The shrinking man

Σύνοψη: Ο Paul είναι ένας ευτυχισμένος οικογενειάρχης με μια επιτυχημένη καριέρα. Μετά από ένα παράξενο συμβάν που λαμβάνει χώρα όταν κάνει μπάνιο στη θάλασσα, ανακαλύπτει ότι αρχίζει να συρρικνώνεται. Οι γιατροί που τον εξετάζουν αδυνατούν να δώσουν μια επιστημονική εξήγηση για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, και ο ίδιος καλείται να προσαρμοστεί σε μια πολύ δυσάρεστη νέα πραγματικότητα, καθώς η σμίκρυνσή του δεν φαίνεται να σταματάει... 

Άποψη: Η πρωτότυπη ταινία του Jack Arnold, στην οποία βασίζεται το εν λόγω ριμέικ, τυχαίνει να είναι ένα από τα ωραιότερα δείγματα κινηματογράφου επιστημονικής φαντασίας της δεκαετίας του 1950, οπότε ο πήχης είναι από την αρχή πολύ ψηλά.

Ένας από τους λόγους που καθιστούν το φιλμ του 1957 τόσο σπουδαίο είναι ότι καταφέρνει να συνδυάσει εντελώς αβίαστα ένα λαϊκό πρόσωπο, με πολλά από τα προτερήματα του καλού σινεμά είδους, και μια σειρά προβληματισμών που προχωράνε πέρα από ένα πρώτο επίπεδο ανάλυσης και αφορούν πολλά ζητήματα, από τα έμφυλα στερεότυπα και την κοινωνική ταυτότητα μέχρι τον υπαρξισμό. 

Ο Jan Kounen κοπιάρει πολλά από τα σημεία της πηγής του, άλλα τα αφαιρεί και άλλα τα αναπροσαρμόζει, αλλά κάθε μετατροπή είναι προς το χειρότερο σχετικά με το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. 

Η απόπειρα του νέου σεναρίου να αποτυπώσει τη φιλοσοφική διάσταση του κειμένου του Richard Matheson είναι τρομερά ρηχή, σαν να έχει βάλει κανείς σ’ ένα δωμάτιο μια ομάδα από συγγραφείς βιβλίων αυτοβοήθειας για να σκεφτούν μέσα σε περιορισμένο χρονικό διάστημα πολλές πιασάρικες ατάκες γύρω από τη ζωή. Εντοπίζονται άτσαλα κενά στην πλοκή που είναι σαν να έχουν αφεθεί στην τύχη τους επειδή δεν θα μπορούσαν να εξηγηθούν μ’ έναν πειστικό τρόπο. 

Στη μικροσκοπική του εκδοχή, ο χαρακτήρας του Paul περνάει μέσα από δοκιμασίες που είναι εξαιρετικά απαιτητικές σε σωματικό επίπεδο, αλλά μοιάζει να μην κουράζεται ποτέ και αυτή η έλλειψη ρεαλισμού (στα ειδικά πλαίσια της συνθήκης που αποτυπώνεται πάντα) καταλήγει να “πετάει” τον θεατή εκτός του δράματος.

Ενώ και τα ψηφιακά εφέ δυστυχώς δεν είναι αρκούντως καλοφτιαγμένα για να βυθίσουν στην όλη ψευδαίσθηση, με κάποιες εξαιρέσεις (το τετ α τετ με την αράχνη για παράδειγμα όντως λειτουργεί, γιατί σκηνοθετικά “πατάει” πάνω και σε αρχέγονους φόβους). 

Γίνεται και μια προσπάθεια ένταξης του συνόλου κάτω από την ταμπέλα του “οικογενειακού θεάματος” για λόγους ευρύτερης απήχησης, η οποία δεν προσθέτει κάτι ουσιαστικό. 

Τα κύρια ατού είναι το φιλότιμο της ερμηνείας του Jean Dujardin που μάλλον “πονάει” τον ρόλο του και η πολύ αξιόλογη δουλειά που έχει γίνει στη μουσική επένδυση από τον αναμενόμενα αξιόπιστο Alexandre Desplat, αλλά δεν είναι στοιχεία που από μόνα τους μπορούν να “σηκώσουν” μια ολόκληρη ταινία. 

Γενικότερα, ο Kounen δεν μπορεί να δώσει σε κανένα σημείο μια πειστική απάντηση για τη χρησιμότητα της ύπαρξης αυτού του ριμέικ. Είναι ένα μάλλον αδιάφορο προϊόν, που ταιριάζει περισσότερο στις προδιαγραφές της μικρής οθόνης ως νοοτροπία κι αισθητική, παρά το γεγονός ότι έλαβε κανονικά κινηματογραφική διανομή στη Γαλλία και αλλού.