Νυρεμβέργη

Σύνοψη: Αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς ο κόσμος αντιμετωπίζει τις αποκαλυφθείσες φρικαλεότητες του Ολοκαυτώματος, ο ψυχίατρος του Αμερικανικού Στρατού, Αντισυνταγματάρχης Ντάγκλας Κέλι (Ράμι Μάλεκ), αναλαμβάνει το εξαιρετικό έργο της αξιολόγησης της ψυχικής κατάστασης του Χέρμαν Γκέρινγκ (Ράσελ Κρόου), του δεύτερου στην ιεραρχία του Χίτλερ, μαζί με άλλους υψηλόβαθμους Ναζί αξιωματούχους.

Καθώς οι Σύμμαχοι  πλοηγούνται στο μνημειώδες έργο της δημιουργίας ενός πρωτοφανούς διεθνούς δικαστηρίου για να διασφαλίσουν ότι το ναζιστικό καθεστώς θα λογοδοτήσει για τις φρικαλεότητές του, ο Κέλι γνωρίζει τους «ασθενείς» του. Σύντομα όμως βρίσκεται μπλεγμένος σε μια ψυχολογική μονομαχία με τον Γκέρινγκ, του οποίου το χάρισμα και η πονηριά αποκαλύπτουν μια οδυνηρή αλήθεια: ότι οι συνηθισμένοι άνθρωποι μπορούν να διαπράξουν ασυνήθιστο κακό.

Άποψη: Η νέα ταινία του Τζέιμς Βάντερμπιλτ προσεγγίζει τη Δίκη της Νυρεμβέργης σαν κινηματογραφικό θέαμα υψηλής αισθητικής, με δύο πρωταγωνιστές που αποτελούν σοβαρό λόγο για να διατηρήσεις το βλέμμα σου στην οθόνη. Όμως πίσω από το στιλ και τις δυνατές ερμηνείες, η «Νυρεμβέργη» καταλήγει να μοιάζει περισσότερο με ένα άρτια εκτελεσμένο courtroom drama παρά με αληθινή αναμέτρηση με την Ιστορία.

Η Nυρεμβέργη του Τζέιμς Βάντερμπιλτ είναι ένα παράδειγμα ταινίας που επιχειρεί να διαχειριστεί το τραύμα μέσα από τη ρητορική του θεάματος. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά, το φιλμ δηλώνει την πρόθεσή του: δεν θέλει να αναπαραστήσει τη Δίκη της Νυρεμβέργης, αλλά να τη σκηνοθετήσει — να τη μετατρέψει σε μια μορφή κινηματογραφικού θεάτρου, όπου το βάρος του ιστορικού λόγου περνάει μέσα από την υφή της εικόνας, το φως, το κάδρο, τον διάλογο.

Η κάμερα του Βάντερμπιλτ επιλέγει να φιλτράρει την παράδοση των αμερικανικών courtroom dramas μέσα από τη στυλιζαρισμένη αισθητική του Χόλιγουντ των ‘50s. 

Ο Ράμι Μάλεκ ενσαρκώνει τον ψυχίατρο Ντάγκλας Κέλι, τον άνθρωπο που παρακολουθεί τη νοητική κατάσταση των κατηγορούμενων ναζί ώστε να μη βάλουν τέλος στη ζωή τους πριν δικαστούν. Ο Ράσελ Κρόου είναι ο Χέρμαν Γκέρινγκ, ο αμετανόητος στρατάρχης της Λουφτβάφε, που αντιμετωπίζει το δικαστήριο ως σκηνή για το τελευταίο του σόου. Οι δύο τους δίνουν στην ταινία έναν δυναμισμό σχεδόν θεατρικό. Ο Μάλεκ προσφέρει ένα μετρημένο, ψυχαναλυτικά περίπλοκο πορτρέτο ενός άνδρα που γοητεύεται από το ίδιο το Κακό που προσπαθεί να μελετήσει. Ο Κρόου, πάλι, επιλέγει έναν συνδυασμό ματαιόδοξης ειρωνείας και σαρδόνιου χιούμορ, απολαμβάνοντας κάθε ατάκα που βγαίνει από το στόμα του Γκέρινγκ — ακόμη κι όταν η ταινία τον ωθεί επικίνδυνα κοντά στην καρικατούρα.

Όμως πίσω από την επιφάνεια, το σενάριο του Βάντερμπιλτ δείχνει να ενδιαφέρεται περισσότερο για τη σύγκρουση των εγωισμών παρά για τη σύγκρουση των ιδεών. Η ταινία ασχολείται με την παράσταση της Δικαιοσύνης, αλλά ξεχνά να εμβαθύνει στο τι σημαίνει πραγματικά να αποδώσεις δικαιοσύνη.

Η αναπαράσταση των ίδιων των δικών περιορίζεται σε μια σειρά από προβλέψιμες στιγμές: οι κατήγοροι με φλογερούς λόγους, οι κατηγορούμενοι ατάραχοι, οι θεατές συγκλονισμένοι. Η σκηνοθεσία είναι υπερβολικά γυαλιστερή, με αποτέλεσμα το φιλμ να φαίνεται πολλές φορές πιο κοντά σε τηλεοπτικό δράμα παρά σε ιστορική αναμέτρηση. 

Το πιο ισχυρό σημείο της ταινίας έρχεται αργά, όταν προβάλλεται αυθεντικό αρχειακό υλικό από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η ρεαλιστική φρίκη αυτών των εικόνων αποκαλύπτει, με τρόπο σχεδόν σκληρό, πόσο τεχνητό είναι το υπόλοιπο φιλμικό περιβάλλον — η στιγμή που η πραγματικότητα καταρρίπτει τη μυθοπλασία.

Το Nuremberg είναι ένα κομψό, επιδέξιο, αλλά τελικά ρηχό ιστορικό δράμα, όπου ο Ράσελ Κρόου και ο Ράμι Μάλεκ κρατούν όρθιο ένα σενάριο που δεν αντέχει το βάρος του ίδιου του υλικού του.