Oι αγαπημένες ταινίες του Κουέντιν Ταραντίνο από τον 21ο αιώνα (1-10)
Η δημοσιοποίηση της πρώτης δεκάδας του Κουέντιν Ταραντίνο με τις 20 καλύτερες ταινίες του 21ου αιώνα (τηρώντας τον κανόνα: «μία ταινία ανά σκηνοθέτη») είναι ένα αφηγηματικό Διάγραμμα της αισθητικής του ταυτότητας. Ενώ η πρώτη δεκάδα (Νο. 11-20) προκάλεσε σύγχυση την περασμένη εβδομάδα, η κορυφαία δεκάδα που ανακοινώθηκε σήμερα είναι «πιο γεμάτη», ένας εκρηκτικός συνδυασμός γνωστών επιτυχιών και υποτιμημένων διαμαντιών. Όπως αναμενόταν, μηδέν συναίνεση: όχι «Mulholland Drive», όχι «In the Mood for Love», όχι «Tree of Life».
ΣΧΕΤΙΚΑΟ Κουέντιν Ταραντίνο σιχάθηκε το σύγχρονο σινεμά. Προτιμάει το διάβασμα.
"Η ιδέα ήταν ότι δεν κοίταξα τίποτα, απλώς διάλεξα 20 ταινίες κατευθείαν από το μυαλό μου, και αν δεν μπορούσα να το θυμηθώ, τότε δεν μπαίνει. Έπρεπε να είναι αξιομνημόνευτο. Υπάρχει ένα μεγάλο θέμα με τη σκηνοθεσία. Οι περισσότερες έχουν επιθετική σκηνοθεσία. Αυτό με εντυπωσιάζει"
Το Νο 1 είναι μια έκπληξη (ή όχι, αφού μιλάμε για τον Ταραντίνο): «Black Hawk Down» του Ρίντλεϊ Σκοτ. Ο σκηνοθέτης παραδέχτηκε ότι η ταινία «δεν δούλεψε» στην αρχή, αλλά τώρα τη θεωρεί αριστούργημα: «Αυτή είναι η μόνη ταινία που πραγματικά θυμίζει ολοκληρωτικά την αίσθηση σκοπού και οπτικού εφέ και αίσθησης του ‘Apocalypse Now’. Διατηρεί την ένταση για 2 ώρες και 45 λεπτά… την είδα ξανά πρόσφατα, η καρδιά μου πήγαινε… σε όλη τη διάρκεια της ταινίας… Το κατόρθωμα της σκηνοθεσίας είναι πέρα από εξαιρετικό».
Στο Νο 2 έχουμε «Toy Story 3» (Λι Ούνκριχ). Προσοχή: ο Ταραντίνο σχεδόν έσκασε στο κλάμα περιγράφοντας το τέλος. «Τα τελευταία πέντε λεπτά μου ξέσκισαν την καρδιά, και αν προσπαθήσω να περιγράψω το τέλος, θα αρχίσω να κλαίω και να πνίγομαι… Είναι απλώς αξιοσημείωτο. Είναι σχεδόν τέλεια ταινία… Αυτή είναι το ‘The Good, the Bad and the Ugly’ των κινουμένων σχεδίων. Αυτό είναι το μεγαλύτερο τέλος τριλογίας».
Το Νο 3 είναι το «Lost in Translation» (Σοφία Κόπολα). Ο Ταραντίνο δεν κρύφτηκε για το ρομάντζο πίσω από την επιλογή: «Ερωτεύτηκα τόσο πολύ το ‘Lost in Translation’ που ερωτεύτηκα τη Σοφία Κόπολα και την φλέρταρα μέχρι που τα φτιάξαμε! [γέλια]». Εξήγησε ότι την «πολιορκούσε» δημόσια, «σαν να ήταν βγαλμένο από μυθιστόρημα της Τζέιν Όστεν». Το φιλμ είναι «κοριτσίστικη» ταινία με τον «πιο νόστιμο» τρόπο.
Στο Νο 4, το Dunkirk του Κρίστοφερ Νόλαν, αποτυπώνει το πώς η επανάληψη δημιουργεί εμβάθυνση: «Την πρώτη φορά δεν ήξερα καν τι είδα· ήταν πάρα πολύ. Αλλά στη δεύτερη, τρίτη, τέταρτη θέαση, απλώς με διέλυσε. Έχει αληθινή δεξιοτεχνία.»
Στο Νο 5, «There Will Be Blood» (Πολ Τόμας Άντερσον), έχουμε την απόλυτη Ταραντινική κριτική βόμβα. Ενώ εξυμνεί τη «δεξιοτεχνία» και τον Ντάνιελ Ντέι-Λιούις, ο σκηνοθέτης «τα χώσε» στον Πολ Ντέινο: «Το ‘There Will Be Blood’ θα είχε καλές πιθανότητες να είναι στο Νο. 1 ή Νο. 2 αν δεν είχε ένα μεγάλο, γιγάντιο ελάττωμα… και το ελάττωμα είναι ο Πολ Ντέινο… Είναι ένας αδύναμος, αδιάφορος ηθοποιός… Ο Όστιν Μπάτλερ θα ήταν υπέροχος σε αυτόν τον ρόλο». !
Στο Νο 6, ο Ταραντίνο συνεχίζει με Zodiac, το οποίο “ανακάλυψε ξανά” μέσα από δευτερολογημένες θεάσεις: «Κάθε έξι-επτά χρόνια το ξαναβλέπω. Είναι μια πολυτελής εμπειρία […] ένα υπνωτιστικό αριστούργημα.»
Νο 7: «Unstoppable» (Τόνι Σκοτ): Ο Ταραντίνο το βλέπει ως «ένα από τα αγαπημένα μου τελευταία έργα ενός σκηνοθέτη» και ως «μία από τις καλύτερες ταινίες τεράτων του 21ου αιώνα». Το τρένο είναι το «τέρας», «Ισχυρότερο από τον Γκοτζίλα».
Νο 8: «Mad Max: Fury Road»: Αρχικά αρνήθηκε να το δει επειδή «Ζει ο Μελ Γκίμπσον και δεν παίζει τον Μαξ? Εγώ θέλω τον τρελό Μελ! » Τελικά το είδε και «με ανατίναξε»
Νο 9: «Shaun of the Dead» (Έντγκαρ Ράιτ): Το αγαπημένο του πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθετικό έργο «Δεν είναι spoof, είναι αληθινή zombie movie, και εκτιμώ τη διάκριση»
Νο 10: «Midnight in Paris» (Γούντι Άλεν): Εξομολογήθηκε: «Πραγματικά δεν αντέχω τον Όουεν Γουίλσον. Πέρασα την πρώτη φορά που παρακολούθησα την ταινία αγαπώντας την και μισώντας αυτόν». Την δεύτερη είπα "οκ, μην είσαι προκατειλλημένος". Την τρίτη φορά, όμως, «βρήκα τον εαυτό μου να παρακολουθώ μόνο αυτόν».
ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων