Μπιτσκόμπερ

Σύνοψη: Ο Ηλίας ονειρεύεται να χτίσει ένα καράβι από παλιοσίδερα, υπό τη σκιά της ναυτικής κληρονομιάς του πατέρα του. Καθώς όμως ο μύθος που έχτισε γύρω από τον εαυτό του καταρρέει, αναγκάζεται να αντιμετωπίσει την πραγματική του φύση.

Άποψη: Από όψη, το φιλμ του Αριστοτέλη Μαραγκού όντως “σκίζει”, κάτι που δεν προκαλεί έκπληξη αν προσέξει κανείς ότι τη φωτογραφία επιμελήθηκε ο Γιώργος Καρβέλας που ήταν υπεύθυνος για μερικές από τις πιο αξιομνημόνευτες εικόνες σε ελληνική μυθοπλασία τα τελευταία χρόνια στο “Digger”. 

Εντοπίζονται μεταξύ άλλων και κάποιες ενδιαφέρουσες εικαστικά επιρροές που φαίνεται να προέρχονται από την παράδοση της video art. Το σενάριο, από την άλλη, έχει αυτήν τη γνώριμη ελλειπτικότητα (και την προσκόλληση στην οικεία ατάκα αντί για μια πιο σύνθετη γραφή) που χαρακτηρίζει συχνά το εγχώριο σινεμά κι ενδέχεται κάποιους να τους κερδίσει μέσω μιας αφηρημένης γοητείας και άλλους να τους αφήσει μετέωρους. 

Ο κεντρικός ήρωας είναι εσκεμμένα αινιγματικός και παλαντζάρει κάπως απρόσεκτα ανάμεσα στο προφίλ ενός λαϊκού, στα όρια του παραβατικού, τύπου, ενός εκπροσώπου του στερεοτύπου του μέσου καταφερτζή Έλληνα και στη φιγούρα ενός ευάλωτου άντρα που τον καθοδηγούν περισσότερο τα (απροσδιόριστα) τραύματά του και λιγότερο η λογική του. Και το γεγονός ότι η όλη διαδρομή “κλείνει” με μια αρκετά ανοιχτή σε ερμηνείες και όχι πολύ ξεκάθαρη τελική σκηνή δεν βοηθάει στο να εξαχθούν κάπως πιο στιβαρά συμπεράσματα για τα όσα προηγήθηκαν επί της οθόνης. 

Η αισθητική προσέγγιση που ακροβατεί μεταξύ ονειρικού και ρεαλιστικού ενίοτε λειτουργεί καλά ως προς το να πλάσει ένα ιδιαίτερο σύμπαν, άλλες φορές πάλι οι δύο διαφορετικές ιδιότητες κάνουν ζημιά η μία στην άλλη αντί να αλληλοσυμπληρώνονται αρμονικά. 

Ο Μαραγκός πάντως έχει έναν αρκετά δυνατό πρωταγωνιστή στο πρόσωπο του Χρήστου Πασσαλή, ο οποίος δίνει ψυχή σ’ έναν χαρακτήρα που στο χαρτί κινδύνευε με μια ασάφεια που θα τον εγκλώβιζε στον κάπως άχαρο ρόλο του συμβόλου. 

Στο background της κύριας πλοκής, καλή υποστήριξη παρέχει και ο Ιερώνυμος Καλετσάνος, σε μια ερμηνεία που από το σύνολο του καστ αποτυπώνει με τη μεγαλύτερη ευστοχία τη φυσιογνωμία ενός ρεαλιστικά λούμπεν περίγυρου, που να εκπέμπει μια αίσθηση “βρομιάς” και κινδύνου. 

Με μια πιο ξεκάθαρη γραμμή τόσο σε σχέση με τις αλληγορικές διαθέσεις του κειμένου (στην παρούσα του μορφή, ο πολιτικοκοινωνικός παραλληλισμός που επιχειρείται με το σκάφος που επισκευάζεται παραείναι γενικός, καταλήγοντας να μην αφορά κάτι συγκεκριμένο) όσο και σε σχέση με την ψυχολογική ερμηνεία πίσω από τη δράση των προσώπων της ιστορίας, σίγουρα θα προέκυπτε μια πολύ θετική έκπληξη για τα ελληνικά δεδομένα ειδικά. 

Ο τελικός απολογισμός είναι αυτός μιας δουλειάς με αξιόλογες επί μέρους αρετές, αλλά που της λείπει μια συνοχή τέτοια που να την ενέτασσε ανάμεσα στα εξέχοντα παραδείγματα της ντόπιας κινηματογραφίας στην εποχή μετά την άνθηση του weird wave. 

Προβάλλεται:

Αθήνα - Newman  /  21, 22, 25/3 - 17:45

Ηράκλειο Κρήτης - Βιτσέντζος Κορνάρος / 19/3 - 19:30

Παρασκευή 20 Μαρτίου - 20:00 - Προβολή με QnA με Αριστοτέλη Μαραγκό. /  23, 24, 25/3 - 19:30

Θεσσαλονίκη - Αίθουσα Σταύρος Τορνές  /  19 με 25/3 - 20:00  /  Σάββατο 21 Μαρτίου - 20:00 - Προβολή με QnA με Αριστοτέλη Μαραγκό

Ρόδος -  Παλλάς  /  19, 23, 24, 25/3 - 19:25  /  20, 21, 22/3 -  21:55