Σαν αδέρφια

Σύνοψη: Ο Σοαΐμπ και ο Τσαντάν είναι παιδικοί φίλοι από ένα μικρό χωριό στη βόρεια Ινδία, που ονειρεύονται να γίνουν αστυνομικοί, ελπίζοντας ότι η δουλειά θα τους φέρει τον σεβασμό που δεν είχαν ποτέ. Ωστόσο, καθώς πλησιάζουν τον στόχο τους, η πίεση και οι δυσκολίες δημιουργούν προβλήματα στη φιλία τους.

Άποψη: Με τον Μάρτιν Σκορσέζε εκτελεστικό παραγωγό, το ινδικό Σαν Αδέρφια έχει ήδη αρκετά για να το δει κανείς.

Ο Ινδός σκηνοθέτης Neeraj Ghaywan στην δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, στήνει ένα μελόδραμα για την δύναμη της φιλίας, μέσα στα φτωχά και γεμάτα ζωντάνια παράλληλα δρομάκια της πολύβουης Ινδίας.

Δύο παιδικοί φίλοι προσπαθούν να ξεφύγουν από ένα μέλλον που μοιάζει προδιαγεγραμμένο σε μια ταινία που και η ίδια δεν είναι πρόθυμη να φύγει έξω από τα πλαίσια του κλισέ και του αναμενόμενου.

Σαφώς πιο ειλικρινής και όχι τόσο δυτικοκεντρική ως προς την ματιά της όσο το Slumdog Millionaire, με προφανή βέβαια διάθεση να γίνει αρεστό στο δυτικό κοινό, όπως είχε γίνει πέρσι με την ταινία All We Imagine as Light.

Με πρεμιέρα στις Κάννες και ένα εννιάλεπτο standing ovation και καταφέρνοντας να μπει στην shortlist για το διεθνές Όσκαρ, σίγουρα κατάφερε να αρέσει.

Ίσως κουράσει με τους ράθυμους ρυθμούς του και την μονοθεματική του αφήγηση, αλλά και πάλι δίνει έναν τόνο ενός πιο γήινου σινεμά σε μια εθνική παράδοση που μας έχει συνηθίσει σε μια υπερβολή.

Ακόμα και ο μελοδραματισμός είναι περιορισμένος, τόσο-όσο, με διάθεση να εντρυφήσει εις βάθος στην δυναμική της φιλίας, πόσα μπορεί να αντέξει ο ένας για τον άλλο όσο πλησιάζουν στον στόχο, και τις δοκιμασίες που είναι ο καθένας πρόθυμος να προσπελάσει για να παραμείνει ενωμένος, σαν αδέρφια, με τον φίλο του.

Οι δύο πρωταγωνιστές είναι μια ευχάριστη αποκάλυψη με αψεγάδιαστες και απόλυτα φυσικές ερμηνείες, ενώ όλη η ταινία, μέσα από την κινηματογράφηση στους δρόμους και την διαδρομή των δύο αγοριών, γίνεται εν τέλει μια καταγραφή της σύγχρονης Ινδίας, πιο καίρια και από ένα σχετικό ντοκιμαντέρ.