"Τhe lowdown": Υπερβολικά εγκλωβισμένο

Πλοκή: Ο Lee Raybon (Ethan Hawke) ζει μόνος του και διατηρεί ένα μικρό βιβλιοπωλείο σε μια επαρχιακή πόλη στην Οκλαχόμα. Η ήρεμη καθημερινότητά του διακόπτεται όταν επιστρέφει ένα πρόσωπο από το παρελθόν του, φέρνοντας μαζί του ερωτήματα και συνέπειες που ο ίδιος είχε προσπαθήσει να αποφύγει. Μέσα από τις σχέσεις του με τους ανθρώπους γύρω του και τα γεγονότα που αρχίζουν να ξετυλίγονται, η σειρά εξερευνά πώς ο παλιός εαυτός μπορεί να σε βρει ξανά, όσο κι αν προσπαθείς να τον θάψεις.

ΣΧΕΤΙΚΑThe Punisher: One Last Kill

Σύνοψη: Από τα πρώτα λεπτά του Lowdown καταλαβαίνεις πως μπαίνεις σε κάτι που δεν θέλει να είναι “εύκολο”. Η σειρά δείχνει να έχει φτιαχτεί με μεράκι — σκηνοθετικά είναι προσεγμένη, η μουσική κινείται διακριτικά, και ο Ethan Hawke έχει μια παρουσία που σε κερδίζει χωρίς καν να προσπαθεί.

Κι όμως, αυτό που αρχικά φαίνεται συναρπαστικό, σύντομα αρχίζει να αφήνει ένα περίεργο κενό. Όχι γιατί είναι κακή σειρά, αλλά γιατί μοιάζει υπερβολικά εγκλωβισμένη.

Η ιστορία εκτυλίσσεται στην Tulsa, γύρω από έναν άντρα που διατηρεί ένα μικρό βιβλιοπωλείο και προσπαθεί να κρατήσει μια ήσυχη ζωή, μακριά από το παρελθόν του. Όλα αλλάζουν μετά την υποτιθέμενη αυτοκτονία ενός γνωστού της πόλης, ένα γεγονός που αρχίζει να ξετυλίγει μια σειρά από μυστικά και να τον εμπλέκει ξανά σε καταστάσεις που νόμιζε πως είχε αφήσει πίσω.

Χρησιμοποιείται αυτό το περιβάλλον για να αναδειχθεί η μοναξιά, η ρουτίνα και το βάρος της εσωτερικής σιωπής, δίνοντας μια ιδιαίτερη αίσθηση ρεαλισμού. Οι σκηνές είναι γεμάτες μικρές λεπτομέρειες, σαν να παρακολουθείς τη ζωή κάποιου χωρίς να πρέπει να μιλήσει ποτέ γι’ αυτό που τον βαραίνει.

Ο Hawke παίζει έναν άντρα που κουβαλάει κάτι που δεν λέγεται — το νιώθεις σε κάθε βλέμμα του. Αυτή η σιωπηλή ένταση είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της σειράς. Κατά τα άλλα, το Lowdown μοιάζει περισσότερο με ένα πείραμα ύφους παρά με ιστορία που θέλεις να ακολουθήσεις. Η ροή είναι αργή, οι διάλογοι κοφτοί, και οι χαρακτήρες μοιάζουν να βρίσκονται διαρκώς σε μια ομίχλη — κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αυτό έχει γοητεία, αλλά και ρίσκο: η ατμόσφαιρα σε κρατάει για λίγο, μετά όμως ζητάς κάτι πιο ουσιαστικό, πιο απτό.

Η σειρά φαίνεται να ενδιαφέρεται περισσότερο για το πώς δείχνει παρά για το τι λέει. Και αν αυτό από μόνο του δεν είναι κακό, γίνεται πρόβλημα όταν το πρώτο επεισόδιο τελειώνει και δεν έχεις νιώσει κάποια σύνδεση με κανέναν. Μοιάζει σαν να κρατάει τα χαρτιά της πολύ κοντά στο στήθος, ελπίζοντας ότι η “σιωπή” θα είναι αρκετή.

Το Lowdown ξεκινάει με υποσχέσεις και έχει στιγμές έντασης, αλλά θέλει να δούμε αν πίσω από την προσεγμένη επιφάνεια υπάρχει κάτι που πραγματικά αξίζει. Δεν το καταφέρνει, δυστυχώς.