Greenland 2

Τα  επιζώντα μέλη της οικογένειας Γκάριτι πρέπει να αφήσουν την ασφάλεια του καταφυγίου τους στη Γροιλανδία και να ξεκινήσουν ένα επικίνδυνο ταξίδι για να βρουν ένα νέο σπίτι. Μία νέα μάχη ξεκινά για την οικογένεια που πρέπει να ταξιδέψει στα ερείπια μιας Ευρώπης που έχει καταστραφεί από τον κομήτη Κλαρκ. 

Το πρώτο “Greenland” μάλλον αιφνιδίασε αρκετούς: ένα φιλμ καταστροφής χωρίς υπερβολές, που έπαιρνε στα σοβαρά τόσο τους χαρακτήρες όσο και τις συνέπειες ενός κοσμικού γεγονότος. Ο σκηνοθέτης Ρικ Ρόμαν Γουό και ο Τζέραρντ Μπάτλερ βρήκαν τότε μια ισορροπία ανάμεσα στο θέαμα και το συναίσθημα. Στο “Greenland 2: Migration”, αυτή η ισορροπία χάνεται κάπου στη διαδρομή.

Η νέα ταινία διαδραματίζεται μετά την καταστροφή, με την ανθρωπότητα να προσπαθεί να ξανασταθεί στα πόδια της. Ο Τζον Γκάριτι του Μπάτλερ δεν τρέχει πια να σωθεί από κομήτες — τώρα αναζητά έναν τόπο όπου η ζωή μπορεί πραγματικά να συνεχιστεί. Η ιδέα είναι επίκαιρη, σχεδόν αναπόφευκτη σε μια εποχή κλιματικής ανασφάλειας και μαζικών μετακινήσεων πληθυσμών. Το πρόβλημα είναι ότι η εκτέλεση μοιάζει εγκλωβισμένη σε μια δραματουργική ρουτίνα.

Ο Μπάτλερ κάνει ό,τι μπορεί με έναν χαρακτήρα που ορίζεται αποκλειστικά από το καθήκον. Είναι στιβαρός, αξιόπιστος, αλλά και μονότονος. Δεν υπάρχει εδώ η ένταση του πρώτου φιλμ, ούτε η αίσθηση ότι κάθε απόφαση μπορεί να είναι η τελευταία. Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες λειτουργούν περισσότερο ως εμπόδια ή αφηγηματικά εργαλεία παρά ως πραγματικές παρουσίες, και αυτό αφαιρεί βάθος από μια ιστορία που θα χρειαζόταν επειγόντως ανθρώπινο βάρος.

Σε επίπεδο παραγωγής, το “Migration” είναι επαρκές αλλά άτονο. Τα ερείπια, τα καταφύγια και τα μετα-αποκαλυπτικά τοπία μοιάζουν οικεία, σχεδόν γενικά. Δεν υπάρχει η εμβληματική εικόνα που θα ξεχωρίσει, ούτε μια σεκάνς που θα δικαιολογήσει την ύπαρξη της συνέχειας. Ο Γουό σκηνοθετεί με επαγγελματισμό, αλλά χωρίς την ένταση ή την ευρηματικότητα που θα έκανε το ταξίδι συναρπαστικό.

Η ειρωνεία είναι ότι το φιλμ έχει πολλά να πει θεματικά: για τη μετανάστευση, για την αναζήτηση ασφάλειας, για το τι σημαίνει “σπίτι” όταν ο κόσμος έχει τελειώσει. Όμως όλα αυτά περνούν βιαστικά, θαμμένα κάτω από μια αφήγηση που προτιμά να κινείται συνεχώς, αντί να σταματά και να παρατηρεί. Η ταινία μοιάζει να φοβάται τη σιωπή, παρότι εκεί θα μπορούσε να βρει το πραγματικό της συναίσθημα.

Το “Greenland 2: Migration” δεν είναι καταστροφή — είναι απλώς άσκοπο. Δεν προσβάλλει τη νοημοσύνη του θεατή, αλλά ούτε και την προκαλεί. Είναι ένα φιλμ που βλέπεται, ξεχνιέται και αφήνει πίσω του την αίσθηση ότι ίσως η ιστορία είχε ήδη ειπωθεί επαρκώς την πρώτη φορά.