The assessment

Σύνοψη: Σε μια απροσδιόριστη ημερομηνία στο μέλλον, η Mia και ο Aaryan ζουν σε έναν κόσμο απόλυτα ελεγχόμενο από την Κυβέρνηση. Όταν αποφασίζουν να αποκτήσουν παιδί, πρέπει να περάσουν από μία διαδικασία εξονυχιστικού ελέγχου, η οποία πολύ σύντομα μετατρέπεται στον χειρότερο εφιάλτη τους.

Άποψη: Η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους της Fleur Fortune έχει μια πολύ δυνατή -και επίκαιρη- κεντρική ιδέα, η οποία βασίζεται σε μια σκέψη που ακούγεται συχνά πάνω από τα κεφάλια ανυποψίαστων πολιτών στις δυτικές κοινωνίες: “κάποιοι άνθρωποι δεν είναι κατάλληλοι να γίνουν γονείς”. Στο The Assessment, ακριβώς, έχουμε μια κεντρική εξουσία τόσο επεμβατική, που έχει τη δύναμη ακόμα και να αποφασίσει ποιος, πότε και πώς θα αποκτήσει παιδί – εάν του επιτραπεί να αποκτήσει. Η παρουσία της είναι διαρκώς αισθητή, ακόμα και στις στιγμές που ο κρατικός εκπρόσωπος δεν βρίσκεται εκεί.

Ένα δυστοπικό μέλλον που κανείς δεν ξέρει με σιγουριά πόσο απέχει από το πραγματικό μέλλον μας, καθώς η κλιματική κρίση και η υπερσυσσώρευση των πόρων στα χέρια λίγων σχηματίζουν μια εικόνα δυσάρεστη για όλους. Μια εφιαλτική κυβέρνηση που από τη μία προσφέρει όλες τις ανέσεις στους υπάκουους πολίτες της και από την άλλη τους στερεί βασικές ελευθερίες και δικαιώματα, όπως η αυτοδιάθεση του σώματος, κατά τη βούλησή της. Το στήσιμο του ιδανικού σκηνικού για να εξερευνηθούν ο έρωτας, η δυναμική των ανθρώπινων σχέσεων, το τίμημα της επιβίωσης, η ηθική της εξουσίας.

Απογοητευτικό, κατά συνέπεια, το γεγονός πως η ταινία τελικά αναλώνεται σε ένα αναμάσημα γνωστών και χιλιοειπωμένων ιδεών, με μια αυξημένη δόση σεξουαλικοποίησης των γυναικών, και μία υπερστυλιζαρισμένη κινηματογράφηση που συχνά μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν παρακολουθούμε ηθοποιούς που ερμηνεύουν ρόλους ή μοντέλα που ποζάρουν για φωτογράφηση. Παρ' όλ' αυτά, ακόμα και κάτω από αυτές τις συνθήκες, η Elizabeth Olsen στον ρόλο της Mia και η Alicia Vikander στον ρόλο της Εκτιμήτριας κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν, όταν η κάμερα τις αφήνει ελεύθερες, αντί να τις κυνηγάει για να μας αποκαλύψει τι κρύβεται κάτω από τα εφαρμοστά, διαφανή μπλουζάκια τους.

Η δραματουργική εξέλιξη του Assessment αποδεικνύεται εύκολα προβλέψιμη, η ταινία όμως κερδίζει πόντους για την ψυχολογική ένταση που δημιουργεί. Παρά την απουσία εναλλακτικής σκέψης που ξεφεύγει από την πεπατημένη οδό που έχει χαράξει η πατριαρχική λογική, καταφέρνει να αρθρώσει κάποια ενδιαφέροντα ερωτήματα, χαρίζοντάς μας ταυτόχρονα μια απολαυστική Minnie Driver σε έναν μικρό ρόλο-έκπληξη, που κανείς ή θα λατρέψει ή θα μισήσει. Κερδίζει, επίσης, πόντους για το ατμοσφαιρικό μοντάζ και τον σχεδιασμό ήχου, που μας μεταφέρουν πειστικά σε μια φουτουριστική εποχή.

Όσα, όμως θετικά στοιχεία και αν αποδώσουμε στην ταινία, το βασανιστικό ερώτημα παραμένει: Αδυνατούμε, πια, τόσο πολύ να φανταστούμε και να προτάξουμε έναν έρωτα που δεν θα βασίζεται στην κυριαρχία, μια κοινωνία που δεν θα βασίζεται στην εκμετάλλευση και μια ιστορία που ακόμα και αν διαδραματίζεται στο μέλλον είναι καταδικασμένη να παρουσιάζεται σαν ένα κοινωνικό δράμα που κάλλιστα θα μπορούσε να εκτυλίσσεται στο παρόν;