Ο Βαλ Κίλμερ ξανά στη μεγάλη οθόνη μέσα από την τεχνητή νοημοσύνη

Το Χόλιγουντ συνεχίζει να παίζει με τη φωτιά της τεχνητής νοημοσύνης, και αυτή τη φορά φέρνει πίσω τον Βαλ Κίλμερ σε μια νέα ταινία — αρκετούς μήνες μετά τον θάνατό του. Με την οικογένειά του να έχει δώσει το πράσινο φως, το “As Deep as the Grave” γίνεται ήδη ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα πρότζεκτ της χρονιάς.

ΣΧΕΤΙΚΑΧάσαμε τον Βαλ Κίλμερ

Δυστυχώς η φάση πάει από τα deepfakes στα… πλήρη ψηφιακά comebacks. Και η εικόνα του Κίλμερ -χάρη σε generative AI— είναι τόσο ρεαλιστική που τραβά την προσοχή. Η πρώτη εικόνα που δημοσίευσε το Variety είναι ένα ψηφιακό patchwork από αρχειακό υλικό, παλιές ηχογραφήσεις και νεότερες τεχνικές σύνθεσης.

Η παραγωγή είχε αρχικά κανονικά σχέδια: ο Κίλμερ είχε υπογράψει για τον ρόλο ενός ιερέα με πνευματικούς δεσμούς, του πατέρα Φίνταν. Όμως η υγεία του δεν του επέτρεψε να συμμετάσχει πριν τον θάνατό του. Και εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον.

Ο σκηνοθέτης Coerte Voorhes (είχε κάνει αν θυμάστε τον Πρόμαχο) ομολογεί: «Ήταν ο ηθοποιός που ήθελα για αυτόν τον ρόλο. Ήταν σχεδιασμένος πάνω του. Αντλούσε από την ιθαγενή αμερικανική του καταγωγή και τους δεσμούς του με τον Νότο. Κοιτούσα ένα call sheet τις προάλλες και τον είχαμε έτοιμο για γύρισμα. Περνούσε μια πολύ, πολύ δύσκολη περίοδο ιατρικά και δεν μπορούσε να το κάνει». 

Η ταινία, ένα indie δράμα για αρχαιολόγους που ερευνούν την ιστορία των Ναβάχο, πέρασε από σαράντα κύματα. Πανδημία, καθυστερήσεις, οικονομικά προβλήματα — και σε κάποια φάση, ο σκηνοθέτης είχε αποφασίσει να κόψει εντελώς τον χαρακτήρα του Κίλμερ. Μετά άλλαξε γνώμη, γιατί (plot twist) ο ρόλος ήταν τελικά κρίσιμος για την ιστορία. Και κάπως έτσι, αντί για rewrite, πήγαμε σε… resurrection.

Στο υπόλοιπο καστ, η Abigail Lawrie πρωταγωνιστεί δίπλα στον Tom Felton, ενώ εμφανίζονται και οι Wes Studi και Abigail Breslin. Όλοι κανονικοί άνθρωποι — σε αντίθεση με έναν συμπρωταγωνιστή που είναι, τεχνικά, προϊόν rendering. Η οικογένεια του Κίλμερ έδωσε όλο το απαραίτητο υλικό: εικόνες, φωνητικά δεδομένα, αρχεία από διαφορετικές περιόδους της ζωής του. Το αποτέλεσμα είναι μια πλήρως «ανακατασκευασμένη» ερμηνεία.

Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

Γιατί, όσο κι αν υπάρχει συγκατάθεση, η βιομηχανία δεν πρόκειται να το αφήσει να περάσει έτσι. Το ερώτημα είναι απλό και άβολο: αν μπορείς να «φέρεις πίσω» έναν ηθοποιό, τότε ποιος χρειάζεται νέους; Και ακόμη πιο άβολο: ποιος ελέγχει την ερμηνεία — ο ηθοποιός ή ο αλγόριθμος;

Το Χόλιγουντ έχει ήδη φλερτάρει με την ιδέα της ψηφιακής αναπαραγωγής, αλλά εδώ μιλάμε για κάτι πιο προχωρημένο. Δεν είναι cameo, δεν είναι de-aging. Είναι πλήρης, μεταθανάτια συμμετοχή.

Για κάποιους είναι φόρος τιμής. Για τη βιομηχανία, είναι μάλλον η αρχή ενός πολύ μεγάλου —και μάλλον χαοτικού— κεφαλαίου.

Update: Aυτό είναι το τρέιλερ που μοιάζει να έχει φτιαχτεί όλο με ΑΙ και όχι μόνο σκηνές του Βαλ Κίλμερ. Ντροπή. Αυτό είναι το δικό μας σχόλιο.