Running man

Σύνοψη: Σε μια κοινωνία του μέλλοντος, «Ο Άτρωτος» είναι το τηλεοπτικό σόου με την υψηλότερη τηλεθέαση , ένας διαγωνισμός όπου οι διαγωνιζόμενοι πρέπει να επιβιώσουν 30 ημέρες ενώ τους κυνηγούν επαγγελματίες δολοφόνοι, με κάθε τους κίνηση να μεταδίδεται σε ένα αιμοδιψές κοινό και κάθε μέρα επιβίωσης να φέρνει μεγαλύτερη χρηματική αμοιβή.

Απεγνωσμένος να σώσει την άρρωστη κόρη του, ο εργάτης Μπεν Ρίτσαρνς πείθεται από τον γοητευτικό αλλά αδίστακτο παραγωγό της εκπομπής να συμμετάσχει στο παιχνίδι ως έσχατη λύση.

Άποψη: Το δυστοπικό έτος 2025 έφτασε. Το βιβλίο του Στίβεν Κινγκ, The Running Man (1982), διαδραματίζεται στο μακρινό τότε έτος 2025 σε μια πρώιμη εκδοχή Hunger Games, με την Κοινωνία του Θεάματος του Γκι Ντεμπόρ να συνομιλεί με τις κατασταλτικές δυνάμεις της εξουσίας και τις τιμωρίας του Φουκό.

Μετά την πρώτη κινηματογραφική εκδοχή με τον σούπερ σταρ των 80s σε ταινίες δράσης, Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, ο Γκλεν Πάουελ, ο σταρ της εποχής μας, πιο τρωτός, πιο ευάλωτος, πιο χαζούλης καμιά φορά και πιο ευαίσθητος, μπαίνει στο καλούπι του χαρακτήρα του για να υποδυθεί κάποιον που πρέπει να ξεπεράσει κάθε φόβο, κάθε συναίσθημα και να βγει νικητής.

Τα 80s δεν μοιάζουν και τόσο μακρινά μιας και όλη η ιστορία του Έντγκαρ Ράιτ είναι βουτηγμένη σε αντιλήψεις και ιδέες της ριγκανικής εποχής που με έναν τρόπο έρχεται και αγκαλιάζει την τραμπική εξουσία. Ο πατέρας που καλείται να σώσει την οικογένεια, μιας και η μάνα ως γυναίκα αδυνατεί να γίνει η προστάτιδα, ενώ ο ίδιος είναι ο κλασικός μάτσο άντρας που σαν ημίθεος σχεδόν αντιμετωπίζει τις κακουχίες σε έναν σκληρό φουτουριστικό καπιταλισμό, με τα δολάρια να έχουν αποκτήσει νέα αξία και τους ανθρώπους να μην μπορούν πλέον να ζήσουν αξιοπρεπώς.

Γρήγορα εξαντλείται η όλη ιστορία, σε μια ταινία σαφώς κατώτερη του franchise του Hunger Games, με τους ήρωες να προσιδιάζουν σε αντίστοιχους. Ο Γκλεν Πάουελ είναι μια ανδρική εκδοχή της Τζένιφερ Λόρενς, ο Κόλμαν Ντομίνγκο της Ελίζαμπεθ Μπανκς ή ο Τζος Μπρόλιν του Ντόναλντ Σάδερλαντ.

Ο Ράιτ μετά το Shaun of the Dead, Hot Fuzz και κυρίως το  Baby Driver, ταινίες που ξεχώρισαν με την ποπ διάθεσή τους, την κωμική τους φλέβα, την ευφυή και ευρηματική χρήση της μουσικής και το γρήγορο μοντάζ, υποσκάπτονται σε μια ταινία που είναι πιο κοντά σε όσα (δεν) κατάφερε με το Last Night in Soho.

Αργή, με τα ευρήματα να έχουν φανερωθεί στο πρώτο μισάωρο και με μια εντελώς άτσαλη και σκηνοθετικά ερασιτεχνική πρώτη σεκάνς σύστησης των χαρακτήρων λες και τους ξέραμε και από πριν αδιαφορώντας για οποιοδήποτε backstory. Λίγες σκηνές έντασης και πάθους και ένας πρωταγωνιστής αρκετά ικανός σε μια ερμηνεία συγκρίσιμη με ομοειδείς ταινίες με τον βράχο Ντουέιν Τζόνσον δεν είναι αρκετό σε μια ιστορία που στερείται χιούμορ κάτι που γενικά ο Πάουελ το έχει και το εκπροσωπεί ικανοποιητικά.

Με τον Άτρωτο χάνει αυτό το στοιχείου του συμπαθούς και καλοκάγαθου άντρα που παρά την ομορφιά και τα μπράτσα, έχει άλλα χαρίσματα. Μπαίνει στα παπούτσια των κλασικών ηρώων δράσης χωρίς να έχει το τσαγανό να κρατήσει όλη την ταινία πάνω του σε μια ιστορία που συνεχώς φυλλοροεί και που εν τέλει δεν διατυπώνει κάτι πρωτότυπο σχετικά με την ριαλιτικοποίηση της ζωής μας, της μετατροπής του ανθρώπου σε αντικείμενο και της συνεχούς δίψας για αίμα.