Δέκα σπουδαίοι σκηνοθέτες και οι «Ένοχες Απολαύσεις» τους

Ας το παραδεχτούμε: όλοι έχουμε ταινίες που αγαπάμε και δεν μπορούμε να υπερασπιστούμε «σοβαρά». Κωμωδίες, sequels, παρεξηγημένα flops, ταινίες που ξέρουμε ότι «δεν είναι καλές», αλλά τις βλέπουμε ξανά και ξανά. Οι σκηνοθέτες πρώτης γραμμής δεν διαφέρουν. Μάλιστα, πολλές φορές είναι ακόμα πιο ειλικρινείς. Από τον Άλφρεντ Χίτσκοκ μέχρι τον Κρίστοφερ Νόλαν, οι κορυφαίοι auteurs έχουν κι αυτοί τις ταινίες που αγαπούν κόντρα σε κάθε κανόνα γούστου.

ΣΧΕΤΙΚΑΑφιέρωμα: Το τουρκικό σινεμά του σήμερα

Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ, σύμφωνα με την κόρη του Πατρίσια, είχε ως αγαπημένη ταινία το “Smokey and the Bandit”. Ναι, εκείνη με τον Μπαρτ Ρέινολντς και τις καταδιώξεις στον αμερικανικό Νότο. Και σαν να μην έφτανε αυτό, λάτρευε και το “Benji”. Όπως εξηγεί η Πατρίσια Χίτσκοκ, ο πατέρας της έκανε ταινίες «για το κοινό και για την ψυχαγωγία – όχι για τους κριτικούς». Μήνυμα ελήφθη.

Ο Μάρτιν Σκορσέζε δεν αρκείται στο να υπερασπιστεί το “The Exorcist II: The Heretic”· το θεωρεί ανώτερο από το πρώτο. «Η ταινία ρωτά αν η μεγάλη καλοσύνη φέρνει πάνω της το μεγάλο κακό», λέει, προσθέτοντας ότι «άξιζε καλύτερη τύχη». Για τον Σκορσέζε, το φιλμ αδικήθηκε – και δεν φοβάται να το πει.

Ο Πολ Τόμας Άντερσον δηλώνει ότι το “Men In Black III” τον έκανε να κλάψει. «Ήταν γαμ… υπέροχο», λέει χωρίς περιστροφές, αποθεώνοντας το ταξίδι στον χρόνο. Όταν ένας σκηνοθέτης του “There Will Be Blood” συγκινείται από μπλοκμπάστερ, κάτι σημαίνει.

Ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ είχε στη λίστα των αγαπημένων του το “White Men Can’t Jump”. Όχι ειρωνικά, όχι για αστείο. Η πληροφορία επιβεβαιώνει ότι ο δημιουργός του “2001: A Space Odyssey” είχε πολύ πιο καυστικό χιούμορ απ’ όσο φανταζόμαστε.

Ο Κουέντιν Ταραντίνο, πιστός στον ρόλο του προβοκάτορα, δηλώνει ότι προτιμά το “Psycho II” από το “Psycho”. «Ήταν η καλύτερη ερμηνεία του Άντονι Πέρκινς», λέει, προσθέτοντας ότι του άρεσαν όλα τα ριμέικ περισσότερο από το πρωτότυπο. 

Ο Τέρενς Μάλικ και το “Zoolander” είναι πια θρύλος. Λέγεται ότι το βλέπει συνεχώς, χρησιμοποιεί ατάκες του και το τοποθετεί μέχρι και σε φεστιβάλ των οποίων επιμελείται το πρόγραμμα. Ο Μπεν Στίλερ μάλιστα ηχογράφησε ειδικό μήνυμα γενεθλίων για τον Μάλικ, ως Ντέρεκ Ζουλάντερ.

Η Σοφία Κόπολα υπερασπίζεται το “Daddy’s Home”, εξηγώντας ότι «είναι γλυκό και διασκεδαστικό να το βλέπεις με παιδιά που ξεκαρδίζονται». Μερικές φορές, αυτό αρκεί.

Ο Κρίστοφερ Νόλαν δηλώνει φαν του “Tokyo Drift”, του “Talladega Nights” και – φυσικά – του “MacGruber”. Η Αν Χάθαγουεϊ αποκάλυψε ότι ο Νόλαν συχνά εκστόμιζε ατάκες από αυτές τις ταινίες στα γυρίσματα του “The Dark Knight Rises”. Ο ίδιος το επιβεβαίωσε: «Υπήρχαν στιγμές που ούρλιαζα ανεξέλεγκτα από τα γέλια».

Ο Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν συγκινείται από το “My Life as a Dog”: «είναι η μόνη ταινία, εκτός από το “It’s a Wonderful Life”, που με έκανε να κλάψω από χαρά».

Και τέλος, ο Μάικλ Μαν αποθεώνει το “Avatar” ως «μια λαμπρή σύνθεση μυθικών τροπών» που «σε μεταφέρει αλλού». 

Συμπέρασμα; Ακόμη και οι πιο «σοβαροί» δημιουργοί αγαπούν ταινίες που απλώς τους κάνουν να νιώθουν. Και αυτό, ίσως, είναι το πιο υγιές πράγμα στο σινεμά.