‘Two People Exchanging Saliva’: Δείτε την μικρού μήκους που πήρε Όσκαρ

Υπάρχει μια παγίδα στην οποία πέφτει ο κινηματογραφόφιλος όταν βλέπει ένα short film: το αντιμετωπίζει ως πρόλογο. Ως σκίτσο. Ως κάτι που «έχει δυνατότητες» — σαν να χρειάζεται να δικαιολογήσει την ύπαρξή του υποσχόμενο κάτι μεγαλύτερο στο μέλλον. Το «Two People Exchanging Saliva» διαλύει αυτή την αντίληψη με την ακρίβεια χειρουργικής λεπίδας και τη χάρη μιας ασπρόμαυρης εικόνας που παραπέμπει σε Μπρεσόν και Βιγκό ταυτόχρονα.

ΣΧΕΤΙΚΑOscars 2026: Αυτή είναι η πρώτη γυναίκα που κερδίζει το Όσκαρ Φωτογραφίας

Η υπόθεση, στη διατύπωσή της, ακούγεται σαν απόσταγμα του Κάφκα που πέρασε από χέρια σουρεαλιστή: σε μια κοινωνία όπου το φιλί τιμωρείται με θάνατο, οι οικονομικές συναλλαγές πραγματοποιούνται μέσω χαστουκιών. Η Ανζίν, μια γυναίκα παγιδευμένη στη δυστυχία της, ψωνίζει καταναγκαστικά σε ένα πολυκατάστημα. Κι εκεί συναντά τον Μαλέζ, έναν νέο πωλητή διψασμένο για επαφή. Το σενάριο δεν χρειάζεται να εξηγήσει τίποτα περισσότερο. Η κοσμολογία του είναι αρκετά πλούσια για να λειτουργήσει αυτόνομα, χωρίς να χρειάζεται τη γλώσσα της μεγάλης αφήγησης. 

Το short, γυρισμένο σε stunning ασπρόμαυρο που κάνει ολόκληρο το πλάνο να μοιάζει με κινούμενο πίνακα ζωγραφικής, έχει χιούμορ (οι φτωχότεροι βάφουν ψεύτικους μώλωπες στα πρόσωπά τους για να δείχνουν οικονομικά φερέγγυοι — ναι, σωστά διαβάσατε), έχει τάση, έχει ρομάντζο, και έχει δύο ερμηνείες που σκίζουν. Η Ζαρ Αμίρ Εμπραΐμι και η Λουάνα Μπαϊράμι έχουν μαζί περισσότερη χημεία σε 36 λεπτά απ' ό,τι η Τζέσι Μπάκλι και ο Πολ Μέσκαλ σε ολόκληρο το Hamnet. 

Ο κόσμος που χτίζουν η Μουστεατά και ο Σινγκ είναι αρκετά παράλογος ώστε να σε κάνει να γελάς τις πρώτες φορές — κανείς δεν βουρτσίζει τα δόντια του, όλοι μασάνε σκόρδο, και οι συναλλαγές γίνονται με σωματική βία που δεν ονομάζεται έτσι. Αλλά σιγά σιγά, καθώς το short σε τραβά μέσα του «με τη δύναμη, τη λαβή και τον αντίκτυπο ενός πλήρους feature», η κωμωδία γίνεται κάτι βαρύτερο. 

Σε μια χρονιά όπου το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας δόθηκε σε έναν τίτλο 161 λεπτών, το «Two People Exchanging Saliva» έκανε την πιο ριζοσπαστική αισθητική πράξη: συμπύκνωσε τα πάντα σε 36. Δράμα, χιούμορ, ρομάντζο, τάση και ανακούφιση. Δυστοπία και ανθρωπιά. Άγχος και αισθησιασμό. Και μας υπενθύμισε ότι η τέχνη δεν μετριέται σε λεπτά — αλλά στο πόσο καιρό μένει μέσα σου αφού τελειώσει.