Γιάννης Οικονομίδης: |Το βάθος όλης της προβληματικής μου είναι ο άνθρωπος"

Ο Γιάννης Οικονομίδης επιστρέφει με την 6η ταινία του στις ελληνικές αίθουσες. Η "Σπασμένη φλέβα" στήνει ένα πολυπρόσωπο μωσαϊκό χαρακτήρων, που κινούνται επικίνδυνα στα όρια της κοινωνίας, της οικογένειας και της ίδιας της προσωπικής επιβίωσης. Κάθε χαρακτήρας είναι μια πληγή που διηγείται τη δική της ιστορία∙ όλοι μαζί συνθέτουν ένα μοιραίο ταξίδι προς την άβυσσο. 

ΣΧΕΤΙΚΑMasterclass με τον Γιάννη Οικονομίδη στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Την άποψη του MOVE IT για την ταινία θα την βρείτε εδώ. 

Το σενάριο έχει γράψει σε συνεργασία με τον παλιό του γνώριμο, Βαγγέλη Μουρίκη. Η πλοκή είναι τοποθετημένη στο αναγνωρίσιμο σύμπαν του δημιουργού της, αλλά αυτή τη φορά με «τέμπο τραγικό». Ο Γιάννης Οικονομίδης διηγείται ότι η ιστορία προέκυψε "Από την κατάντια της τελευταίας δεκαετίας. Με την κρίση, με τον κορονοϊό. Μαυρίλα, σκοτεινιά, κατήφορος, καταβαράθρωση των πάντων. Αλλά αυτό είναι το ένα επίπεδο. Το βαθύτερο είναι η ανθρώπινη κατάσταση. Ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε μια ιδιαίτερη στιγμή και στην προσπάθειά του να επιπλεύσει κάνει το μοιραίο, τραγικό λάθος". Συνεχίζει: "Γύρω από τον ήρωα κινείται ένας ολόκληρος γαλαξίας ηθοποιών. Πολύ ενδιαφέρουσες σκηνές, προσωπικότητες, καταστάσεις. Το βάθος όλης της προβληματικής μου είναι ο άνθρωπος. Στην ουσία είναι μελέτη ενός χαρακτήρα και το πώς ξεδιπλώνεται μέσα από διάφορες καταστάσεις. Το πώς κινητοποιείται το μυαλό, ο ψυχισμός, η ηθική στάση του απέναντι στους ανθρώπους, στα πράγματα, στην οικογένειά του. Άλλες φορές τον συμπαθείς και συμπάσχεις, άλλες φορές θες να τον κλωτσήσεις". Ο πρωταγωνιστής του αυτή τη φορά "είναι από τη μεσαία-υψηλή τάξη, είναι ένας άλλος κόσμος που περνάει μέσα στην ταινία. Ένας κόσμος που δεν δυσκολεύτηκε ιδιαίτερα στη ζωή του. Ένας κόσμος μέσα στην πολυτέλεια και την απόλαυση και το χρήμα, αυτά που προσπαθεί με κάποιο τρόπο να διατηρήσει ο ήρωας. Η τοπιογραφία είναι τα νότια προάστια, είναι ένας άλλος κόσμος, πιο ανέμελος. Που όμως πίσω από την γυαλιστερή επιφάνεια κρύβονται ενδεχομένως τέτοιου είδους καταστάσεις...".

Η σκηνοθεσία και το σενάριο χτίζουν ένα εσωτερικά συνεκτικό, αναγνωρίσιμο και εθιστικό κινηματογραφικό μικρόκοσμο. Η ταινία συνθέτει ένα πολυσύνθετο ψυχογράφημα, όπου η ανθρώπινη φύση εκτίθεται γυμνή: αδυναμίες, πάθη,φόβοι και όνειρα συγκρούονται σε μια αφήγηση γεμάτη ένταση και αλήθεια. Ο Οικονομίδης σχολιάζει τη δημιουργία του σεναρίου "Mε τον Βαγγέλη τον Μουρίκη αυτό είχαμε σκοπό από την αρχή, να γράψουμε ένα σενάριο που να είναι έτσι ένα καθαρό αστικό δράμα. Μετά τη συγγραφή του σεναρίου η οποία είναι αρκετά παιδεμένη, το σενάριο, κατεβαίνει στις πρόβες για πάρα πολλούς μήνες. Λειτουργεί με έναν τρόπο σαν τις πρόβες του θεάτρου.  Μαζευόμαστε στην ταινία σαν να είμαστε ένας θίασος, γνωριζόμαστε μέσα από τις πρόβες και ζυμώνεται η κατάσταση".

Ο Γιάννης Οικονομίδης συχνά συνεργάζεται με ερασιτέχνες ηθοποιούς, καθώς η τεχνική του περιλαμβάνει την ενσωμάτωση πραγματικών ανθρώπων στις ταινίες του, δημιουργώντας έτσι έναν πιο ρεαλιστικό και αυθεντικό κινηματογράφο. Χρησιμοποιεί την αμεσότητα και την αυθεντικότητα των μη επαγγελματιών ηθοποιών για να δημιουργήσει μια πιο αληθινή και ακατέργαστη αίσθηση στην ταινία: "Το ζητούμενο από την πρώτη ταινία μου είναι προσεγγίσω όσο γίνεται–έστω και σαν αρχή–την πραγματικότητα. Είναι σημαντική η αναπαράσταση του κόσμου. Έχει σημασία να νομίζει αυτός που βλέπει την ταινία πως αυτό που βλέπει δεν είναι στημένο αλλά κομμάτι της πραγματικότητας". 

Γενικώς, για τους ερασιτέχνες ηθοποιούς ο Γιάννης Οικονομίδης τρέφει μεγάλο σεβασμό και αγάπη και δηλώνει ότι:"Για μένα το στοίχημα είναι ίδιο για όλους, επαγγελματίες ή ερασιτέχνες: να υπάρχουν μέσα στην ταινία χωρίς ταμπέλα στο κούτελο που να λέει:είμαι ηθοποιός και τώρα παίζω. Όλοι θέλω να φτάνουν στο ίδιο επίπεδο, να μοιάζουν κανονικοί άνθρωποι". 

Την μουσική της ταινίας συνθέτει ο μουσικός Μπάμπης Παπαδόπουλος ο οποίος μετά από την επιτυχημένη του πορεία με τις Τρύπες, εστίασε σε προσωπικά έργα, συνεργασίες με άλλους καλλιτέχνες και μουσική για θέατρο και κινηματογράφο. Η πορεία τουχαρακτηρίζεται από διαρκή πειραματισμό και ανανέωση. Ο σκηνοθέτης λέει γιατον συνθέτη και σταθερό συνεργάτη στις τελευταίες ταινίες του:«Μια πεποίθηση που έχω είναι πως ό,τι φτιάχνουμε θέλω να είναι αν είναι δυνατόν μέσα στη φάση της παρέας, να είναι με ανθρώπους δηλαδή που τους ξέρω, που έχω μαζί τους συγχρωτιστεί κι έχουμε δημιουργήσει μια σχέση. Έτσι με τα χρόνια να μεγαλώνεις με τον άλλο, να δημιουργείς. Εγώ το βρίσκω πολύ συγκινητικό και πολύ όμορφο. Το δεύτερο κόλλημα που έχω είναι ότι θα ήθελα στις ταινίες μου, τη μουσική να την κάνουν πιο πολύ οι βιρτουόζοι ενός οργάνου, οι οποίοι κάνουν και σύνθεση, παρά συνθέτες. Νιώθω εμπιστοσύνη στον μουσικό που κατέχει καταρχήν το όργανο του και μετά ανοίγεται στη σύνθεση. Και στον Μπάμπη βρήκα έναν σημαντικό φίλο και συνεργάτη που μπόρεσα να ακουμπήσω πάνω του»