Coexistence, my ass!

Σύνοψη: Για πέντε χρόνια, η σκηνοθέτις Amber Fares ακολουθεί την ακτιβίστρια, κωμικό και ειρηνεύτρια Noam Shuster-Eliassi, καταγράφοντας πώς μεταμορφώνει την απογοήτευση σε σάτιρα και την οργή σε κωμωδία – δίνοντας φωνή σε μια γενιά που παλεύει για δικαιοσύνη. η Άμπερ Φάρες παραδίδει ένα οξυπνευματικό και συναισθηματικά φορτισμένο πορτρέτο της Noam Shuster-Eliassi—μιας κωμικού που μετατρέπει τη σκηνή σε πολιτικό βήμα.

Άποψη: Έχει κάποια μικρά τεχνικά θέματα το ντοκιμαντέρ της Amber Fares, κυρίως ως προς το μοντάζ, παρακολουθείται όμως από την αρχή μέχρι το τέλος με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον γιατί προσφέρει μια εκ των έσω οπτική γύρω από το ισραηλινοπαλαιστινιακό ζήτημα που εκ των πραγμάτων προσεγγίζει με πολύ μεγαλύτερο βάθος την ουσία από μια οποιαδήποτε αποστασιοποιημένη ανάλυση ακόμη κι ενός διακεκριμένου ειδικού πάνω στο ίδιο θέμα.

Βοηθάει και το ότι η προσωπικότητα της Noam Shuster-Eliassi, της οποίας την πορεία μέσα από τον πολιτικό ακτιβισμό και το stand-up comedy παρακολουθεί το φιλμ, είναι αρκούντως χαρισματική για να παρασύρει τον θεατή στο ταξίδι της, είτε αυτό αφορά τις πεποιθήσεις της, το έργο της στον χώρο που ανήκει είτε την προσωπική της ζωή, ενώ δεν φοβάται να δείξει και μια πιο ευάλωτη πλευρά στον φακό, όχι με εκβιαστικό τρόπο, όταν οι περιστάσεις είναι ανάλογες.

Από εκεί και πέρα υπάρχουν πάρα πολλές παρατηρήσεις από τις οποίες βγαίνουν συμπεράσματα που βοηθούν στο να αποκτήσει ακόμη και ο μη εξοικειωμένος θεατής μια πιο ολοκληρωμένη θεώρηση για τη μακροχρόνια αυτή διένεξη, από το γεγονός ότι παρότι υπάρχει μεγάλος αριθμός Ισραηλινών που απεχθάνεται τη φυσιογνωμία του Netanyahu δεν σημαίνει ότι στην ολότητά του αντιτίθεται και στην πολιτική που ακολουθεί σε σχέση με τους Παλαιστίνιους, μέχρι το ότι το “κλειδί” για την κατανόηση ανάμεσα στους δύο λαούς ίσως να βρίσκεται λιγότερο στην ιδεολογική αφύπνιση και περισσότερο στη διαπροσωπική επαφή που αναπόφευκτα θα ρίξει τα νοητά τείχη της δαιμονοποίησης του “άλλου”. 

Το χρονικό διάστημα που καλύπτει η καταγραφή της Fares είναι και πολύ πυκνό σε γεγονότα κι εξελίξεις στο εσωτερικό του Ισραήλ, οπότε υπάρχει και η ανάλογη “τροφή” για να προκύψουν σχόλια μέσα από τα όσα διαδραματίζονται. 

Πέρα και από το αυτονόητο ανθρωπιστικό κομμάτι της συγκεκριμένης συνθήκης που είναι κι εκείνο με το οποίο έχει έρθει σε επαφή η πλειοψηφία του κόσμου με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εντοπίζεται και μια διεθνολογική διάσταση σε όσα εξετάζονται που ανοίγει την πόρτα και σε άλλου τύπου διαπιστώσεις, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την εστίαση στις Συμφωνίες του Αβραάμ και το πώς η επικύρωσή τους από αραβικά κράτη υπήρξε μια έμμεση μαχαιριά για τους αγώνες της παλαιστινιακής πλευράς κόντρα στις ενέργειες του Netanyahu. 

Η κατακλείδα, μετά και την αποτύπωση του αντίκτυπου των τρομοκρατικών επιθέσεων της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου, είναι σαν να πετάει το μπαλάκι στο κοινό να αξιολογήσει τα δεδομένα που έχει μπροστά του με βάση τα όσα είναι γνωστά και να αποκαλέσει τις καταστάσεις με το όνομά τους. Η άποψη των συντελεστών είναι μεν ξεκάθαρη, αλλά σωστά οι ίδιοι αποφασίζουν να μην πιάσουν από το χέρι τον εκάστοτε σινεφίλ για να τον οδηγήσουν οπωσδήποτε σ’ έναν συγκεκριμένο προορισμό.