«The End of Oak Street»: Αν Χάθαγουεϊ, Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, δεινόσαυροι

Μετά από καθυστερήσεις, αλλαγές τίτλου και αρκετή φημολογία, ο Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ επιστρέφει με το “The End of Oak Street” — ένα φιλμ που ξεκινά σαν οικογενειακό δράμα και καταλήγει σε survival με δεινόσαυρους. Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: μια ήσυχη προαστιακή γειτονιά, μια οικογένεια σε κρίση, μια μητέρα που σκέφτεται να τα παρατήσει όλα. Χωρίς προειδοποίηση, ολόκληρη η κοινότητά τους —η Oak Street του Flowervale— μεταφέρεται μυστηριωδώς πίσω στους προϊστορικούς χρόνους από ένα άγνωστο υπερφυσικό φαινόμενο. Ξαφνικά περιτριγυρισμένοι από δεινόσαυρους και άλλα αρχαία πλάσματα, οι κάτοικοι πρέπει να παλέψουν για να παραμείνουν ζωντανοί καθώς καταδιώκονται σε αυτό το επικίνδυνο νέο περιβάλλον, ενώ αναζητούν έναν τρόπο να επιβιώσουν και να επιστρέψουν στο σπίτι. 

ΣΧΕΤΙΚΑThe Devil wears Prada 2

Καλώς ήρθατε στο “The End of Oak Street”.

Ο Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ, που μας έδωσε το “It Follows”, επιστρέφει οκτώ χρόνια μετά το υποτιμημένο «Under the Silver Lake», με παραγωγό τον Τζέι Τζέι Έιμπραμς και δείχνει από το τρέιλερ ότι δεν είχε διάθεση να παίξει safe. Το νέο του φιλμ, διάρκειας 100 λεπτών, μπλέκει οικογενειακό δράμα με sci-fi τρόμο και adventure στοιχεία. Και κάπου εκεί λες: ή θα δουλέψει πολύ καλά ή θα καταρρεύσει θεαματικά.

Στο καστ βρίσκουμε τον Γιούαν ΜακΓκρέγκορ και την Αν Χάθαγουεϊ, μαζί με νεότερους ηθοποιούς και ένα χάος που περιλαμβάνει δεινόσαυρους, οικογενειακά δράματα και existential κρίσεις σε ένα πακέτο. Δηλαδή κάτι σαν να πάρεις τον Στίβεν Σπίλμπεργκ και τον περάσεις μέσα από ένα φίλτρο σύγχρονου indie. 

Το φιλμ πέρασε από αρκετές περιπέτειες πριν φτάσει εδώ. Αρχικά λεγόταν “Flowervale Street”, μετά εξαφανίστηκε από το πρόγραμμα, μετά ξαναεμφανίστηκε με νέο τίτλο. Κλασική περίπτωση production που δεν ήταν ακριβώς… smooth. Αλλά τελικά, το trailer είναι εδώ και η κυκλοφορία έχει κλειδώσει για 14 Αυγούστου 2026 από τη Warner Bros. Το πιο ενδιαφέρον, όμως, δεν είναι οι δεινόσαυροι. Είναι το πώς η ταινία φαίνεται να ισορροπεί ανάμεσα σε δύο εντελώς διαφορετικούς τόνους: το προσωπικό δράμα και το καθαρό survival. Δηλαδή, ενώ οι χαρακτήρες προσπαθούν να μην φαγωθούν, ταυτόχρονα επεξεργάζονται τις σχέσεις τους. Therapy session, αλλά με T-Rex.

Τουλάχιστον, σε μια εποχή γεμάτη sequels και franchises, το “The End of Oak Street” μοιάζει τουλάχιστον… απρόβλεπτο. Και αυτό από μόνο του είναι ήδη κάτι.