Red rooms

Σύνοψη: Η Kelly-Anne είναι ένα ανερχόμενο φωτομοντέλο. Αποκτά μια έκδηλη εμμονή με τη δίκη ενός άντρα ονόματι Ludovic Chevalier, που κατηγορείται για τις εξαιρετικά βίαιες δολοφονίες τριών ανήλικων κοριτσιών τις οποίες μετέδωσε ζωντανά στο dark web. Τι είναι άραγε αυτό που της έχει τραβήξει σε τέτοιο βαθμό το ενδιαφέρον σε μια τόσο μακάβρια υπόθεση; 

Άποψη: Παρότι αρκετοί έχουν επισημάνει πως το φιλμ του Pascal Plante αποτελεί μια επίκαιρη μελέτη πάνω στην ψυχολογία του μέσου ανθρώπου που έχει διαμορφωθεί έτσι ώστε να συναρπάζεται από τα αληθινά εγκλήματα, το σενάριο είναι τόσο εστιασμένο στην Kelly-Anne που μάλλον θα ήταν πιο ακριβές να το ταξινομήσει στην κατηγορία των σπουδών χαρακτήρα, καθώς και τα συμπεράσματα που εξάγονται είναι υπερβολικά εξατομικευμένα για να μιλήσει κανείς για μια πιο καθολική θεώρηση του θέματος.

Είναι επίσης φανερό ότι ο Plante έχει λογικά επηρεαστεί πολύ από το σινεμά του David Fincher, όχι μόνο από άποψη αισθητικής αλλά και σε άλλα επίπεδα, από την αποστασιοποίηση στο πώς σκιαγραφούνται οι ήρωες μέχρι τη διαρκή υπενθύμιση ότι, στον σύγχρονο κόσμο, η γραμμή που διαχωρίζει το συνηθισμένο και καθημερινό από το νοσηρό είναι πολύ συχνά εξαιρετικά λεπτή. 

Το σύνολο είναι εξαιρετικά λειτουργικό ως μια κατάδυση στις πιο απόκρυφες και φρικιαστικές πτυχές της κοινωνίας και στο πώς η μυθολογία που συχνά τις περιβάλλει τους προσδίδει μια γοητεία, ικανή να προσελκύσει σε αυτές πολλούς και διαφορετικούς μεταξύ τους ανθρώπους, ενδεχομένως και “καταστρέφοντας” αρκετούς από αυτούς με ποικίλους τρόπους. 

Σχετικά με την ανάλυση της πρωταγωνίστριας, εντοπίζεται ένα βάθος που δεν φοβάται να φτάσει μέχρι και σε άβολες παραδοχές για κάποιες παραμέτρους της ανθρώπινης φύσης, αν και ομολογουμένως υπάρχουν κάποιες ενέργειες που μπροστά στη μεγάλη εικόνα ίσως να μοιάζουν κάπως αψυχολόγητες. 

Στα θετικά σίγουρα συγκαταλέγεται και η ιδιαίτερη, ατμοσφαιρική και απόκοσμη μουσική υπόκρουση του Dominique Plante, αδερφού του σκηνοθέτη, η οποία είναι απολύτως ταιριαστή με τα επί της οθόνης δρώμενα. 

Κάποια σεναριακά ευρήματα εδώ κι εκεί που λειτουργούν με βάση τον εντυπωσιασμό της στιγμής (η κρίσιμη διαδικτυακή παρτίδα πόκερ, τα αστεία της AI βοηθού της Kelly-Anne που έχουν και μια συμβολική χροιά) χαλάνε σ’ έναν βαθμό την αληθοφάνεια που κατά τα άλλα επικρατεί, αλλά μπορεί σχετικά εύκολα να τις συγχωρέσει κάποιος μπροστά στον σκοτεινό μαγνητισμό του όλου ταξιδιού. 

Η κατάληξη της διαδρομής είναι απροσδόκητα πιο αισιόδοξη σε σχέση με αυτό που διαγραφόταν στα προηγούμενα λεπτά της ταινίας, οπότε δεν θα ήταν άστοχο να ισχυριστεί κανείς πως ο Pascal Plante στην πραγματικότητα δεν αποκλείει και το ευρύ κοινό από την εξίσωσή του, όσο και αν το κείμενό του κουβαλάει προβληματισμούς που μπορεί να προκαλούν δυσφορία σε μερίδα των θεατών, ειδικά σε αυτήν που αντιμετωπίζει τον κινηματογράφο αποκλειστικά ως ένα μέσο απόδρασης. Σε κάθε περίπτωση, τα “Κόκκινα Δωμάτια” είναι μια αξιομνημόνευτη εμπειρία, που έχει τη δυναμική να “τρυπώσει” στη μνήμη του εκάστοτε σινεφίλ για αρκετό καιρό.