Berlinale 2026: Το Sunny Dancer είναι μια διαφορετική ταινία για τον καρκίνο
Στο τμήμα Generation της Μπερλινάλε, ένα τμήμα με ταινίες νεαρών δημιουργών που οι ιστορίες αφορούν επίσης νεαρά άτομα, συναντάμε το Sunny Dancer του 25χρονου Άγγλου George Jaques στην δεύτερη ταινία του. H ιστορία μας συστήνει την 17χρονη Άιβι που νικάει τον καρκίνο. Όταν οι γονείς της την στέλνουν σε μια καλοκαιρινή κατασκήνωση για παιδιά που έχουν προσβληθεί από καρκίνο, η Άιβι δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στους κανόνες. Αλλά καθώς περνούν οι εβδομάδες, καταφέρνει να βρει απροσδόκητους φίλους.
ΣΧΕΤΙΚΑBerlinale: H Tρίσια Τατλ μένει, αλλά με αντισημιτικό χαλινάρι
Μια ιστορία ενηλικίωσης, μια rom com και παράλληλα μια ταινία για τον καρκίνο. Στην συνέντευξη τύπου ο σκηνοθέτης αναφέρθηκε σε αυτόν τον συνδυασμό. «Δεν θέλαμε να κάνουμε μια καταθλιπτική ταινία για τον καρκίνο. Είπαμε ας το κάνουμε διαφορετικά. Υπάρχουν σοβαρές στιγμές τις οποίες αντιμετωπίσαμε με σεβασμό αλλά και πολλές με πλάκα.
Από την πλευρά της, η διάσημη από τηλεοπτικές σειρές σαν το Last of Us και Game of Thrones, Μπέλα Ράμσεϊ μιλώντας για την συνεργασία της με τον σκηνοθέτη και την «συμμορία» αναφερόμενη στους συμπρωταγωνιστές της, δήλωσε τα εξής: «Για μένα ήταν ο καλύτερος τρόπος για να κάνω μια ταινία, με ευγένεια και γενναιοδωρία από τον σκηνοθέτη, ποτέ δεν ένιωσα κάποια έκθεση. Ήταν οι πιο διασκεδαστικές έξι εβδομάδες που πέρασα στην Σκωτία. Ήταν η πιο ωραία εμπειρία που είχα στην καριέρα μου ως τώρα».
Ο παραγωγός της ταινίας έκανε λόγο για τις οικονομικές δυσκολίες στο ανεξάρτητο σινεμά χαρακτηρίζοντας ως ηλιοβασίλεμα τον σκηνοθέτη τόσο μεταφορικά όσο και κυριολεκτικά μιας και όλους τους εξέπληξε ότι επί έξι εβδομάδες έβρεξε μόνο μια μέρα στην Σκωτία!
Στην συζήτηση χώρεσε να μπει και ο Πολ Τόμας Άντερσον και το οσονούπω οσκαρικό Μια Μάχη μετά την άλλη. Ο λόγος είναι επειδή συνθέτρια της ταινίας είναι η Este Haim, αδελφή της Alana Haim που συμμετέχει στην ταινία του Άντερσον. «Θα ήθελα να είμαι η συνθέτρια του Τζορτζ για όλη μου την ζωή. Θα ήθελα να συνεργαστώ και με τον Πολ Τόμας Άντερσον. Τον θεωρώ έναν από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες όχι μόνο της γενιάς του. Ο Τζόνι Γκρινγουντ αν αποσυρθεί, είμαι εκεί για τον Πολ. Είμαι περήφανη για την αδερφή μου για το Μια Μάχη μετά την Άλλη».
Με την σειρά του ο Αμερικανός της παρέας, ο Νικ Πάτρικ Χάρις αναφέρθηκε στην προτίμηση του να δουλεύω για ανεξάρτητες και βρετανικές παραγωγές. «Είμαι αγγλόφιλος, λατρεύω το Ηνωμένο Βασίλειο και προσπαθώ να δουλεύω εκεί».
Αυτό όμως που έχει το περισσότερο ενδιαφέρον είναι η για άλλη μια φορά για φέτος αποφυγή να σχολιαστεί κάτι πολιτικό σε μια εποχή πιο ταραγμένη από ποτέ για τον έως τώρα 21ο αιώνα. Είναι περίεργο το απολιτίκ κλίμα της φετινής Μπερλινάλε και μας βάζει σε σκέψεις.
Όταν ο ηθοποιός ρωτήθηκε από δημοσιογράφο για το αν είναι σε κίνδυνο η δημοκρατία στην Αμερική και πώς βλέπει την ανάδυση του φασισμού, ο συντονιστής της συζήτησης πήγε να σχολιάσει πως δεν χρειάζεται να απαντήσει αλλά πριν ολοκληρώσει την φράση ο Χάρις έκανε την εξής διπλωματική καιν άχρωμη πολιτικά δήλωση. «Κάνω τις επιλογές μου ως καλλιτέχνης να κάνω αυτό, να παρουσιάζω τα Τόνι, κωμωδίες καταστάσεων, τα Στρουμφάκια. Έχω τις προσωπικές μου πολιτικές απόψεις τις οποίες κρατώ για μένα γιατί ως ηθοποιός και ειδικά σε ταινία όπως αυτή θέλω να είμαι συμπεριληπτικός, να προσεγγίσω όσους πιο πολλούς μπορώ. Ποτέ δεν διάβασα την ταινία ως πολιτική».
Με την σειρά του ο σκηνοθέτης το έριξε στην αισιοδοξία και στην ουτοπία ως πολιτική πράξη. «Το πιο επαναστατικό πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να είσαι αισιόδοξος και να κάνεις μια ταινία για την χαρά. Δεν βλέπουμε τόσες πολλές ταινίες για την χαρά πλέον» με τον Χάρις να συμπληρώνει «Ζούμε σε έναν διαιρεμένο κόσμο και θέλουμε να ζήσουμε εμπειρίες που μας συνδέουν και είμαστε μαζί. Η ιστορία της ταινίας είναι ταυτόχρονα σύγχρονη και άχρονη».
H άποψή μας για το Sunny Dancer
Ένα ρομάντζο ενηλικίωσης με διάσημο καστ, όπως την Μπέλα Ράμσεϊ και τον Νιλ Πάτρικ Χάρις στον ρόλο του υπεύθυνου της κατασκήνωσης που πρεπει να υπηρετήσει τον αναγκαίο ρόλο του ενήλικα μπαμπούλα από τον οποίον προσπαθούν να ξεφύγουν και να κάνουν τις εφηβικές αταξίες τους, που δεν είναι ακριβώς σαφές τι θέση μπορεί να έχει σε ένα φεστιβάλ, μιας και είναι πιο ταιριαστό για κυριακάτικη προβολή σε τηλεοπτικό κανάλι. Μια στερεοτυπική ιστορία, που αν αφαιρέσουμε τον καρκίνο από την εξίσωση που λίγο στην αρχή και στο τέλος δίνει και δραματική παράμετρο στην ιστορία για την ζητούμενη και κάπως εκβιαστική και ανώριμη ερμηνευτικά συγκίνηση, κατά τα άλλα όλα τα κλισέ του είδους παρελαύνουν αυτούσια χωρίς κάποια πρωτοτυπία ή κάποια καλλιτεχνική πρόταση.
Αφηγηματικά φτωχή ιστορία χωρίς να οδηγείται κάπου πέραν της προφανούς ανάγκης μιας έφηβης να γνωρίσει τον έρωτα και το σεξ με έναν σκηνοθέτη που διαρκώς μετεωρίζεται άτσαλα από το dark humour για τον καρκίνο και τις αντίστοιχες κατασκηνώσεις και το άνυδρο ρομάντζο που ελάχιστα μπορεί κάποιος να συνδεθεί με αυτό, παρόλη την τρυφερότητα και την ευπρόσδεκτη διάθεση να θίξει ένα πιο δύσκολο θέμα παράλληλα με μια ενηλικίωση σε άνω τελεία.
Ο Αλεξάντερ Πέιν στο The Holdovers είχε δείξει καλύτερα πώς να κάνεις ιστορία ενηλικίωσης με όρους καλλιτεχνικού σινεμά ή σινεμά που έχει τέλος πάντων μια πρόταση (3,5/10)
ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων