They will kill you

Μια νεαρή γυναίκα παλεύει να επιβιώσει τη νύχτα σε ένα ανατριχιαστικό ξενοδοχείο που είναι το κρησφύγετο μιας δαιμονικής σέκτας πριν γίνει η επόμενη θυσία τους. Mια αιματηρή, γεμάτη δράση κωμωδία τρόμου. 

Το They Will Kill You μοιάζει με μια ταινία που θέλει να είναι ταυτόχρονα Kill Bill, Drag Me to Hell και κάτι από video game. Το αποτέλεσμα; Διασκεδαστικό κατά διαστήματα, υπερβολικό σχεδόν πάντα και τελικά πιο επαναλαμβανόμενο απ’ όσο θα έπρεπε.

Από την πρώτη κιόλας στιγμή, το They Will Kill You δηλώνει τις επιρροές του: το σπασμωδικό μοντάζ, η έντονη χρωματική παλέτα, η κεφαλαιοποιημένη παρουσίαση του ονόματος της ηρωίδας σε κεφάλαια, όλα παραπέμπουν σε ένα σύμπαν που συνομιλεί άμεσα με το σινεμά του Ταραντίνο και την κινηματογραφική γλώσσα του exploitation.

Η Ζάζι Μπιτς, στον ρόλο της Άσια Ριβς, μπαίνει σε έναν κόσμο γεμάτο σατανιστές, δολοφόνους και… ανθρώπους που δεν πεθαίνουν ποτέ. Η ιδέα είναι απλή αλλά αποτελεσματική: ένα μυστηριώδες ξενοδοχείο στη Νέα Υόρκη, με περίεργη ιστορία και ακόμη πιο περίεργους ενοίκους. Όταν η Άσια φτάνει εκεί, δεν αργεί να δεχτεί επίθεση από μια ομάδα μασκοφόρων. Και εκεί που νομίζεις ότι τα πράγματα θα εξελιχθούν με τον κλασικό τρόπο, καταλαβαίνεις ότι οι εχθροί της δεν μένουν νεκροί.

Αυτό δίνει στον σκηνοθέτη Κιρίλ Σοκόλοφ την ευκαιρία να το πάει στα άκρα. Και το κάνει. Σώματα διαλύονται, κεφάλια κόβονται, άκρα πετάγονται παντού — και μετά όλα επανέρχονται για τον επόμενο γύρο. Είναι σαν να βλέπεις ένα βίαιο video game όπου κανείς δεν χάνει ποτέ πραγματικά. Το πρόβλημα; Όταν κανείς δεν πεθαίνει, τίποτα δεν έχει σημασία. Η ένταση μειώνεται και οι σκηνές δράσης, όσο εντυπωσιακές κι αν είναι στην αρχή, αρχίζουν να μοιάζουν ίδιες. Η ταινία γίνεται επαναλαμβανόμενη πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο θα ήθελε.

Η Μπιτς, πάντως, κάνει ό,τι μπορεί για να κρατήσει το ενδιαφέρον. Είναι δυναμική, αφοσιωμένη και δείχνει ότι μπορεί να σηκώσει μια action ταινία μόνη της. Υπάρχει και μια συναισθηματική γραμμή — η προσπάθειά της να σώσει την αδελφή της. Αλλά, οκ, είναι περισσότερο δικαιολογία για να συνεχιστεί η δράση παρά κάτι που δίνει πραγματικό βάρος στην ιστορία.

Οι επιρροές της ταινίας είναι παντού. Τα κεφάλαια και τα ονόματα θυμίζουν Ταραντίνο, το χιούμορ και η υπερβολή φέρνουν κάτι από Σαμ Ράιμι, ενώ τα κόμικς ήταν μια ισχυρή επιρροή για τον Σοκόλοφ, καθώς μερικά από τα καδραρίσματά του στην ταινία μοιάζουν με πάνελ από ένα αιματηρό graphic novel. Κόμικς, βιντεοπαιχνίδια, Ταραντίνο, Ράιμι – το They Will Kill You αρχίζει να μοιάζει με ένα ανίερο υβρίδιο τόσων πολλών επιρροών που του λείπει η δική του προσωπικότητα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει στιγμές. Κάποιες σκηνές είναι πραγματικά εμπνευσμένες, ειδικά για όσους αγαπούν το gore και την υπερβολή. Και σε μια αίθουσα γεμάτη κόσμο, σίγουρα θα λειτουργήσει ακόμα καλύτερα — με το κοινό να αντιδρά, να γελά και να απολαμβάνει το χάος.

Λείπει όμως η συνοχή, λείπει η ένταση και, κυρίως, λείπει μια ξεκάθαρη ταυτότητα. Mια ταινία που φωνάζει δυνατά, αλλά δεν αφήνει ηχώ.