Berlinale 2026: Το MOVE IT γράφει για το Διαγωνιστικό - Μέρος 1ο
H ομάδα του MOVE IT βρίσκεται στο Βερολίνο και ζει την 76η Βerlinale από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα διεξαγωγής της.
ΣΧΕΤΙΚΑBerlinale: H Tρίσια Τατλ μένει, αλλά με αντισημιτικό χαλινάρι
Ανάμεσα στις δεκάδες ταινίες που παρακολουθούμε συνολικά, είδαμε και σχεδόν όλα τα φιλμ του Επίσημου Διαγωνιστικού, μεταξύ συνεχόμενων προβολών, συνεντεύξεων τύπου και αποκλειστικών συνεντεύξεων.
Σε αυτό το σημείωμα θα αναφερθούμε στο "Υellow letters" του Τούρκου Ίλκερ Κατάκ (The teacher's lounge) και το "In a whisper" της Tυνήσιας Λάιλα Μπουζίντ (As i open my eyes).
Yellow letters
Η Derya και ο Aziz είναι ένα επιτυχημένο ζευγάρι τόσο στην προσωπική τους ζωή όσο και στην καλλιτεχνική τους σταδιοδρομία, διαγράφοντας μια λαμπρή πορεία στο θέατρο. Όλα όμως θα αλλάξουν όταν μια χειρονομία της πρώτης απέναντι σε μια φιγούρα της εξουσίας στην πρεμιέρα ενός έργου του δεύτερου θα τους βάλει στο στόχαστρο ποικιλοτρόπως.
Πολύ πιο άμεσα καταγγελτικός εδώ ο Ilker Çatak σε σύγκριση με το έξοχο, αλλά διαφορετικής στόχευσης «Στο Γραφείο Καθηγητών» πριν από λίγα χρόνια, με βέλη που σημαδεύουν αρκετά ξεκάθαρα στη σημερινή πολιτική κατάσταση στην Τουρκία. Έχει τη σημασία του και το μοτίβο που επαναλαμβάνεται αρκετές φορές σχετικά με το πώς ο τύπος της τέχνης που παράγει ο εκάστοτε δημιουργός αντικατοπτρίζει και το ήθος του. Βραδύκαυστο φιλμ, είναι σαν να συσσωρεύει στο μεγαλύτερο μέρος της διάρκειάς του οργή για τα όσα υφίσταται το ντουέτο των πρωταγωνιστών όπως και άλλοι ήρωες, για να καταστήσει σαφές σε μια σειρά θριλερικού τύπου ξεσπασμάτων προς το φινάλε (ιδιαίτερα κομβική μια σκηνή καβγά για τον πυρήνα του όλου δράματος) πως το σημαντικότερο «καύσιμο» για κάθε ολοκληρωτισμό είναι η τακτική του «διαίρει και βασίλευε».
Το εύρημα της «μεταμφίεσης» γερμανικών πόλεων σε τουρκικές θυμίζει το παιχνίδι με τις χρονολογίες της δράσης του Christian Petzold στο «Transit», και σε μια σύντομη σκηνή μάλιστα ο Çatak προχωράει και σ’ ένα τολμηρό στην ιστοριογραφική του ανάγνωση γεφύρωμα ανάμεσα στους δύο αυτούς κόσμους. Το τελικό μήνυμα του ότι η αντίσταση μπορεί να συνεχιστεί και μέσα από την τακτική υποχώρηση έχει ξαναειπωθεί μεν, αλλά στην τρέχουσα παγκόσμια συγκυρία είναι πάντα ευπρόσδεκτη η υπενθύμισή του (6,5/10). Πάρης Μνηματίδης
Ιn a whisper
Η Lilia, που έχει χτίσει τη δική της ζωή σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο στο Παρίσι, επιστρέφει στην πατρίδα της, την Τυνησία, με αφορμή την κηδεία του πολυαγαπημένου της θείου. Οι μυστηριώδεις συνθήκες κάτω από τις οποίες έχασε τη ζωή του θα αποτελέσουν ένα έναυσμα για μια σειρά οικογενειακών αποκαλύψεων.
Η Leyla Bouzid επιμένει στη γυναικοκεντρική ματιά που την έκανε γνωστή σ’ ένα διεθνές κοινό στο «Με τα Μάτια Ανοιχτά», με μια ιστορία που θυμίζει σε αρκετές της πτυχές το «Μπλε Καφτάνι», απλά με αλλαγμένη την οπτική γωνία της αφήγησης. Και δημιουργεί ένα φιλμ που εντάσσεται σε μια υπολογίσιμη λίστα κινηματογραφικών προτάσεων τα τελευταία χρόνια που είναι σαν να καλούν τον μουσουλμανικό κόσμο σε μια φιλελευθεροποίηση, ειδικά όσον αφορά το πεδίο των ατομικών δικαιώματων. Η πολιτική τοποθέτηση από μόνη της όμως θα είχε μικρότερη αξία αν η Bouzid δεν γέμιζε τη δημιουργία της με συναισθήματα έντονα, αντικρουόμενα και αλληλοσυμπληρούμενα ταυτόχρονα. Αγάπη, μίσος, ντροπή, αγωνία, πόθος, νοσταλγία εναλλάσσονται, καταλήγοντας σ’ ένα απρόσμενα αισιόδοξο επιμύθιο που, όπως διατυπώνει εμμέσως και το σενάριο, ίσως να μην είναι και τόσο ανεδαφικό. Γίνονται βέβαια και οι απαραίτητες συγκρίσεις ανάμεσα σε παλιότερες και νεότερες γενιές του αραβικού μπλοκ, με τις διαφορές αλλά και τις ομοιότητες που προκύπτουν ελέω βιωμάτων και φυσικά τονίζοντας την ανάγκη για συμφιλίωση.
Έχει μεγάλο ενδιαφέρον η σκιαγράφηση του πρωταγωνιστικού χαρακτήρα της Lilia, που αποτελεί ένα μεγάλο πεδίο διαμάχης ανάμεσα σε δυτικότροπη και ανατολικότροπη αντίληψη, με την ίδια να προσπαθεί να δει καθαρά ποια από τα γνωρίσματα των δύο «στρατοπέδων» όντως πηγάζουν από μέσα της και ποια είναι παράγωγα πίεσης από το περιβάλλον της, ώστε να μπορέσει και η ίδια να λυτρωθεί μέσω της αυτογνωσίας. Βοηθάει βέβαια στη βαθύτερη κατανόηση της ηρωίδας και μια δυναμική ερμηνεία εκ μέρους της Eya Bouteraa, που κατορθώνει να σταθεί ισάξια δίπλα στο πλευρό της πάντοτε αξιόπιστης Hiam Abbass. (6,5/10). Πάρης Μνηματίδης.
ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων