Berlinale 2026: Το MOVE IT γράφει για το Διαγωνιστικό - Μέρος 4ο
H ομάδα του MOVE IT βρίσκεται στο Βερολίνο και ζει την 76η Βerlinale από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα διεξαγωγής της.
ΣΧΕΤΙΚΑBerlinale: H Tρίσια Τατλ μένει, αλλά με αντισημιτικό χαλινάρι
Ταινίες, ταινίες, ταινίες, πολλές, αμέτρητες στο Φεστιβάλ Βερολίνου, δε γίνεται να τις δεις όλες.
Ανάμεσα στις δεκάδες ταινίες που παρακολουθούμε συνολικά, είδαμε και σχεδόν όλα τα φιλμ του Επίσημου Διαγωνιστικού. Σε αυτό το σημείωμα θα αναφερθούμε στο "Salvation" του Εμίν Αλμπέρ και το "Nina Rosa" της Zενεβιέβ Ντουλούντ Ντε Σελ.
Salvation
Σύνοψη: Σε ένα απομακρυσμένο χωριό ψηλά στα τουρκικά βουνά, η επιστροφή μιας εξόριστης φυλής αναζωπυρώνει μια διαμάχη για τη γη δεκαετιών. Ο Μεσούτ, αδελφός του τοπικού ηγέτη, καταλαμβάνεται από ανησυχητικά οράματα. Πιστεύοντάς τα ως θεϊκές προειδοποιήσεις, αρχίζει να αμφισβητεί την ηγεσία του αδελφού του. Θα οδηγήσουν όλα αυτά σε τραγωδία ή σε σωτηρία;
Άποψη: Τρίτη φορά στην Μπερλινάλε για τον τούρκο σκηνοθέτη Εμίν Αλπέρ, μετά το σκηνοθετικό του ντεμπούτο το 2012 και το A Tale of Three Sisters (2019) και η νέα του δουλειά μετά τις πολύ καλές Μέρες Ξηρασίας (2022). Η Σωτηρία, σε ελληνική συμπαραγωγή, είναι σαν κεφάλαιο από την Βίβλο, με τους Κάιν και Άβελ να έρχονται να αντιμετωπίσουν όχι μόνο τις ενδοοικογενειακές τους διαφορές αλλά κυρίως ζητήματα εξουσίας και πίστης. Ένα δυναμικό δράμα θα ξετυλιχτεί με φόντο τα ορεινά και απέραντα τουρκικά εδάφη, αυτή την φορά με μια απλοϊκότητα στον τρόπο αφήγησης που δεν βοηθά για ένα πιο ουσιαστικό σχόλιο.
Παρότι φέρνει τους χαρακτήρες στα άκρα, αντιμέτωπους με τους εαυτούς, τις οικογένειές τους, τις παραδόσεις και τις αντιλήψεις τους, λείπει η κριτική ματιά στα όσα συντελούνται. Σαν να αφήνονται παραδομένοι στα πάθη και στην μοίρα τους, πολλές φορές ακόμα και σε ακρότητες και ερμηνευτικές υπερβολές ως προς τους ηθοποιούς, χωρίς κάποια διάσταση εσωτερικής συζήτησης εντός της ταινίας. Τους κρίνει μόνο ο Θεός τους , ο οποίος, ή για την ακρίβεια η ανθρώπινη ερμηνεία του οποίου, θα πυροδοτήσει τις καταστάσεις. Ένα σεναριακό τρικ όμως για ανατροπή, το οποίο επαναλαμβάνεται τουλάχιστον τρεις φορές κατά την διάρκεια της ιστορίας, στερεί ως ένα βαθμό την αξιοπιστία, παρότι στο τελευταίο εικοσάλεπτο δυναμώνει και η τελευταία σκηνή με το close up βλεμμάτων να υπενθυμίζει τις δυναμικές των σχέσεων, τις υφέρπουσες φιλοδοξίες και τους κινδύνους της εξουσίας (5/10). Παύλος Γκουγιάνος..
Nina Rosa
Σύνοψη: Ο Mihail, επιτυχημένος επιμελητής έργων σύγχρονης τέχνης στο Μόντρεαλ, έχει εγκαταλείψει τη Βουλγαρία εδώ και σχεδόν 30 χρόνια, παίρνοντας μαζί την κόρη του. Ξαφνικά, όμως, το ασυνήθιστο ταλέντο μιας 8χρονης σε ένα απομακρυσμένο χωριό, θα τον αναγκάσει να επιστρέψει και να αντιμετωπίσει όσα άφησε πίσω του.
Άποψη: Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της Geneviève Dulude-de Celles (σενάριο και σκηνοθεσία) πραγματεύεται ένα θέμα που φιλοδοξεί να αγγίξει βαθιά τον ψυχισμό μας, αν και δεν το χαρακτηρίζει κάποια ιδιαίτερη πρωτοτυπία. Ο αποχωρισμός του τόπου όπου κανείς μεγάλωσε, η ενοχή τού να αφήνει την οικογένειά του πίσω, ο μόνιμος πόνος της απώλειας, είναι στοιχεία που συναντάμε συχνά στις σύγχρονες κοινωνίες - κατά συνέπεια, στοιχεία με τα οποία η σύγχρονη τέχνη έχει πολλάκις καταπιαστεί.
Τι είναι, λοιπόν, αυτό που κάνει τη Nina Roza να διαφέρει; Δυστυχώς, σχεδόν τίποτα. Πέρα από το λυρικό τοπίο της Βουλγαρίας και τη “γραφικότητα” των ντόπιων χαρακτήρων (είπε αποικιοκρατικό βλέμμα κανείς), η ιστορία είναι λίγο-πολύ προβλέψιμη, τα συναισθήματα ρηχά, και ο παραλληλισμός του 8χρονου παιδιού-θαύματος με την κόρη του Mihail (κάπου στην πορεία και με τον ίδιο) είναι αναμενόμενος αλλά και απλοϊκός, στα όρια του αφελούς. Ο αργός ρυθμός της ταινίας, η έλλειψη δράσης και η απουσία ουσιώδους διερεύνησης των χαρακτήρων δεν βοηθούν τη θέαση, η οποία φαίνεται να τραβάει αδικαιολόγητα πολύ. Ενδεχομένως η Nina Roza να λειτουργούσε πολύ καλύτερα ως μια σφιχτοδεμένη μικρού μήκους παρά ως μια νωχελική απόπειρα συγκίνησης διάρκειας 103 λεπτών. Στο πλαίσιο αυτό, κάποιοι υποστηρικτικοί χαρακτήρες που φαίνονται να παρουσιάζουν ενδιαφέρον, όπως αυτός της μητέρας της 8χρονης ή του “θείου” που αναλαμβάνει αυτόβουλα τον ρόλο του μεσάζοντα, μένουν δυστυχώς ανεκμετάλλευτοι.
Απογοητευτικό αποτέλεσμα που οφείλεται αφενός στον χειρισμό από τη δημιουργό και αφετέρου στο ίδιο το πρώτο υλικό, που σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πλούσιο. Παρ’ όλα αυτά, οι ερμηνευτές (κυρίως ο Galin Stoev στον ρόλο του Mihail) κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν με αυτό που έχουν στα χέρια τους. Η Nina Roza, αν και έχει ως αφετηρία της ένα εύρημα που θα μπορούσε να αποδειχθεί ενδιαφέρον, δεν κατορθώνει ούτε να μας συγκινήσει στον βαθμό που θα ήθελε, ούτε να περάσει στη μνήμη μας ως μια ταινία που αξίζει να κρατήσουμε σε αυτή (3/10). Eρμίνα Δημητρίου. .
ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων