Το τραγούδι του δάσους

Σύνοψη: Βαθιά μέσα στα Βόσγια Όρη της Γαλλίας, ο Μινιέ αποτυπώνει το θαύμα και τον μαγευτικό ρυθμό αυτού του περιβάλλοντος, μαζί με τους ήχους και τις ιστορίες του που λέγονται στο φως των κεριών, υπενθυμίζοντάς μας πως ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι εκπληκτικός.

Άποψη: Μετά το φαντασμαγορικό και μυσταγωγικό Λεοπάρδαλη του Χιονιού, ο Γάλλος φωτογράφος και σκηνοθέτης Βενσάν Μουνιέ επιστρέφει στον κόσμο της πανίδας και της υπό εξαφάνισης ζωής στα δάση και στα βουνά με μια ακόμα οπτική εμπειρία που έκανε τους Γάλλους να συρρέουν στις αίθουσες για ένα οικολογικό και κατ΄επέκταση ουμανιστικό σινεμά.

Ποιο μεγαλύτερο δείγμα ανθρωπιάς άραγε από το να συνδέεσαι με το θαύμα της φύσης και να αφήνεσαι να ενωθούν οι φλέβες σου με το παγκόσμιο DNA που κυλάει σε κάθε φύλλωμα, σε κάθε βουνοκορφή, σε κάθε σπιθαμή ενός ζώου...

Το Τραγούδι του Δάσους με την εκπληκτική φωτογραφία μιας απαράμιλλης ομορφιάς που εντυπωσιάζει και μαγνητίζει το βλέμμα μας, σε συνδυασμό με την λυρικότητα και την ησυχία που πηγάζει από τις σιωπές του φυσικού τοπίου που μόνο αν αφεθείς, σε αφήνει να ακούσεις το τραγούδισμά του, δύσκολα θα αφήσει κάποιον ασυγκίνητο ακόμα και αν δεν υπάρχουν περιβαλλοντικές ανησυχίες.

Με πλάνα μακράς διάρκειας που απαιτούν την προσοχή και την καταβύθιση του θεατή, ο Μουνιέ μας συστήνει άλλη μια φορά ένα από τα καλύτερα ντοκιμαντέρ της χρονιάς, που ίσως ξεπερνούν τα όρια του ντοκιμαντέρ καθιστώντάς το μια φιλμική εμπειρία.

Ένας κόσμος θαυμαστός αλλά και μια ταινία εξίσου θαυμάσια, μακριά από ένα συμβατικό ντοκιμαντέρ γνώσης τύπου National Geographic, με εικονοκλαστικά πλάνα και ένα ζωικό βασίλειο που πασχίζει να επιβιώσει σε έναν κόσμο που θέλει να το αφήσει εκτός.

Ο Μινιέ παρατηρεί τα υπό εξαφάνιση ζώα όχι απλά ως ένας voyeur, ως κάποιος που ζητά τέρψη μέσω της παρατήρησης, αλλά ως τμήμα ενός ευρύτερου οικοσυστήματος θυμίζοντας μας το καίριο άρθρο του John Berger, Why we Look At Animals, μιλώντας για μια ματιά ανθρωποκεντρική σε έναν κόσμο που ο άνθρωπος δεν είναι το κέντρο.