Βerlinale 26: To ΜΟVE IT γράφει για διαμαντάκια - Mέρος 2ο
Ταινίες, ταινίες, ταινίες, πολλές, αμέτρητες στο Φεστιβάλ Βερολίνου, δε γίνεται να τις δεις όλες.
ΣΧΕΤΙΚΑBerlinale: H Tρίσια Τατλ μένει, αλλά με αντισημιτικό χαλινάρι
Aλλά αυτός είναι ο σκοπός που είμαστε εδώ και επισκεπτόμαστε το Φεστιβάλ του Βερολίνου 16 χρόνια σερί: Να σκαιγραφούμε νέες, φρέσκιες ή ΄όχι και τόσο πάντα, κινηματογραφικές τάσεις, να ανακαλύπτουμε σινεφιλικά διαμντάκια ή και κάποιες φορές να υποστούμε και ορισμένες φόλες, αλλά είναι και αυτό μέρος του "παιχνιδιού" που λένε. Ευτυχώς μέχρι τώρα, κάποια ταινία της δεύτερης κατηγορίας δεν μας έτυχε.
Συνεχίζουμε τις ανταποκρίσεις μας για φιλμ που σίγουρα δεν θα διαβάσεις αλλού, αυτή την φορά θα γράψουμε για δύο ταινίες από το τμήμα Perspectives (πρωτοεμφανιζόμενων σημιουργών) και από το Panorama, που ποντάρουμε ότι θα τις δούμε προς το τέλος του χρόνου σε κάποιο από τα εγχώρια φεστιβάλ. Το Animol του Άσλεϊ Ουόλτερς και το Mouse των Κέλι Ο'Σάλιβαν και Άλεξ Τόμσον
Animol
Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Άσλεϊ Γουόλτερς, Animol, βουτά στον βίαιο μικρόκοσμο ενός ιδρύματος ανηλίκων παραβατών και επιχειρεί να ανατρέψει τους κανόνες του prison drama. Σκληρό, συχνά ωμό, αλλά και απρόσμενα ιδεαλιστικό, το φιλμ ισορροπεί ανάμεσα στη ρεαλιστική απειλή και σε μια πίστη ότι κανείς δεν είναι χαμένος για πάντα.
Το Animol δεν χάνει χρόνο σε εισαγωγές. Από τα πρώτα λεπτά, ο θεατής μεταφέρεται σε έναν χώρο όπου η επιβίωση προϋποθέτει προσαρμογή. Τα drones που μεταφέρουν κινητά και ναρκωτικά, οι σιωπηλές προκλήσεις στην τραπεζαρία, οι φύλακες που «κοιτούν αλλού» – όλα συνθέτουν ένα περιβάλλον που μοιάζει με άτυπο πεδίο μάχης. Το production design και η διεύθυνση φωτογραφίας χτίζουν έναν κλειστοφοβικό μικρόκοσμο που μοιάζει διαρκώς έτοιμος να εκραγεί.
Ο Τουτ Νιούοτ δίνει στον Τρόι μια εύθραυστη σκληρότητα. Κατηγορούμενος για «συνωμοσία για τη διάπραξη δολοφονίας», κουβαλά ήδη οικογενειακό τραύμα από τη μητέρα του. Η σχέση του με τον Κρίστιαν –ένα ντροπαλό πολωνό παιδί που βρέθηκε υπό κράτηση για «μια χαοτική απόπειρα διάρρηξης βιβλιοθήκης, προκειμένου να μυρίσει την κόλλα που χρησιμοποιείται για την επιδιόρθωση των βιβλιοδεσιών» (το πιστεύετε ή όχι)– προσφέρει τις πιο ανθρώπινες στιγμές της ταινίας. Απέναντί τους, ο Σεκού Ντιαμπί ως Ντιόν είναι παγερός και απολαυστικά απειλητικός. Ο χαρακτήρας του συσσωρεύει «σεβασμό» μέσω διαρκούς επίδειξης δύναμης, ενώ ο Μέισον (Ράιαν Ντιν) λειτουργεί ως μοναχικός φορέας ωμής κακίας. Ο Στίβεν Γκρέιαμ, στον ρόλο του Κλέιπουλ, δίνει μια πιο θερμή νότα ως ο κοινωνικός λειτουργός που πιστεύει ακόμα στη δεύτερη ευκαιρία — ίσως περισσότερο απ’ όσο επιτρέπει η δραματουργική πειστικότητα της ταινίας. ο Animol πιστεύει – και το δηλώνει ανοιχτά – ότι η λύτρωση είναι δυνατή.
Σε επίπεδο ρυθμού, η ταινία διατηρεί σταθερή ένταση, χωρίς να καταφεύγει σε αδιάκοπη δράση. Το φιλμ αποφεύγει να εξιδανικεύσει τη σκληρότητα· αντίθετα, τη δείχνει ως κουραστική ρουτίνα.Ο Γουόλτερς ίσως το παρακάνει λίγο με τον διδακτισμό σε ορισμένα σημεία, όμως, οι δυνατές ερμηνείες και η προσπάθεια να αμφισβητηθεί ο «ετεροφυλοφιλικός ματσισμός» του είδους την κάνουν να ξεχωρίζει. Μπορεί να μην έχει την αφηγηματική ευφυΐα άλλων παραγωγών, αλλά έχει μια καρδιά που χτυπάει δυνατά κάτω από τα τατουάζ και τη βία (6,5/10).
Mouse
Με το Mouse, η Κέλι Ο’Σάλιβαν και ο Άλεξ Τόμπσον παραδίδουν ένα coming-of-age δράμα που αποφεύγει τις υστερικές κορυφώσεις και επενδύει στη λεπτομέρεια.
Το Mouse ξεκινά σχεδόν αθόρυβα. Καλοκαίρι 2002, Νορθ Λιτλ Ροκ, Αρκάνσας. Η Μίνι (Κάθριν Μάλεν Κούπφερερ) και η καλύτερή της φίλη Κάλι (Κλόε Κόλεμαν) βρίσκονται στο τέλος της σχολικής τους διαδρομής. Η δυναμική τους είναι ξεκάθαρη: η Κάλι είναι το κέντρο βάρους κάθε δωματίου, η σταρ των σχολικών μιούζικαλ, το κορίτσι με το σχέδιο ζωής που περιλαμβάνει Νέα Υόρκη με πλήρη υποτροφία. Ονειρεύεται χωρίς φρένα. Η Μίνι, αντίθετα, αυτοπροσδιορίζεται μέσα από τη φράση: «Σέρνω τη ζωή μου πίσω μου, σαν φόρεμα με ατελείωτη ουρά». Είναι η σκιά, το ήσυχο κορίτσι που υπάρχει πάντα δίπλα, ποτέ στο επίκεντρο. Η τραγωδία που συμβαίνει οδηγεί στη γενική θλίψη, με το δίδυμο των σκηνοθετών χωρίς να εκβιάζουν το συναίσθημα, να αφήνουν την απώλεια να διαχυθεί.
Η Κάθριν Μάλεν Κούπφερερ κουβαλά το φιλμ στους ώμους της με μια ερμηνεία γεμάτη εσωτερικότητα. Υπάρχει θυμός που σιγοβράζει, ζήλια που δεν ομολογείται, ντροπή που μετατρέπεται σε άμυνα. Είναι μια ερμηνεία που λειτουργεί σε χαμηλές συχνότητες, χωρίς ξεσπάσματα για τα Όσκαρ. Και ακριβώς γι’ αυτό πείθει. Απέναντί της, η Σόφι Οκονέδο ως Έλεν — μητέρα της Κάλι — προσφέρει μια συγκρατημένη και ώριμη παρουσία. Η σχέση Μίνι–Έλεν είναι η συναισθηματική ραχοκοκαλιά της ταινίας. Ξεκινά ως φυσική συνέχεια μιας οικειότητας και μετατρέπεται σε απρόσμενη συμμαχία πένθους. Οι σκηνές τους έχουν μια ήσυχη ένταση· βλέπεις δύο ανθρώπους να προσπαθούν να γεμίσουν το ίδιο κενό από διαφορετικές αφετηρίες.
Σκηνοθετικά, το Mouse υιοθετεί έναν υπερ-νατουραλιστικό τόνο. Η κάμερα δεν επιδιώκει εντυπωσιασμούς. Το φως του καλοκαιριού απαλύνει τις πιο σκληρές στιγμές. Ακόμη και όταν η ιστορία αγγίζει το μελό, οι δημιουργοί κρατούν απόσταση ασφαλείας. Η χρήση του “Time After Time” της Σίντι Λόπερ σε ακουστικό ντουέτο με τη Σάρα ΜακΛάκλαν συνοδεύει μια απρόσμενα συγκινητική σκηνή συμφιλίωσης — και, παραδόξως, λειτουργεί χωρίς να γίνεται συναισθηματικός εκβιασμός.
Το Mouse ξεκινά ως τυπική ιστορία δύο αχώριστων φίλων στο λύκειο και καταλήγει σε κάτι πολύ πιο σύνθετο. Mια ταινία που ισορροπεί ανάμεσα στο γέλιο και το δάκρυ με την άνεση ενός βετεράνου. Το κοινό που εκτιμά τα coming-of-age δράματα τύπου indie, με έμφαση στον χαρακτήρα και όχι στην πλοκή, θα βρει εδώ πολλά να αγαπήσει. Υπάρχει μια αίσθηση ειλικρίνειας, ενώ το φιλμ δεν κραυγάζει για σημασία. Δεν διεκδικεί μεγαλόστομα τη θεραπεία ή τη λύτρωση. Αντίθετα, προτείνει την διακριτική ωρίμανση (7/10).
ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων