναι sequel. Είναι κάτι “set in the Longlegs universe”. Κάτι ενδιάμεσο; Κανείς δεν λέει ξεκάθαρα—κάτι που, ειρωνικά, ταιριάζει με το μυστήριο του ίδιου του αρχικού φιλμ.

Έχει ενδιαφέρον ότι η Neon, που διένειμε το πρώτο “Longlegs”, δεν συμμετέχει αυτή τη φορά. Σύμφωνα με πηγές, αποχώρησε όταν κατάλαβε ότι το μπάτζετ και η φάση της νέας ταινίας ξεφεύγουν από τη “ζώνη άνεσής” της. Με απλά λόγια: έγινε πολύ μεγάλο για να είναι indie. Και κάπου εκεί μπαίνει η Paramount Pictures για να αναλάβει.

Το αρχικό “Longlegs” ήταν από εκείνες τις σπάνιες περιπτώσεις: ένα horror με budget 10 εκατομμύρια που έφτασε τα 127 εκατομμύρια παγκοσμίως. Μεγάλο ρόλο έπαιξε και η καμπάνια μάρκετινγκ, που έριχνε online clues κάθε εβδομάδα και έκανε το κοινό να παίζει ντετέκτιβ πριν καν μπει στην αίθουσα. Η ιστορία ακολουθούσε την πράκτορα του FBI Λι Χάρκερ (Μάικα Μονρό), που ερευνούσε μια σειρά φόνων όπου πατέρες σκότωναν τις οικογένειές τους πριν αυτοκτονήσουν, αφήνοντας πίσω τους μυστηριώδη μηνύματα. Κάπως έτσι, όλα οδηγούσαν στον Longlegs του Κέιτζ—έναν χαρακτήρα που ήταν πιο τρομακτικός ακριβώς επειδή δεν εξηγούταν πλήρως. 

Και εδώ είναι το ρίσκο: όταν παίρνεις κάτι που δούλεψε επειδή ήταν μυστηριώδες και το κάνεις “σύμπαν”, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να το εξηγήσεις υπερβολικά. Και μόλις εξηγήσεις τον τρόμο, τον έχεις ήδη αποδυναμώσει. Ο Πέρκινς, μετά την επιτυχία του “Longlegs”, κινήθηκε με εντυπωσιακή ταχύτητα: “The Monkey”, “Keeper” και το επερχόμενο “The Young People” συνθέτουν μια φιλμογραφία που μοιάζει να αρνείται την επανάληψη. Και όμως, εδώ επιστρέφει στο ίδιο σύμπαν.

ν ο Longlegs του Κέιτζ ήταν μια οπτική διαταραχή, μια φιγούρα που κατοικούσε στα περιθώρια του κάδρου, η νέα ταινία υπόσχεται να διευρύνει αυτόν τον χώρο της απειλής. Η Paramount, επενδύοντας σε έναν μεγαλύτερο προϋπολογισμό, φαίνεται να αναγνωρίζει στον Πέρκινς την ικανότητα να δημιουργήσει μια νέα «μορφολογία του φόβου», ικανή να γεμίσει τις αίθουσες χωρίς να θυσιάσει την καλλιτεχνική της ακεραιότητα. Το ερώτημα παραμένει: μπορεί η ποίηση του αποτρόπαιου να επιβιώσει μέσα στους μηχανισμούς ενός μεγάλου στούντιο; Ο Πέρκινς καλείται να αποδείξει ότι η εμπορική επέκταση δεν σημαίνει απαραίτητα την πνευματική συρρίκνωση του οράματός του.

Όπως και να έχει, ένα πράγμα είναι σίγουρο: όταν εμπλέκεται ο Νίκολας Κέιτζ, δεν υπάρχει περίπτωση να είναι βαρετό. Εμείς δηλώνουμε φαν και θα το δούμε, ακόμη και αν δεν μας ενθουσίασε ακριβώς το πρώτο.