Solo Mio

Σύνοψη: Ο Ματ (Κέβιν Τζέιμς) αποταμίευε χρήματα για χρόνια για να πραγματοποιήσει τον γάμο των ονείρων της αγαπημένης του στην Ιταλία, και να σχεδιάσει ένα πολυτελές ταξίδι του μέλιτος. Όταν η αρραβωνιαστικιά του δεν εμφανίζεται στην εκκλησία, ο Ματ αναγκάζεται να πάει μόνος του στο ταξίδι του μέλιτος, κάτι που τον φέρνει σε επαφή με την όμορφη κουλτούρα της Ιταλίας και ανανεώνει το πάθος του για τη ζωή. 

Στην πορεία, γνωρίζει τη Τζία (Νικόλ Γκριμάουντο), μια Ιταλίδα που τον βοηθά να ξαναβρεί την πίστη του στην πιθανότητα της αγάπης και της αληθινής ευτυχίας. 

Άποψη: Ο Κέβιν Τζέιμς έχει χτίσει μια καριέρα πάνω στην περσόνα ενός αδέξιου «ανθρώπου της διπλανής πόρτας», του μέσου Τζο που βρίσκεται στο έλεος εκείνων που είναι πιο χαρισματικοί, ευφυείς ή κακόβουλοι από τον ίδιο.

Εδώ βρίσκεται εδώ σε μια ενδιαφέρουσα (στην θεωρία τουλάχιστον) θεματική επέκταση του κινηματογραφικού του εαυτού. Το κωμικό του σχήμα στηρίζεται πάντα σε αυτή την παθητικότητα, στην απόδοση των αντιδράσεων ενός ανθρώπου που οι καταστάσεις τον ξεπερνούν και δεν έχει καθόλου μεγαλύτερο έλεγχο της κατάστασης, τουλάχιστον στην αρχή.. 

Δεν είναι κακός —αλλά δεν είναι και αρκετός για να κρατήσει μια ταινία που ζητά περισσότερη συναισθηματική επένδυση. Η εγκατάλειψη στον γάμο περνά σχεδόν σαν σημείωση υποσημείωσης, χωρίς το δραματικό βάρος που θα έδινε στο υπόλοιπο φιλμ κάτι να «χτίσει» πάνω του.

Το πρόβλημα είναι ότι το Solo Mio δεν δίνει στον Ματ χρόνο να πονέσει σαν άνθρωπος. Σε χρόνο-ρεκόρ, η ταινία τελειώνει με το συναίσθημα και στρέφεται στην εξέλιξη — σαν να ντρέπεται για τον εαυτό της. Προτιμά να πάει κατευθείαν στο «διασκεδαστικό» κομμάτι: τον Ματ να συμμετέχει μόνος σε δραστηριότητες για ζευγάρια, να γίνεται αντικείμενο περιέργειας από άλλους νεόνυμφους και να περιφέρεται στη Ρώμη σαν τουρίστας που έχασε τον οδηγό του.

Είναι στιγμές που θα μπορούσαν να είναι αστείες, αλλά σπάνια γίνονται πραγματικά ξεκαρδιστικές. Το χιούμορ μοιάζει πρόχειρο, ενώ οι δευτερεύοντες χαρακτήρες —ιδίως το «βοηθητικό» δίδυμο που προσπαθεί να τον «φτιάξει»— λειτουργούν περισσότερο σαν περισπασμός παρά ως ενίσχυση της αφήγησης. Οι παρεμβάσεις τους δεν οδηγούν κάπου ουσιαστικά και συχνά μοιάζουν σαν να γεμίζουν χρόνο αντί να τον αξιοποιούν.

Η είσοδος της Τζία, της Ιταλίδας μπαρίστα που υποτίθεται ότι θα αλλάξει τα πάντα, δίνει για λίγο την εντύπωση ότι το φιλμ βρίσκει επιτέλους κατεύθυνση. Η Γκριμάουντο είναι καλή ηθοποιός — ζωντανή, φυσική, με παρουσία που δεν χρειάζεται να προσπαθεί πολύ. Αυτό ακριβώς κάνει πιο εμφανές το πρόβλημα: δεν πιστεύεις ούτε για μισό δευτερόλεπτο ότι αυτή και ο Τζέιμς θα ερωτευτούν. Δεν είναι θέμα ηλικίας ή εμφάνισης — είναι θέμα χημείας, εκείνης της αόρατης σπίθας που δίνει αξιοπιστία σε μια ρομαντική ιστορία. Ατομικά, κάθε ερμηνεία είναι αξιόλογη. Μαζί, φαίνονται σαν δύο άνθρωποι που πρωτογνωρίστηκαν στο catering της παραγωγής και δεν πρόλαβαν να μιλήσουν πολύ. Δεν υπάρχει ένταση, ούτε πραγματική κορύφωση. Το φιλμ κινείται σε ένα σταθερό, επίπεδο τόνο που δεν επιτρέπει ούτε στο δράμα να συγκινήσει ούτε στην κωμωδία να απογειωθεί.

Το “Solo Mio” μοιάζει με τον ίδιο του τον ήρωα: περιπλανιέται χωρίς σαφή κατεύθυνση, με καλές προθέσεις αλλά χωρίς πραγματικό σχέδιο. Είναι ταινία για τις βραδιές που δεν θέλεις να αποφασίσεις τίποτα — δεν θες δράμα, δεν θες πολύ γέλιο, δεν θες να σκεφτείς. Ούτε να νιώσεις, αν είμαστε ειλικρινείς. Κυλάει ευχάριστα και σβήνει ευγενικά.