Ανεμώνη

Σύνοψη: Δύο αποξενωμένα αδέλφια συναντιούνται βαθιά στο δάσος εξαιτίας μιας οικογενειακήςκρίσης. Θαμμένα μυστικά και χρόνια πικρίας αναδύονται αναπόφευκτα και καταλυτικά

Άποψη: Θέλει κανείς να είναι επιεικής με το σκηνοθετικό ντεμπούτο μεγάλου μήκους του Ronan Day-Lewis, αν μη τι άλλο γιατί υπήρξε η αφορμή να επιστρέψει στο σινεμά ο θρυλικός από κάθε άποψη πατέρας του, ο οποίος ερμηνευτικά εδώ είναι αναμενόμενα εξαιρετικός ακόμη και αν δεν υποδύεται αυτό που θα αποκαλούσε κανείς ρόλο ζωής. Τα προβλήματα όμως είναι πολύ φανερά για να αγνοηθούν. 

Κάτι που μπορεί κανείς να αναγνωρίσει στον πρωτοεμφανιζόμενο κινηματογραφιστή είναι ότι έχει μια άρτια αισθητική αντίληψη στο πώς θα στήσει το κάδρο του. Υπάρχουν αρκετές εικόνες που όντως οι περισσότεροι θα τις θαυμάσουν ανεξαρτήτως της ατομικής τους ετυμηγορίας για το φιλμ. Δυστυχώς δεν είναι αντίστοιχης ποιότητας η σεναριακή γραφή, για μια σειρά λόγων.

Όσα έχουν συμβεί στα δύο αδέρφια που βρίσκονται στο επίκεντρο της ιστορίας είναι πραγματικά σαν να έχουν βγει από μίνι οδηγό βορειοϊρλανδικών στερεοτύπων και δίνουν την αίσθηση ότι απλά μαζεύτηκαν όλα μαζί, χωρίς να συνδέονται αρμονικά μεταξύ τους, για μεγαλύτερο συγκινησιακό αντίκτυπο. Και οι διάλογοι δεν εκπέμπουν την ωριμότητα και τη συσσωρευμένη πίκρα που θα περίμενε κανείς από δύο “περπατημένους” μεσήλικες. Οι δε υπερρεαλιστικές “εκρήξεις” που πληθαίνουν όσο πλησιάζει το φινάλε, αν και δίνουν μια αφορμή στον Ronan Day-Lewis να πειραματιστεί με την οπτική ταυτότητα του πονήματός του, ποτέ δεν “δένουν” απόλυτα με τη ρεαλιστική πλευρά του δράματος. 

Το τελικό στίγμα επικυρώνεται με την πολιτική τοποθέτηση στην οποία προχωράει εμμέσως το κείμενο, όχι κραυγαλέα αλλά με αρκετά ευδιάκριτο τρόπο για τον θεατή που θα προσέξει τις λεπτομέρειες. 

Εν ολίγοις, η νοητή ζυγαριά γέρνει ελαφρώς ως πολύ υπέρ μιας συγκεκριμένης πλευράς με μια εστίαση που, δεδομένου του ιστορικού πλαισίου που εξετάζεται, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και αμφιλεγόμενη. Πάντως το αν θα συμφωνήσει ή θα διαφωνήσει κανείς με όσα διατυπώνονται δεν είναι καθοριστικό για την απόλαυση ή μη της ταινίας, το πολύ-πολύ να την αντιμετωπίσουν λίγο ευνοϊκότερα όσοι συμφωνούν με τις απόψεις που εκφράζονται. 

Καλό θα ήταν να μην κριθεί μια ενδεχόμενη μελλοντική πορεία από ένα πρώτο βήμα, άλλωστε και ο Kubrick με το “Fear and Desire” ξεκίνησε, όχι με το “Μπάρι Λίντον”. Ο νεαρός Day-Lewis μοιάζει να έχει ένα υπόβαθρο, αλλά σίγουρα δεν έχει “ψηθεί” στον δέοντα βαθμό στην τέχνη του για να δημιουργήσει κάτι που να διέπεται από αυτοέλεγχο σε όλα τα επίπεδα. Πέραν λοιπόν της χαράς για το comeback στη δράση του μπαμπά Day-Lewis (μακάρι να έχει και συνέχεια, αν και αυτό δεν εξαρτάται από τη συλλογική επιθυμία των απανταχού σινεφίλ), δεν υπάρχουν πολλά άλλα στοιχεία εδώ που να αφήνουν ένα αίσθημα αληθινής κινηματογραφικής ικανοποίησης.