Κραυγές

Σύνοψη: Τρεις γυναίκες παγιδευμένες στην απάθεια βρίσκουν την ελευθερία στην άγρια φύση, όπου ξυπνούν τα καταπιεσμένα ένστικτά τους. Ένας γάμος πυροδοτεί την εξέγερση ενάντια στις κοινωνικές νόρμες, οδηγώντας σε μια εκστατική και τρομακτική έκρηξη που αφήνει μόνο την ηχώ της απελευθέρωσης.

Άποψη: Η μουσική και τα ηχοτοπία είναι στοιχεία από τα οποία δομείται το άναρχο και αταξινόμητο σινεμά του Πέτρου Σεβαστίκογλου, πειραματικό και πολλές φορές μη αφηγηματικό, όπως και η νέα του ταινία,

Κραυγές, όπου ο πειραματισμός έρχεται να καταστρατηγήσει όποια έννοια σινεμά με αποτέλεσμα να απαιτείται προσπάθεια για να το παρακολουθήσει κανείς. Άτεχνο κινηματογραφικό, σαν σπουδαστικό σινεμά που ίσως κάποιοι το βαφτίσουν πρωτοπορία και καλλιτεχνική επιλογή για να δοθεί μια δικαιολογία.

Στενά πλάνα, ασφυκτικά μέσα σε μικροσκοπικά δωμάτια αστικών σπιτιών που μπορεί να προσφέρει μια δόση αλήθειας καθώς έτσι είναι τα πραγματικά σπίτια αλλά έχει ένα μη κινηματογραφικό αποτέλεσμα. Ήρωες που ακόμα περισσότερο δεν μοιάζουν αληθινοί, μιας και αντιμετωπίζονται περισσότερο σαν μυθικές φιγούρες μέσα από τις Μεταμορφώσεις του Οβιδίου. Γυναίκες σαν Μαινάδες μιας διονυσιακής γιορτής σεξουαλικής και συναισθηματικής απελευθέρωσης, με την καθεμία να διψά για την δική της απελευθέρωση από το πατριαρχικό οικοδόμημα.

Το πατριαρχικό οικοδόμημα είναι ορατό τόσο μέσα στην οικογενειακή εστία ή στον γάμο για την οποία δεν μοιάζει τόσο πρόθυμη η μια γυναίκα, μάλλον θα λέγαμε πνίγεται, αλλά το συναντούμε ακόμα και στις έμφυλες σχέσεις και στην ετεροκανονική κοινωνία, από την οποία η μία νεαρή ηρωίδα δειλά αλλά και με εκστατική μανία ψάχνει να βρει διέξοδο σε βακχικές γιορτές.

Η μεγαλύτερη σε ηλικία ηρωίδα, σύμβολο μητρότητας, είναι ίσως ο πιο αδικημένος χαρακτήρας καθώς ουδέποτε βρίσκει νόημα ύπαρξης, όχι στην σφαίρα του θεάτρου του παραλόγου και του Παράλογου του Καμύ, αλλά απλώς επειδή δεν χρησιμεύει κάπου και αντ΄αυτού όποτε υπάρχει κενός κινηματογραφικός χρόνος χτυπά πόρτες σε εγκαταλειμμένα κτήρια.

Θα ήθελε να είναι πιο φιλοσοφική, σχεδόν ταρκοφσκική ή μάλλον πιο κοντά στο τούρκικο σινεμά υπαρξιακών ανησυχιών, θα ήθελε να είναι πιο επίκαιρη φεμινιστικά, πιο αντιπατριαρχική, πιο ελεύθερη ή ελευθεριάζουσα, αλλά δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα πειραματικό κινηματογραφικό παράδοξο, χωρίς βάθος, πιο αβαρές και από τον ξέφρενο σεξουαλικό χορό των ηρώων στην σκηνή του γάμου, με ασύνδετες σκηνές, πλήρη απουσία κάθε έννοιας μοντάζ και κινηματογραφικού χρόνου και πολύ χαμηλή ποιότητα και αισθητική σαν να έχει γυριστεί με ένα παλιό κινητό με pixels χωρίς την σκηνοθετική μαεστρία ενός Σόντερμπεργκ που καταφέρνει να γυρίζει πιο αξιόλογες ταινίες ακόμα και με iPhone.

Στην Αθήνα, η ταινία συναντά το κοινό από τις 14 Φεβρουαρίου και για τέσσερα Σαββατοκύριακα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Στη Θεσσαλονίκη, από τις 26 Φεβρουαρίου και για τέσσερις ειδικές προβολές στην αίθουσα «Σταύρος Τορνές», στην Αποθήκη 1, στο Λιμάνι.  

Οι προβολές πλαισιώνονται από Q&As με τον σκηνοθέτη Πέτρο Σεβαστίκογλου και το κοινό, καθώς και θεματικές συζητήσεις με προσκεκλημένους από τον χώρο της υποκριτικής, της ακαδημαϊκής έρευνας, της ψυχικής υγείας και της μουσικής.