Oh. What. Fun.

Σύνοψη: Η Claire και η οικογένειά της ετοιμάζονται να περάσουν όλοι μαζί τα φετινά Χριστούγεννα, όταν όμως θαμμένα συναισθήματα και μικρές παρεξηγήσεις βγαίνουν στη φόρα, τα σχέδια τους χαλάνε. Mια κομεντί με χιούμορ, συγκίνηση και ανατροπές.
Γνώμη: Ένα ζήτημα που σίγουρα έχει απασχολήσει πολλές γυναίκες, είναι ότι τα άτομα που αγαπάνε θεωρούν δεδομένες τις πράξεις φροντίδας τους και δεν τις εκτιμάνε όσο θα έπρεπε.

Η αγάπη υποτίθεται ότι είναι ανιδιοτελής, και σίγουρα έτσι πρέπει να είναι, όμως στο τέλος της ημέρας κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη την εκτίμηση. 

Αυτό λοιπόν είναι το όχι και τόσο υποβόσκων point που σου περνάει η ταινία αυτή, κάτι το οποίο σίγουρα σαν θεατής το καταλαβαίνεις όλο και περισσότερο όταν βλέπεις την πρωταγωνίστρια Claire να απογοητεύεται συνεχώς. Ήθελε απλά να νιώσει ότι η οικογένεια της
αναγνωρίζει τις θυσίες που έχει κάνει όλα αυτά τα χρόνια για αυτούς, όμως ποτέ δεν συνέβαινε, μέχρι που μία απόφασή της τα άλλαξε όλα.
Σε επίπεδο σκηνοθεσίας η ταινία αφήνει μια αίσθηση ανεκπλήρωτου. Αν και το θέμα της έχει δυναμική και συναισθηματικό βάθος, η σκηνοθετική προσέγγιση παραμένει αρκετά επίπεδη και προβλέψιμη, χωρίς ιδιαίτερη ταυτότητα. Ο ρυθμός σε κάποια σημεία μοιάζει άνισος,
με σκηνές που θα μπορούσαν να έχουν μεγαλύτερη ένταση ή δραματουργική κορύφωση, αλλά τελικά περνούν χωρίς να αφήνουν ισχυρό αποτύπωμα. Επιπλέον, παρότι εμφανίζονται κάποια γνωστά πρόσωπα στο καστ, οι ερμηνείες δεν ξεχωρίζουν ιδιαίτερα-δεν υπάρχουν στιγμές που να σε καθηλώνουν ή να σε συγκλονίζουν.

Το πιο δυνατό στοιχείο είναι ότι σε βάζει να αναρωτηθείς: μήπως κι εμείς θεωρούμε κάποιους ανθρώπους δεδομένους; Μήπως συνηθίσαμε τόσο πολύ την παρουσία και την προσφορά τους που σταματήσαμε να την αναγνωρίζουμε;

Η απόφαση που παίρνει η Claire λειτουργεί σαν καθρέφτης για όλους- τόσο για την οικογένειά της όσο και για τον θεατή.

Η ταινία, μέσα από το χριστουγεννιάτικο περιτύλιγμά της, μιλά ουσιαστικά για τα όρια, την αυτοεκτίμηση και το δικαίωμα να ζητάς σεβασμό χωρίς να σημαίνει ότι αγαπάς λιγότερο.