Hallow road

Το “Hallow Road” ξεκινά με όλα τα σωστά συστατικά για ένα αγωνιώδες, κλειστοφοβικό δράμα. Αλλά μέχρι να φτάσει στον προορισμό του, έχει ήδη χάσει την κατεύθυνσή του — και μαζί της, το ενδιαφέρον του θεατή.

Υπάρχουν ταινίες που βασίζονται σε μια απλή αλλά ισχυρή ιδέα και καταφέρνουν να τη μετατρέψουν σε κάτι καθηλωτικό. Το “Hallow Road” είναι μια από αυτές τις περιπτώσεις… τουλάχιστον στo πρώτο ημίωρο. Ένα τηλεφώνημα μέσα στη νύχτα, ένα ατύχημα, δύο γονείς που οδηγούν προς μια άγνωστη, σκοτεινή τοποθεσία: το setup είναι σχεδόν ιδανικό.

Και για λίγο, λειτουργεί. Η ένταση υπάρχει, οι ερμηνείες της Ρόζαμουντ Πάικ και του Μάθιου Ρις κρατούν το ενδιαφέρον, και η ιδέα ότι το μεγαλύτερο μέρος της δράσης συμβαίνει εκτός οθόνης δημιουργεί μια αίσθηση μυστηρίου. Η φωνή της κόρης στο τηλέφωνο —αγχωμένη, πανικόβλητη— προσθέτει ένα ακόμη επίπεδο έντασης.

Αλλά το πρόβλημα δεν αργεί να φανεί: η ταινία δεν ξέρει τι θέλει να είναι. Ξεκινά ως ρεαλιστικό ψυχολογικό δράμα, φλερτάρει με το θρίλερ συγκάλυψης, και κάπου στη διαδρομή αποφασίζει να δοκιμάσει και το υπερφυσικό. Το αποτέλεσμα; Ένα μείγμα που δεν δένει ποτέ. Η ηθική σύγκρουση —να ειδοποιήσουν την αστυνομία ή να καλύψουν το ατύχημα— θα μπορούσε να αποτελέσει τον πυρήνα της ταινίας. Αντί γι’ αυτό, εγκαταλείπεται σταδιακά, καθώς το σενάριο αρχίζει να πηδά από ιδέα σε ιδέα χωρίς να εμβαθύνει σε καμία. Οι διάλογοι δεν βοηθούν ιδιαίτερα. Υπάρχουν στιγμές όπου οι χαρακτήρες εξηγούν τα πάντα με υπερβολική σαφήνεια, σαν να φοβούνται ότι το κοινό δεν θα καταλάβει. Αντί να δημιουργείται ένταση, αυτή αποδυναμώνεται. Το δράμα δεν προκύπτει φυσικά· δηλώνεται.

Παρόλα αυτά, δεν είναι όλα αρνητικά. Οι ερμηνείες κρατούν την ταινία όρθια περισσότερο απ’ όσο θα περίμενε κανείς. Η Ρόζαμουντ Πάικ είναι, και πάλι, αξιοσημείωτη. Η Μάντι είναι παραϊατρικός και μητέρα ταυτόχρονα, και η Πάικ κατανέμει αυτές τις δύο ταυτότητες με τρόπο που δεν φαίνεται ποτέ σχεδιασμένος — την μια στιγμή δίνει οδηγίες CPR στην κόρη της μέσω τηλεφώνου με επαγγελματική ψυχραιμία, και αμέσως μετά το πρόσωπό της λυγίζει από κάτω, όπου κρύβεται η γυναίκα που δεν ξέρει αν το παιδί της θα βγει σώα.  Ο Μάθιου Ρις, ως ο πανικόβλητος Φρανκ που σπρώχνει προς τη συγκάλυψη, είναι το αντίθετό της — πιο ακραίος, πιο ορατός, πιο εύκολα αναγνώσιμος. Η δυναμική τους μέσα στο αυτοκίνητο — η ένταση ανάμεσα στη γυναίκα που θέλει να κάνει το σωστό και τον άντρα που θέλει να σώσει το παιδί ανεξαρτήτως κόστους — είναι η καρδιά αυτής της ταινίας, και στα καλύτερά της στιγμιότυπα, είναι αρκετά για να σε κρατά καρφωμένο.Η Ρόζαμουντ Πάικ φέρνει μια συγκρατημένη ένταση, ενώ ο Μάθιου Ρις δίνει μια πιο εκρηκτική, αγχωμένη ενέργεια. Η δυναμική τους έχει ενδιαφέρον, ακόμη κι όταν το σενάριο τους προδίδει. Και η φωνητική ερμηνεία της Μέγκαν ΜακΝτόνελ είναι ίσως το πιο δυνατό στοιχείο της ταινίας. Καταφέρνει να μεταφέρει φόβο και σύγχυση χωρίς υπερβολές, κρατώντας ζωντανό το μυστήριο γύρω από το τι πραγματικά συμβαίνει.

Αυτή ακριβώς η επιλογή — να κρατηθεί το κεντρικό γεγονός εκτός κάδρου — είναι και η πιο ενδιαφέρουσα σκηνοθετική απόφαση της ταινίας. Βλέπεις πρόσωπα που ακούνε και αυτό γίνεται το ηθικό σου περιεχόμενο: δεν βλέπεις το θύμα, δεν ξέρεις πώς ακριβώς μοιάζει η σκηνή και αυτή η άγνοια σε αναγκάζει να χτίζεις μόνος σου — από τα πρόσωπα του Ρις και της Πάικ — μια εσωτερική εικόνα που είναι αναπόφευκτα πιο τρομακτική από οτιδήποτε θα μπορούσε να δείξει η κάμερα. Μια έξυπνη εκμετάλλευση αυτής που ο Χίτσκοκ αποκαλούσε αξία του αόρατου — ο φόβος του θεατή είναι πάντα μεγαλύτερος από την εικόνα.

Αλλά ο τεχνικός ρεαλισμός δεν βοηθά πάντα. Υπάρχουν σκηνές όπου ο Φρανκ φαίνεται να μην οδηγεί αυτοκίνητο, αλλά να κάθεται στη θέση του οδηγού ενώ το όχημα ρυμουλκείται. Το soundstage είναι ορατό σε αρκετά two-shots, και η ομαλότητα του ταξιδιού — χωρίς κανένα λακκούβι στον δρόμο, χωρίς καμία αίσθηση πραγματικής κίνησης — σπάει τη ψευδαίσθηση σε στιγμές που η ψευδαίσθηση είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεσαι. Μπορεί να είναι ο μοναδικός δρόμος στην Αγγλία χωρίς λακκούβες. Δεν αποκλείεται.

Η ταινία σε κάποιο σημείο αποφασίζει να μεταμορφωθεί — να εισάγει παγανιστική μυθολογία, αρχαίο δάσος, κάτι «μεγαλύτερο» που κρύβεται πίσω από τα γεγονότα — και εδώ χάνει τον δρόμο της με ταχύτητα που σχεδόν σε αφήνει άναυδο. Αντί να είναι η φυσική εξέλιξη του ηθικού δράματος που έχει τεθεί, οι παγανιστικές και μυθολογικές αιχμές φαίνονται σαν κάποιος άλλος ζητούσε να γράψει ένα διαφορετικό σενάριο και τα δύο τελικά συγχωνεύτηκαν χωρίς να μιλήσουν ποτέ μεταξύ τους. Αυτό που θέλει να διερευνήσει η ταινία — αν το να προστατεύσεις το παιδί σου από τις συνέπειες μιας πράξης είναι αγάπη ή διαφθορά — εγκαταλείπεται πριν απαντηθεί. Και μετά επιστρέφει στο τέλος, με ηθικό μήνυμα ντυμένο σε κοσμική τιμωρία, σαν να μην είχε μεσολαβήσει τίποτα.

Το “Hallow Road” μοιάζει με μια ταινία που είχε καλές προθέσεις αλλά δεν κατάφερε να τις υλοποιήσει. Δεν είναι βαρετή σε κάθε της στιγμή —υπάρχουν στιγμές πραγματικής έντασης— αλλά συνολικά αφήνει την αίσθηση μιας road movie που ξεκίνησε με GPS και κατέληξε να οδηγεί στα τυφλά.