Τόμος 7

Το μέλλον δεν είναι παρά ένα ακόμη παρελθόν.

Στο απομονωμένο Κτίριο-Πόλη που φέρει τον αριθμό 7, εκεί όπου η ανθρώπινη γνώση διατηρείται στη μνήμη των χαρισματικών και ο χρόνος κυλά σε ατέρμονες κύκλους, ένας νέος άντρας εμφανίζεται ξανά και ξανά, αναμετρώμενος με τον έρωτα, την εξέγερση και την απατηλή υπόσχεση της διαφυγής.

Μια γυναίκα που τον συναντά κάθε φορά, γίνεται ο καθρέφτης αυτής της επανάληψης, κρατώντας ζωντανή την ελπίδα πως κάτι μπορεί να αλλάξει.

Το δίδυμο των Πάνου Παππά και Δέσποινας Χαραλάμπους μετά από μικρού μήκους ταινίες και ντοκιμαντέρ στρέφονται στην μυθοπλασία και μάλιστα στο sci fi μέσα από μια δυστοπική ασπρόμαυρη αφήγηση που θυμίζει περισσότερο τον Σπόρο του Τούρκου σκηνοθέτη, Σεμίχ Καπλάνογλου παρά τις δυτικές ομοειδείς ταινίες.

Βαθιά φιλοσοφική και σχεδόν αντικινηματογραφικά θεατρική, αντιμετωπίζει την ταινία σαν μια σύγχρονη τραγωδία για την δημοκρατία, την ελευθερία, την μνήμη και το παρελθόν.

Οι χαρακτήρες, που ποτέ δεν αναλύονται επαρκώς για να ενδιαφερθούμε και εμείς ως κοινό μαζί τους, μέσα σε σκοτεινά μονοπάτια καλούνται να αντιμετωπίσουν το ζήτημα της μοναξιάς αλλά και της διαφυγής από ένα περιβάλλον που μοιάζει να τους περιορίζει αν όχι να τους ελέγχει απόλυτα, θυμίζοντας μας την ανάγκη ενός κόσμου να εξεγερθεί όταν το ίδιο το σύστημα καταρρει.

Η μυσταγωγική φωτογραφία του Ίοαν Μέλτσερ και η απόκοσμη μουσική του Νίκου Κυπουργού δίνει τον τόνο στην ταινία που δυστυχώς κρύβεται η ουσία της κάτω από το δύσληπτο περιτύλιγμα της